Ποιος είναι ο ιδιοκτήτης του παρελθόντος;

Αποσπάσματα από την ομιλία του Geoff Emberling, Διευθυντή του  Oriental Institute Museum στο Συμπόσιο “Who Owns the Past” που έγινε την Πρώτη Μαΐου του 2010.

Από το πρόσφατο  συλλαλητήριο για το Μακεδονικό.

Από την μια, αναγνωρίζω τον σημαντικό ρόλο του εθνικισμού όσον αφορά τις δυνατότητες που δίνει για εθνικό αυτοπροσδιορισμό, κατακρίνω όμως την τάση του να εντείνει ιδεολογικές θέσεις ριζωμένες στον φόβο και το μίσος των άλλων, συχνά με ρατσιστικές τάσεις. Ο Εθνικισμός είναι μια θεωρία πολιτικής νομιμότητας που απαιτεί να μην διαχέονται εθνικά και πολιτικά σύνορα. 

Πολλά από τα εν δυνάμει έθνη δεν ζουν ή δεν έζησαν   μέχρι πρόσφατα σε συμπαγείς εθνικές περιοχές αλλά, αντίθετα, αναμειγμένα με άλλα έθνη με τρόπο περίπλοκο.  Μία πολιτικά ενοποιημένη γεωγραφική περιοχή, δεν μπορεί να γίνει εθνικά ομογενής, σε ανάλογη περίπτωση, παρά μόνο αν εξοντώσει, απελάσει ή αφομοιώσει όλους τους αλλοεθνείς πολίτες της. 

Αμφισβητώ την νομιμοποίηση των σύγχρονων κυβερνήσεων να διεκδικούν την καταγωγή των κρατών τους με βάση τα αρχαιολογικά ευρήματα που βρίσκονται στις περιοχές τους. Μπορώ να κατανοήσω τον ρόλο που έπαιξε αυτό στον σχηματισμό των σύγχρονων κρατών, αλλά αυτό γίνεται καταχρηστικό όταν σύγχρονες κυβερνήσεις υπερβάλλουν σε αυτές τις διεκδικήσεις και τις χρησιμοποιούν για να διαχωρίσουν το ένα έθνος από το άλλο. 

Η τάση να διεκδικείται και να αστυνομεύεται η Εθνική ταυτότητα είναι μια πολιτική πράξη. Είναι κάτι που κάνουν οι Κυβερνήσεις και όχι ο λαός. Οι Κυβερνήσεις το κάνουν, το νομοθετούν και επιχειρηματολογούν γι αυτό, με στόχο να ενισχύσουν την εξουσία τους. 

Αντίθετα, τα εκπαιδευτικά μουσεία κρατάνε την εθνική ταυτότητα σε εκκρεμότητα. Επιχειρηματολογούν, με βάση τα εκθέματά τους, πως ο Πολιτισμός ποτέ δεν γνώρισε εθνικά σύνορα, πως ο Πολιτισμός πάντα άνθισε ερχόμενος σε επαφή με νέες και περίεργες πολιτιστικές πραγματώσεις και πως ο Πολιτισμός ήταν ανέκαθεν ένα υβρίδιο, ένα μπάσταρδο,  μια συγκόλληση διάφορων πολιτιστικών επιρροών. Επικεντρώνουν την μελέτη τους  βλέποντας τον Πολιτισμό σαν ένα δίκτυο συναντήσεων και ανταλλαγών.

Αντίθετα, ο εθνικισμός προσπαθεί να ανάγει τα σύγχρονα εθνικά αισθήματα σε ένα αιώνιο και άχρονο  παρελθόν και έτσι εμποδίζει την Ιστορία να δράσει εναντίον του πολιτιστικού ηγεμονισμού του παρόντος. Οι Κυβερνήσεις προσπαθούν να επιβάλλουν μια ψευδή  ιδεολογία πολιτιστικής καθαρότητας και αποκλειστικότητας που φυσικά  δεν υπάρχει. 

“Ένας Εθνικός πολιτισμός που δεν έχει την εμπιστοσύνη και την σιγουριά να αποδεχτεί τις ξένες επιρροές που έχει δεχτεί, τότε σίγουρα, αυτός ο Εθνικός Πολιτισμός είναι αποτέλεσμα μίξης,  ένα σταυροδρόμι, ένα τυχαίο ανακάτεμα με απρόβλεπτες συνέπειες και εξελίξεις. Συνεπώς, δεν μπορεί παρά να πάρει τον δρόμο της ξενοφοβίας και της πολιτιστικής παράνοιας…” (Σαντζάι Σουμπεράμανιαν Ινδός Δημοσιογράφος.)

Περί του ήδη λυμένου Μακεδονικού

Η Δυτική Ευρώπη είχε αναγνωρίσει την Μακεδονική Εθνότητα πολύ πριν την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας ακόμα και πριν την πτώση του Κομουνισμού. Αλλά το ίδιο κάναμε κι εμείς, αναγνωρίζοντας και συνάπτοντας διπλωματικές σχέσεις με το κράτος του Τίτο, που περιλάμβανε την Μακεδονία  ως αυτόνομη Λ. Δ.

Γιατί το κάναμε; Γιατί είχαμε ανάγκη τον Τίτο, που έκλεισε τα σύνορα στους αντάρτες, εξασφαλίζοντας την νίκη του Εθνικού Στρατού. Γενικά, ο Τίτο, έχοντας τσακωθεί με την ΕΣΣΔ ήταν το αγαπημένο παιδί της Δύσης, και φυσικά και δικό μας, μια που ανήκαμε σε αυτήν.
Και οι κομουνιστές από την άλλη, μια που είχαν περιοριστεί στην περιοχή των Σλαβόφωνων, είχαν επίσης παραδώσει τα εθνικά μας δικαιώματα σε αυτούς για να εξασφαλίσουν την υποστήριξή τους.
Μικρές γλυκές προδοσίες.
Στην συνέχεια, ενώ ξέραμε πως το Μακεδονικό ήταν ήδη “λυμένο” στην Δύση, μπήκαμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση χωρίς κανέναν όρο επ’ αυτού. Άλλη προδοσία.
Αφού λοιπόν είδαμε Εθνικιστές και Κομουνιστές να σέρνονται μπρος στο... Μακεδονικό Μεγαλείο, περνάμε στην περίοδο της πτώσης του κομουνισμού.
Ήταν μια μεγάλη ευκαιρία να ενωθούν τα Βαλκάνια. Και ας μην αρχίσουν οι Εθνικιστές το “ποτέ!” και “δεν γίνεται αυτό!” γιατί ενωθήκαμε. Ενωθήκαμε στην πράξη με τους Αλβανούς οι οποίοι είναι οι πρώτοι και πολυπληθέστεροι μετανάστες και πλέον έχουν εγγόνια γεννημένα εδώ, και ενωθήκαμε και με τους προαιώνιους εχθρούς, τους Βούλγαρους, μέσω της ΕΕ. Δεν άκουσα κανένα “Μακεδονομάχο” να διαμαρτύρεται για την Βουλγαρία όμως.
Οι Δυτικοί όμως δεν θέλουν ενωμένα Βαλκάνια παρά μόνο με τον τρόπο που επιλέγουν αυτοί. Έτσι το Μακεδονικό στάθηκε το εργαλείο τους και η πέτρα του σκανδάλου, που συσπείρωσε τους Σλάβους εναντίον μας, χάρη στους ηλίθιους εθνικισμούς και των δυο πλευρών, ενώ, επαναλαμβάνω, το θέμα ήταν τελειωμένο, και μάλιστα με τις ευλογίες των Εθνικιστών που τώρα διαμαρτύρονται για το όνομα του κρατιδίου που οι πολιτικοί τους πρόγονοι είχαν έμπρακτα αναγνωρίσει σε πακέτο.

Έτσι μόνο ένα λογικό συμπέρασμα μπορεί να βγει. Βγάλτε τον σκασμό ψευτοπατριωτάκια και κοιμηθείτε στο κρεβάτι που στρώσατε, και κοιτάξτε πως θα τα βρούμε με τους βόρειους, γιατί ο πραγματικός κίνδυνος ήταν και είναι η Τουρκία.
Λίγοι νοήμονες θα πουν πως όλα αυτά δεν είναι αυτονόητα.
Η ηλίθια πολιτική της Ελλάδας στο ζήτημα, και η εθνικιστική προπαγάνδα που την υποστηρίζει, όμως, μπορεί να εξηγηθεί από τον ...Μαυροκορδάτο, που ήδη από το 1824 είχε δηλώσει πως η Ελλάδα σε συμμαχία με την Τουρκία θα αποτελεί το εμπόδιο στην Ρωσική εξάπλωση. Αυτή η δέσμευση της Ελλάδας εξακολουθεί να ισχύει, εφαρμόστηκε και εφαρμόζεται και σήμερα, έχοντας σαν κύρια αιχμή το λυμένο “Μακεδονικό”.

Δημήτρης Σκουρτέλης

Τι γλώσσα μίλαγε ο Μέγας Αλέξανδρος;

Όταν ο Αλέξανδρος ο Μακεδών έχανε την ψυχραιμία του ("σύμβολον θορύβου μεγάλου") μίλαγε Μακεδονικά.

Με άλλη ανάλυση, όταν γίνοταν μεγάλη φασαρία, φώναζε τους δικούς του, τους Υπασπιστές, φυσικά μιλώντας στη γλώσσα τους... "Μακεδονιστί".

Σημειωτέον πως η καταγωγή του Αλεξάνδρου και όλης της βασιλικής οικογένειας της Μακεδονίας δεν ήταν ντόπια, αλλά από το Άργος, ενώ και αυτή της μητέρας του προέρχοταν κατ’ ευθείαν από τον Αχιλλέα.

Φυσικό θα ήταν να μίλαγε συνήθως Ελληνικά.

Φυσικό όμως θα ήταν να γνώριζε και την ντόπια γλώσσα.

Πλούταρχος, βίος Αλεξάνδρου, 51. Επεισόδιο Κλείτου.

Μετάφραση Δημήτρη Σκουρτέλη

"Δεν έλεγχε τον θυμό του ο Αλέξανδρος και πήρε ένα από τα μήλα δίπλα του και το έριξε στον Κλείτο, και ζήταγε να πάρει το μαχαίρι του Αριστοφάνη, ενός από τους σωματοφύλακες, και επειδή έρχοταν όλοι τρέχοντας και παρακαλούσαν, πήδηξε πάνω 

φωνάζοντας στα Μακεδονικά 

τους υπασπιστές του. Και αυτό ήταν σημάδι μεγάλης αναστάτωσης."

Το αρχικό κείμενο
"οὐκέτι φέρων τὴν ὀργὴν Ἀλέξανδρος, μήλων παρακειμένων ἑνὶ βαλὼν ἔπαισεν αὐτὸν" (τον Κλείτο) "καὶ τὸ ἐγχειρίδιον ἐζήτει. τῶν δὲ σωματοφυλάκων ἑνὸς Ἀριστοφάνους φθάσαντος ὑφελέσθαι, καὶ τῶν ἄλλων περιεχόντων καὶ δεομένων, ἀναπηδήσας ἀνεβόα Μακεδονιστὶ καλῶν τοὺς ὑπασπιστάς· τοῦτο δ’ ἦν σύμβολον θορύβου μεγάλου"

Πηγή κειμένου:
Βίοι Παράλληλοι/Αλέξανδρος

Πηγή εικόνας