Συνολικές προβολές σελίδας

Δευτέρα 25 Ιανουαρίου 2016

Έκθεση ζωγραφικής του Δημήτρη Σκουρτέλη στο Περιστέρι. 18-24 01 2016. Απολογισμός

Έκθεση ζωγραφικής του Δημήτρη Σκουρτέλη
με θέμα:
Οι Ακρίτες
(Εικονογράφηση των ακριτικών επών)
Από τις 18 έως τις 24 Ιανουαρίου 2016
Στον Εκθεσιακό χώρο του Δήμου Περιστερίου, στο Νέο Δημαρχείο.


Ο Δημήτρης Σκουρτέλης δημιουργεί
υπό τη απειλή του ξίφους του Διγενή Ακρίτα.


Ο Διγενής Ακρίτας
από τον Δημήτρη Σκουρτέλη

Ο Διγενής Ακρίτας
από τον Δημήτρη Σκουρτέλη

Ο Διγενής Ακρίτας
και ένα πρωτοβυζαντινό σκουτάρι
από τον Δημήτρη Σκουρτέλη

Η εικονογράφηση του άσματος του Αρμούρη
από τον Δημήτρη Σκουρτέλη

Βυζαντινό ιππικό από τον Δημήτρη Σκουρτέλη

Ο Διγενής Ακρίτας από τον Δημήτρη Σκουρτέλη


Η εικονογράφηση του ακριτικού τραγουδιού
"Ακρίτας όταν έλαμνεν"
από τον Δημήτρη Σκουρτέλη


Η εικονογράφηση του ακριτικού τραγουδιού του Πόρφυρα,
ένας Δρόμωνας, ένα Σπαθίον ή Σπαθίτζιν
και ένα χεροσκουτάριν
από τον Δημήτρη Σκουρτέλη



Η εικονογράφηση του άσματος του Αρμούρη
από τον Δημήτρη Σκουρτέλη

Βυζαντινοί Δρόμωνες από τον Δημήτρη Σκουρτέλη

Ο Διγενής κι ο Χάρος από τον Δημήτρη Σκουρτέλη

Η εικονογράφηση του ακριτικού τραγουδιού του "Μικρού Βλαχόπουλου" από τον Δημήτρη Σκουρτέλη

Η εικονογράφηση της ιστορίας της Αμαζόνας Μαξιμώς από τον Δημήτρη Σκουρτέλη


Η εικονογράφηση του άσματος του Αρμούρη
από τον Δημήτρη Σκουρτέλη




Η εικονογράφηση του ακριτικού τραγουδιού του "Μικρού Βλαχόπουλου" από τον Δημήτρη Σκουρτέλη


Η εικονογράφηση του ακριτικού τραγουδιού του "Μικρού Βλαχόπουλου" από τον Δημήτρη Σκουρτέλη





Η εικονογράφηση του Ακριτικού τραγουδιού
"Η Αρπαγή της γυναικός του Ακρίτα"
από τον Δημήτρη Σκουρτέλη



Ο Διγενής Ακρίτας και αντίγραφα βυζαντινών κεραμικών από τον Δημήτρη Σκουρτέλη



Η εικονογράφηση του άσματος του Αρμούρη από τον Δημήτρη Σκουρτέλη

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΑΚΡΙΤΙΚΑ ΕΠΗ

Από βυζαντινά χειρόγραφα και Δημοτικά τραγούδια έφτασε ως εμάς η επική ποίηση του Ελληνικού Μεσαίωνα, που υμνεί τους φύλακες των Ανατολικών Συνόρων της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, των Ακριτών. Φυσικά, οι πραγματικοί ακρίτες δεν έμοιαζαν με τους υπεράνθρωπους ήρωες της λαϊκής φαντασίας. Οι επικοί ακρίτες είναι «Αντρειωμένοι», ένας ιδιαίτερος τύπος γιγαντόσωμου ανθρώπου, «Τραντέλλενοι» ( = τριάντα φορές ισχυρότεροι από αρχαίο Έλληνα!) με μεγάλη δύναμη αλλά και πάθη. Τα μυθικά αυτά στοιχεία εντάσσονται στο κλίμα των ταραγμένων συνόρων, συνδέονται με ιστορικά πρόσωπα, (πχ. τη μεγάλη οικογένεια των Δουκάδων) και με πολλά γεγονότα της εποχής. Είναι μια ζωντανή εικόνα του πως μπορεί να γεννήθηκαν και οι αρχαίοι ελληνικοί Μύθοι.
Οι ακρίτες ήρωες γίνονται σύμβολα αγωνιστικότητας, αποφασιστικότητας και αντίστασης στη Μοίρα. Είναι ανεξάρτητοι, μάχονται θηρία, ληστές και επιδρομείς, κλέβουν γυναίκες, πολεμούν μεταξύ τους και προκαλούν ακόμα και τον Αυτοκράτορα. Είναι γλεντζέδες, φαγάδες, τραγουδιστές, εποικιστές και καλλιεργητές. «Ακρίτας κάστρον έχτιζεν κι ακρίτας περιβόλιν». Συχνά, ο πατριωτισμός και η ηθική υποχωρούν μπροστά στην ατομική παλικαριά και ένα ιδιότυπο αίσθημα Τιμής, όπου η δύναμη, η αυτοδικία και η αρπαγή με ανδραγαθία δικαιώνονται. Συχνά περιγράφονται «πρώτον να κρουν τις σφοντυλιές κι ύστερον να ρωτούσι». Ο ακριτικός κύκλος δεν είναι απλός πατριωτικός ή ηθικοπλαστικός Μύθος, αλλά προσεγγίζει πολύπλευρα τους ήρωές του.
Οι ρίζες των μύθων ανάγονται στην ομηρική εποχή. Ο Χάρος των Δημοτικών τραγουδιών θυμίζει τον καταστροφέα άγγελο της Παλαιάς Διαθήκης αλλά μοιάζει κύρια με τον χθόνιο Δαίμονα Ευρύνομο που περιγράφει ο Παυσανίας, που σημειώνει πως αυτή η παράδοση ήταν ανέκαθεν προφορική! Θυμίζει και μια ετρουσκική τοιχογραφία του Δαίμονα «Χαρούμ». Οι ακρίτες πάντα κινδυνεύουν θανάσιμα περνώντας ποταμούς, και ο Αχιλλέας αντίστοιχα το βάζει στα πόδια μόνο μπρος στον ξεχειλισμένο Σκάμανδρο. Η αρπαγή γυναικών, κύριο θέμα της Ιλιάδας, και όλης της Μυθολογίας, είναι επίκεντρο και του έπους του Διγενή. Οι αναλογίες είναι ατελείωτες.
Τα ακριτικά τραγούδια προωθούν την ειρήνη, φυσικά με ένοπλη μορφή, και με την Βυζαντινή της «ερμηνεία». Οι περισσότερες συγκρούσεις με τους Μουσουλμάνους καταλήγουν σε συμβιβασμό και ειρήνευση, συχνά και σε γάμους! Ο Διγενής έχει Άραβα πατέρα. Το μισό σχεδόν Έπος ασχολείται με αυτόν τον «Λέοντα της Συρίας». Όταν ο ακρίτας Γιάννος κείτεται λαβωμένος, «Σαρακηνοί τον (παρα-) στέκουν και Ρωμιοί τον κλαιν». Αυτά θυμίζουν, επίσης, το κλίμα της Ιλιάδας όπου Αχαιοί, Τρώες και «Επίκουροι» παρουσιάζονται συγγενείς και επικαλούνται τους ίδιους θεούς. Έτσι και οι Άραβες στο Έπος εκτός από τις κουμπαριές με τους ακρίτες, επικαλούνται την ιερότητα του «Μανδηλίου του Νεεμάν» που απεικόνιζε τη μορφή του… Χριστού! Πράγματι, έγινε «Ιερός πόλεμος» για την κατοχή αυτού του κειμηλίου με τους Βυζαντινούς,δίνοντάς μας την ιστορική συνέχεια του Μύθου του ιερού «Παλλάδιου» της Τροίας.
Η αξία του Ακριτικού Έπους είναι πως μέσω των Ακριτικών τραγουδιών που διατηρήθηκαν προφορικά μέχρι σήμερα (μια που οι πρώτοι νεοέλληνες λογοτέχνες και φιλόλογοι τα αγνοούσαν) συνδέεται με ζωντανό, προφορικό τρόπο ο αρχαίος, ο μεσαιωνικός και ο σύγχρονος Ελληνισμός. Ακόμη, σηματοδοτεί τη γέννηση της δημοτικής γλώσσας, της νεοελληνικής λογοτεχνίας και των Δημοτικών τραγουδιών. Η ακριτική ποίηση έχει αφομοιωθεί από τους μεγάλους λογοτέχνες μας, που την διασκεύασαν, ή χρησιμοποίησαν στοιχεία της. Η «Οδύσσεια» του Καζαντζάκη περιέχει διασκευές όλων των ακριτικών τραγουδιών.
Τα ακριτικά Έπη είχαν διεθνή απήχηση στην εποχή τους. Ένα Φλαμανδικό ποίημα αναφέρει τον «Ντιγκένεν» (Διγενή) ενώ στο Τουρκικό Έπος του Σαγίντ Μπατάλ ο Βυζαντινός «Βεζίρης Ακράτης» (Ακρίτας) δεν παρουσιάζεται πουθενά ηττημένος από τον Τούρκο ήρωα. Αυτό, φαίνεται, δεν θα γίνονταν πιστευτό τότε. Επίσης, το έπος του «Ντευγενή» είχε πολλές παραλλαγές στη Ρωσία, που είναι πολύτιμες, γιατί φαίνονται αρχαιότερες από τις Ελληνικές παραλλαγές που έχουν διασωθεί, και συγγενεύουν με τα δημοτικά τραγούδια.
Δυστυχώς, αυτά δεν εκτιμήθηκαν από τους βυζαντινούς λόγιους. Μας δίνουν μαρτυρίες για δημοτικά τραγούδια που όμως δεν καταδέχτηκαν να καταγράψουν. Νομίζω πως ο πρώτος που τα μνημονεύει είναι ο Ιουλιανός ο «Παραβάτης», που αναφέρει σατιρικά τραγούδια που του έβγαλαν οι Αντιοχείς στο έργο του «Μισοπώγων». Ο Ψελλός και η Άννα Κομνηνή περιγράφουν το πλήθος να σκαρώνει τραγουδάκια σε περιπτώσεις πολιτικών αναταράξεων. Ο Πτωχοπρόδρομος έσωσε μια σκιά αυτής της ποίησης, που φτάνει όμως για να γίνει το έμβλημα της νέας Ελλάδας... («Ανάθεμα τα γράμματα Χριστέ κι όπου τα θέλει») συνεχίζοντας το Λουκιανό, τον Αθήναιο, κ. ά.
Ο Κεκαυμένος λέει πως κάθε σημαντικό πρόσωπο «αποκτούσε» και το τραγούδι του. Ο επίσκοπος Αρέθας Καππαδοκίας αναφέρει βάρδους που γύρναγαν ψέλνοντας «πάθη (=περιπέτειες) ανδρών ενδόξων», αλλά όχι μόνο δεν καταγράφει τα τραγούδια, αλλά τους αποκαλεί «αγύρτες» και «κατάρατους Παφλαγόνες». Ό ίδιος επιμελήθηκε την διάσωση του χειρόγραφου του Παυσανία, ξεχνώντας πως εκείνος συνέλλεγε λαϊκούς θρύλους. Αντιλαμβάνονταν την αρχαία παράδοση αποστεωμένη, όχι σαν οδηγό ζωής.
Ο επίσκοπος Ακομινάτος αποκαλεί την Αθήνα του Μεσαίωνα «Σκυθική ερημία» επειδή εκεί δεν καταλάβαιναν πια την Αττική διάλεκτο. Δεν είδε πως διασώζονταν παραδόσεις όπως αυτή του «Κυρίου Ήρωος», και η πόλη ήταν κέντρο διάδοσης της ακριτικής ποίησης, όπως μαρτυρούν οι απεικονίσεις ακριτών που βρέθηκαν κάτω από την Ακρόπολη. Έτσι, χάριν μιας παρεξηγημένης αρχαιολατρίας των βυζαντινών λογίων, χάθηκε το 90/100 της ακριτικής και δημοτικής ποίησης του Βυζαντίου. Τεράστια απώλεια για τον παγκόσμιο πολιτισμό.

Μήπως κάνουμε το ίδιο λάθος και σήμερα;
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΚΟΥΡΤΕΛΗΣ


ΟΙ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
ΟΔημήτρης Σκουρτέλης
μίλησε την Παρακευή 22-1 2016
με θέμα: “Η αρχή και η πορεία των ακριτικών επών μέσα στην ιστορία”. Εδώ το βίντεο με αποσπάσματα της ομιλίας:


Οι Συγγραφείς Κωνσταντίνα Μόσχου
και Λυδία Γαρυφαλλιά Τεπελένη
Η κυρία Μόσχου με έφερε πρώτη σε επαφή
με τον Δήμο Περιστερίου
όταν συμμετείχα στην παρουσίαση του βιβλίου της
"Όσο υπάρχει Ανατολή"
και η κυρία Τεπελένη
υπήρξε η ψυχή της οργάνωσης της έκθεσης.





ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΥΚΟΥΒΑΛΑΣ

Ένας σχεδιαστής με ταλέντο
που κάλεσε ο Δημήτρης Σκουρτέλης
να σχολιάσει εικαστικά και με χιούμορ
το Βυζάντιο.
Το αποτέλεσμα ξεπέρασε κάθε προσδοκία.




Ο Δημήτρης Σκουρτέλης
ως διώκτης των "Εθνικών"
από την πένα του Νίκου Μπουκουβάλα



Ο Βούλγαρος ζωγράφος
Kostadin Koceto Petkov
επισκέφθηκε την έκθεση 
και τάχιστα 
σχεδίασε το πορτρέτο του 
Δημήτρη Σκουρτέλη


Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΑΡΑΠΗΣ
εικαστικός και διδάκτωρ της φιλοσοφίας των επιστημών, 
μίλησε, στα πλαίσια της έκθεσης του Δημήτρη Σκουρτέλη 
την Τρίτη, 19-ο1-2016 με θέμα: 
“Η Διαχρονικότητα και η ανάγκη της τέχνης”


Ο ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΑΣ

εκπαιδευτής μεσαιωνικής σπαθασκίας, 
κλασικής ξιφασκίας και ιστορικός ερευνητής, 
μίλησε, στα πλαίσια της έκθεσης του Δημήτρη Σκουρτέλη 
τηνΠέμπτη 21-1-2016 
με θέμα: “Βυζαντινή οπλομαχία”

Εδώ το βίντεο με αποσπάσματα της ομιλίας του 
Γεώργιου Γεώργά











Την Πέμπτη 21-1-2016 μίλησε
Ευαγγελία Σερέτη, 
γιατρός, εικαστικός και ποιήτρια με θέμα: 
“Ο Διγενής Σήμερα”.
Εδώ, το βίντεο





Το Σαββάτο 23-1-2016 μα μίλησε η

Μίτση Πικραμένου, ιστορικός,
με θέμα: “Οι Ακρίτες του Εικοστού αιώνα” 
(Δέλτα, Δραγούμης, Μελάς, Ριανκούρ)

Εδώ, το βίντεο:





Εκτός από την έκθεση και τις ομιλίες, οι περισσότεροι παρευρισκόμενοι δεν άντεξαν στον πειρασμό
και άρχισαν να χειρίζονται το σπαθί, και τις ασπίδες.
Άλλωστε, αρκετοί από αυτούς ήταν δόκιμοι ξιφομάχοι
μέλη των "Λεόντων" του Γεώργιου Γεωργά.
Ακόμα κι η κυρία Πικραμένου δοκίμασε!

Έτσι η έκθεση πλουτίστηκε 
από αυθόρμητα δρώμενα 
μέσα στο Ακριτικό πνεύμα



Σε αυτά τα δρώμενα σφάχτηκαν εικονικά 
άπειροι Σαρακηνοί, αιρετικοί, παγανιστές, 
άπιστοι και άπιστες, κλπ
 και γενικά συνάνθρωποι, πάντα μέσα στο πνεύμα της ανεκτικότητας και της αδελφοσύνης των λαών....









Η Μαριάννα Καστανία,  ηθοποιός, σκηνοθέτης, δασκάλα και θιασάρχης, 
μου παραχώρησε την αίθουσά της στον "Δίαυλο" του Θησείου 
τον Νοέμβριο του 2014 για να εκθέσω. (δες εδώ) 
Αυτό ξεσήκωσε την μήνι ενός ατόμου που παριστάνει τον φορέα του πολιτισμού 
προωθώντας τα συμφέροντα ορισμένων μόνο γκαλερί ορισμένης περιοχής των Αθηνών. 
Τι να κάνουμε όμως, δεν εκθέσαμε εκεί... πω πω πω...
Το τι μας έσουρε, δεν λέγεται. 
Ελπίζω να πληρώθηκε τουλάχιστον για τον κόπο που μπήκε. 
Πάντως, αυτήν τη φορά η κυρία Καστανία ήρθε έτοιμη...

Η ...Μαυρη διαφήμιση.
Ο Δημήτρης Σκουρτέλης
διαφήμισε με χιουμοριστικές
ανακοινώσεις την έκθεσή του
Οι ...Δρουγγάριοι, οι Κουράτωρες,
ο Τσώρτσιλ, ο Στάλιν, ο Μητσοτάκης
και ένα σωρό άλλοι, ήταν εκεί!!!






Δημιουργία του Σπυρίδωνα Κονταράκη.










Και περνάμε σε σκηνές από τις επισκέψεις στην έκθεση του Δημήτρη Σκουρτέλη.
Δυστυχώς δεν μπορέσαμε με αυτές τις φωτό, να διαταράξουμε την οικογενειακή γαλήνη κανενός,
όπως έγινε με τις φωτογραφίες της κυρίας Νότας Χρυσίνα σε ανάλογα εγκαίνια εκθέσεων, κατά τους ισχυρισμούς της, πάντα.
(Δες εδώ)




































Ομάδα τεχνοκριτικών που εξαγοράστηκε 
με μερικές κοκακόλες.






























Πηγές εικόνων:

Dimitris A. Skourtelis




Τρίτη 12 Ιανουαρίου 2016

Έκθεση ζωγραφικής του Δημήτρη Σκουρτέλη 18-24-01 2016


Έκθεση ζωγραφικής του Δημήτρη Σκουρτέλη
με θέμα:
Οι Ακρίτες
(Εικονογράφηση των ακριτικών επών)

Από τις 18 έως τις 24 Ιανουαρίου 2016

Εγκαίνια: Δευτέρα, 18 Ιανουαρίου 2015 στις 8 μ.μ.

Και με καθημερινές παράλληλες πολιτιστικές εκδηλώσεις και ομιλίες:

Τρίτη, 19-1-2016
Βασίλειος Αράπης, εικαστικός και διδάκτωρ της φιλοσοφίας των επιστημών, με θέμα:
“Η Διαχρονικότητα και η ανάγκη της τέχνης”

Τετάρτη 20-1-2016
Γεώργιος Γεωργάς, εκπαιδευτής μεσαιωνικής σπαθασκίας, κλασικής ξιφασκίας και ιστορικός ερευνητής, με θέμα: 
“Βυζαντινή οπλομαχία”

Πέμπτη 21-1-2016
Ευαγγελία Σερέτη, γιατρός, εικαστικός και ποιήτρια με θέμα: 
“Ο Διγενής Σήμερα”.

Παρακευή 22-1 2016
Δημήτρης Σκουρτέλης,εικαστικός, με θέμα: 
“Η αρχή και η πορεία των ακριτικών επών μέσα στην ιστορία”.

Σαββάτο 23-1-2016:
Μίτση Πικραμένου, ιστορικός, με θέμα:
“Οι Ακρίτες του Εικοστού αιώνα” (Δέλτα, Δραγούμης, Μελάς, Ριανκούρ)

Όλες οι ομιλίες θα ξεκινούν στις 8 μ.μ.

Σχολιάζει εικαστικά ο σχεδιαστής Νίκος Μπουκουβάλας.



Εκθεσιακός χώρος Δήμου Περιστερίου

Εθνικής Αντιστάσεως και Καραθεοδωρή
Μετρό Περιστέρι

Πληροφορίες 6972096525

και στον ιστότοπο:

Και στο facebook, εδώ: Έκθεση ζωγραφικής του Δημήτρη Σκουρτέλη



Πέμπτη 7 Ιανουαρίου 2016

Η ονομασία "Βυζάντιο". Υπέρ και κατά.

Γράφει ο Δημήτρης Σκουρτέλης

Το μεσαιωνικό Βυζάντιο. 
Η Νέα Ρώμη.  
Η Πόλη. 
Η Κωνσταντινούπολη. 
Διαλέξτε.

Οι λαοί συνήθως δεν επιλέγουν το όνομά τους. Επικρατεί το όνομα που τους έδωσαν οι άλλοι. Λέμε τους Τεύτονες “Γερμανούς”, τους Φράγκους “Γάλλους” αλλά και εμάς, μας λένε “Γραικούς”, “Γιουνάν” ή “Ρουμ” και ποτέ και πουθενά “Έλληνες” όπως θα επιθυμούσαμε.  Εμείς οι ίδιοι επιβάλλαμε, από την αρχαία εποχή, να ονομάζονται “Βάρβαροι” όλοι οι άλλοι αρχαίοι λαοί, και η ονομασία αυτή έχει καθιερωθεί στα περισσότερα επιστημονικά κείμενα.  
Έτσι λοιπόν,  όλοι σήμερα αποκαλούν το μεσαιωνικό μας κράτος “Βυζάντιο”, και στη συνέχεια θα δούμε αν αυτό πρέπει να γίνεται ή όχι. (Αν και μόλις εξήγησα πως “πρέπει” στην ονομασία των λαών δεν υπάρχει...)


Οι Έλληνες του Μεσαίωνα ήταν Ρωμαίοι πολίτες, και ονομάζονταν “Ρωμαίοι” (που εξέπεσε στο μετέπειτα “Ρωμιοί”) και το κράτος που ανήκαν ήταν η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. (που εξέπεσε σε “Ρωμανία” προς το τέλος) Σε μικρότερη χρήση ήταν το εθνικό “Γραικός”, ενώ το “Έλληνας” σήμαινε πλέον “Ειδωλολάτρης” και δεν είχε εθνική σημασία. [1]


Βεβαίως, η Ρώμη είχε χωριστεί σε Ανατολική και Δυτική Αυτοκρατορία, αλλά ποτέ δεν υπήρξαν στεγανά εξουσίας ανάμεσα στα δυο τμήματα. Χωρίζονταν (ακόμα και στα ...τέσσερα) ή ενώνονταν ανάλογα με τις συνθήκες και την δύναμη των διαφόρων Αυτοκρατόρων. Ο Μέγας Κωνσταντίνος και ο Μέγας Θεοδόσιος για παράδειγμα, κυβέρνησαν και τα δυο τμήματα, ενώ μετά την πτώση του Δυτικού τμήματος, οι Αυτοκράτορες της Ανατολής θεωρούσαν εαυτούς ως κυβερνήτες όλης της Αυτοκρατορίας, και όταν μπορούσαν, την κυβερνούσαν και έμπρακτα, όπως ο Ιουστινιανός.

Γι αυτό άλλωστε όταν ο Καρλομάγνος χρίστηκε “Ρωμαίος Αυτοκράτωρ” από τον Πάπα, οι “Ανατολικοί” Αυτοκράτορες αντέδρασαν γιατί θεώρησαν πως ο τίτλος τους ανήκε. Αυτή μάλιστα, ήταν η πολιτική πλευρά του Σχίσματος των Εκκλησιών.  Συνεπώς είναι λάθος να αποκαλούμε την Βυζαντινή Αυτοκρατορία “Ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία” διότι αυτό είναι μόνο γεωγραφικός, και όχι πολιτικός και ιστορικός όρος, που δεν αποδίδει, μάλιστα, και την πολιτική των Αυτοκρατόρων στο ζήτημα αυτό.


Είναι επίσης παράδοξο να χρησιμοποιούμε τον όρο “Ρωμανία” σήμερα, μια που συγχέεται με την Ρουμανία, που είναι άλλωστε το ίδιο όνομα και δυστυχώς ή ευτυχώς έχει καθιερωθεί ως ονομασία αυτής της χώρας. Άλλωστε έτσι παραδεχόμαστε πως η αυτοκρατορία είναι ένα απλό κράτος...


Είναι επίσης παράδοξο να χρησιμοποιούμε τον όρο “Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία” μια που αυτός έχει καθιερωθεί -λαθεμένα- μόνο για την αρχαία περίοδο της ύπαρξης αυτού του κράτους. Το θέμα είναι να μας καταλαβαίνουν όταν μιλάμε… (όπως και με το “Ρωμανία”...) Οι όροι “Γραικός” και “Ρωμιός” είναι επίσης σωστοί, αλλά γίνεται μια εγκληματική προσπάθεια από όλες τις πλευρές (!) να διαφοροποιηθούν από το “Έλληνας” που σήμερα φαίνεται να πετυχαίνει, και έχουν, συνεπώς, καταντήσει και αυτοί δύσχρηστοι.


Εμφανίστηκε επίσης ο όρος “Ελληνική Αυτοκρατορία” που αν δεν απατώμαι, χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από την Μεγάλη Αικατερίνη, η οποία ονόμασε και τον γιο της Κωνσταντίνο για να τον κάνει αυτοκράτορα στο νέο βαλκανικό κράτος που οραματίζονταν.
Αυτός ο όρος είναι, για την εποχή μας, προτιμότερος από όλους όσους αναφέραμε ως τώρα, αν και συγχέεται με τους ελληνιστικούς χρόνους, και κυρίως, παραπλανεί σχετικά με τον πολυεθνικό χαρακτήρα αυτού του κράτους, που θεωρούσε τον εαυτό του Παγκόσμιο.


Και φτάνουμε στον επίμαχο όρο: “Βυζάντιο”. Γι αυτόν γράφονται τα εξής:
“Ο όρος «Βυζάντιο» είναι δημιούργημα της δύσεως, η οποία θεωρεί τον εαυτό της, για εθνικιστικούς λόγους, απόγονο και δίκαιο διάδοχο της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και φορέα του πολιτισμού της.” 
και παρακάτω: 
“Οι άνθρωποι που ζούσαν στη «Βυζαντινή Αυτοκρατορία» ποτέ δεν ήξεραν ούτε και χρησιμοποίησαν τη λέξη «Βυζαντινός». Αυτοί ήξεραν για τον εαυτό τους ότι είναι Ρωμαίοι, τίποτα παραπάνω και απολύτως τίποτα λιγότερο.”



Και οι δύο αυτές διαπιστώσεις δεν είναι απόλυτα σωστές.
Η καθιέρωση του όρου “Βυζάντιο” από την Δύση οφείλεται και στην προσπάθεια να διαχωριστεί ιστορικά η μεσαιωνική από την αρχαία ιστορία -πράγμα που και εμείς κάνουμε. Φυσικά ποτέ οι Δυτικοί δεν παραδέχτηκαν πως εμείς είμαστε οι κληρονόμοι της Ρώμης, και γι αυτό μας αποκαλούσαν τον Μεσαίωνα: “Έλληνες” (Γραικούς). Μετά καθιέρωσαν τον όρο “Βυζάντιο” για να μην υπάρχει σύγχυση με τους αρχαίους Έλληνες.
Όταν ονομάζουμε τους αρχαίους Français: “Γαλάτες”, δεν πιστεύω πως στερούμε από την France (Γαλλία) την εθνική της κληρονομιά. Μάλιστα οι ίδιοι οι Français αποκαλούν τους αρχαίους προγόνους τους “Gaulois”... Γαλάτες.
Απλά οι δάσκαλοι στην οργανωμένη εκπαίδευση, που άρχισε να επικρατεί με τον Διαφωτισμό, άρχισαν να κόβουν την ιστορία σε κομμάτια και να την βάζουν σε κουτάκια για να  διεκπεραιώσουν υπαλληλίστικα την δουλειά τους, πράγμα που δεν έκαναν ποτέ οι αρχαίοι και οι μεσαιωνικοί ιστορικοί που έβλεπαν ακόμα και την Μυθολογία σαν κομμάτι της ζωής τους .


Ο όρος "Βυζάντιοι" ως ορισμός των Κωνσταντινουπολιτών 
από τον Θεοφάνη.


Επίσης λάθος είναι το ότι μόνο οι Δυτικοί χρησιμοποίησαν τον όρο “Βυζάντιο”. Το Βυζάντιο ήταν μια αρχαία ελληνική αποικία που υπήρχε στον χώρο που χτίστηκε η Κωνσταντινούπολη, και οι αρχαιόπληκτοι Έλληνες μεσαιωνικοί ιστορικοί αποκαλούσαν έτσι την Πόλη, “Βυζάντιο”, και τους κατοίκους της “Βυζαντινούς” για να δείξουν την αρχαιογνωσία τους. Οι Δυτικοί Ιστορικοί βρήκαν αυτήν την ονομασία της Πρωτεύουσας του κράτους και την επέκτειναν σε όλη την Αυτοκρατορία, και μια που το Βυζάντιο ήταν ελληνική αποικία, δεν θα θεωρήσουμε τον όρο ούτε λαθεμένο, ούτε βέβαια, και ανθελληνικό!

Επειδή λοιπόν, όλοι οι υπόλοιποι όροι που αναφέραμε, αν και σχετικά σωστοί, δημιουργούν σύγχυση, και κυρίως, επειδή όταν μιλάμε πρέπει να μας καταλαβαίνουν, προκρίνουμε τον όρο “Βυζάντιο” και “Βυζαντινή Αυτοκρατορία”, γιατί οτιδήποτε άλλο και να χρησιμοποιήσουμε σαν ονομασία, θα χρειάζεται επεξήγηση…


.
[1] Ας κάνουμε μια παρένθεση για το όνομα “Έλλην”. Άρχισε να χρησιμοποιείται δειλά και σπάνια από τον Όμηρο (μια δυο φορές μόνο χρησιμοποιεί τους όρους “Πανέλληνες” και “Ελλάς” ενώ ‘Έλληνες” γι αυτόν είναι απλά μια φυλή της Θεσσαλίας.) Συνεπώς, η ονομασία “Έλληνας” ούτε πανάρχαια είναι, αλλά και δεν έμεινε σε χρήση μεγάλο διάστημα, μια που ήδη από την Ελληνιστική εποχή, “Έλληνες” ήταν όλοι οι υπήκοοι των διαδόχων του Αλεξάνδρου, αν είχαν υιοθετήσει τον Ελληνικό πολιτισμό. Συνεπώς, ο όρος είχε ήδη χάσει τον εθνικό του χαρακτήρα.

Πηγή εικόνων, εδώ

Και εδώ




Τρίτη 5 Ιανουαρίου 2016

Έκθεση ζωγραφικής του Δημήτρη Σκουρτέλη 18-24-01 2016


Έκθεση ζωγραφικής του Δημήτρη Σκουρτέλη
με θέμα:
Οι Ακρίτες
(Εικονογράφηση των ακριτικών επών)

Από τις 18 έως τις 24 Ιανουαρίου 2016

Εγκαίνια: Δευτέρα, 18 Ιανουαρίου 2015 στις 8 μ.μ.

Και με καθημερινές παράλληλες πολιτιστικές εκδηλώσεις και ομιλίες:

Τρίτη, 19-1-2016
Βασίλειος Αράπης, εικαστικός και διδάκτωρ της φιλοσοφίας των επιστημών, με θέμα:
“Η Διαχρονικότητα και η ανάγκη της τέχνης”

Τετάρτη 20-1-2016
Γεώργιος Γεωργάς, εκπαιδευτής μεσαιωνικής σπαθασκίας, κλασικής ξιφασκίας και ιστορικός ερευνητής, με θέμα: 
“Βυζαντινή οπλομαχία”

Πέμπτη 21-1-2016
Ευαγγελία Σερέτη, γιατρός, εικαστικός και ποιήτρια με θέμα: 
“Ο Διγενής Σήμερα”.

Παρακευή 22-1 2016
Δημήτρης Σκουρτέλης,εικαστικός, με θέμα: 
“Η αρχή και η πορεία των ακριτικών επών μέσα στην ιστορία”.

Σαββάτο 23-1-2016:
Μίτση Πικραμένου, ιστορικός, με θέμα:
“Οι Ακρίτες του Εικοστού αιώνα” (Δέλτα, Δραγούμης, Μελάς, Ριανκούρ)

Όλες οι ομιλίες θα ξεκινούν στις 8 μ.μ.

Σχολιάζει εικαστικά ο σχεδιαστής Νίκος Μπουκουβάλας.



Εκθεσιακός χώρος Δήμου Περιστερίου
Εθνικής Αντιστάσεως και Καραθεοδωρή
Μετρό Περιστέρι


Πληροφορίες 6972096525

και στον ιστότοπο:
“Τα Ακριτικά Έπη, διάφορα”
skourtakrdiaf.blogspot.gr