Αγρια και ημιάγρια Φύση

Πάρε μάντη να δεις καλό -Πλαταιές

Αφιερώνεται στην μνήμη του René Goscinny, του δημιουργού του Αστερίξ

Τι να πει κανείς για τον Μάντη Τεισαμενό, τον επίσημο Μάντη της Σπάρτης στους Περσικούς πολέμους. 
Που να θρηνήσει ο ποιητής; 
Ο Τεισαμενός ήταν από την Ηλεία, απόγονος της μεγάλης Μαντογενιάς των Ιαμιδών. Το φαινόμενο αυτό Μάντη, είχε πάρει χρησμό από τους Δελφούς πως θα νικήσει σε πέντε αγώνες. Έτσι, παράτησε το μαντιλίκι και άρχισε την προπόνηση, να γίνει Ολυμπιονίκης.
 

Οι Σπαρτιάτες έμαθαν για τον χρησμό, και τον ερμήνευσαν αλλιώς. Οι πέντε αγώνες ήταν πέντε μάχες. Ο ίδιος ο Μάντης δεν το είχε… μαντέψει. Έτσι, οι Λακεδαιμόνιοι τον έκαναν χρυσό για να τον προσλάβουν ως Μάντη της Σπάρτης και μαζί του να κερδίσουν <<πέντε αγώνες>> αλλά ο Τεισαμενός απαίτησε να γίνει ισότιμος Σπαρτιάτης πολίτης, αυτός και ο αδελφός του. Οι Σπαρτιάτες υποχώρησαν με μεγάλο δισταγμό. Για να κατανοήσουμε το μέγεθος της παραχώρησης, ο Ηρόδοτος γράφει πως κανείς άλλος ξένος δεν είχε γίνει Σπαρτιάτης πολίτης μέχρι τότε!

 Έτσι λοιπόν, η φοβερή Σπάρτη είχε έναν… ελαττωματικό Μάντη, που δεν καταλάβαινε τους… χρησμούς, [γιατί έχω την εντύπωση πως διαβάζω… Αστερίξ ;] αλλά είχε την εγγύηση άλλων, κανονικών Μάντεων, πως θα νικήσει πέντε φορές…  

Τι; Ο εξυπνότερος λαός του κόσμου είπε ο Ηρόδοτος; Δεν κοιτάμε τα χάλια μας… 

O Τεισαμενός δεν τράβαγε καθόλου ως Μάντης. Έσφαξε κοπάδια ολόκληρα κατσίκια μέχρι να δεήσει να δώσει το ελεύθερο στον Παυσανία να αντεπιτεθεί, όσο οι Σπαρτιάτες δέχονταν άπρακτοι τις βολές των Περσών. Πάντως, οι Έλληνες νίκησαν, και ο χρησμός των Δελφών [και όχι του προβληματικού Τισαμενού] βγήκε, επιτέλους! Ο Τεισαμενός νίκησε! 

  Αδερφέ, μας γκάστρωσες…

Ορκισμένος εχθρός των Σπαρτιατών ήταν ο Μάντης Ηγησίστρατος από την Ηλία, γόνος της Μαντικής φάρας των Τελιαδέων. Αλυσοδεμένος σε Σπαρτιατική φυλακή και περιμένοντας φριχτό θάνατο από βασανιστήρια, έκοψε μόνος του το πόδι του και το έσκασε. 

Οι Σπαρτιάτες, παρότι ήταν ειδικά εκπαιδευμένοι στο ανθρωποκυνηγητό από το ευγενές σπορ της Κρυπτείας, όπου κυνηγούσαν Είλωτες σαν κουνέλια, δεν μπόρεσαν να τον πιάσουν. 

Και αυτός, κατέφυγε στους Πέρσες για εκδίκηση.

Ο Μαρδόνιος τον πλήρωσε καλά, και αυτός έκανε το καθήκον του με αυταπάρνηση. Μετά την νίκη, οι Σπαρτιάτες τον καταδίωξαν παντού, τον βρήκαν να μαντεύει στη Ζάκυνθο, και τον σκότωσαν.

Οι Έλληνες σύμμαχοι των Περσών είχαν το δικό τους Μάντη. Τον λεβέντη αυτόν τον λέγανε Ιππόμαχο, και ήταν από την Λευκάδα. 

Τα τρία αυτά φαινόμενα Μάντεων, συμφώνησαν στους χρησμούς τους σχετικά με την επικείμενη μάχη στις Πλαταιές, παρότι ήταν σε αντίπαλα στρατόπεδα. Όποιος επιτεθεί πρώτος, θα νικηθεί, μάντεψαν. 

Ειρήνη υμίν.

Αναδημοσιεύεται από εδώ 

Σοφία αρχαίων

"Ποτέ δεν έλειψαν από την 

Ελλάδα οι άρρωστοι προδότες..."

 "ουπω μεν ούποτε την Ελλάδα επέλειπον οι επί προδοσία νοσήσαντες"

 Παυσανίας Αχαϊκά, 10, 5

Οι αρχές του Δυτικού Πολιτισμού, ο θεός του Φωτός και κάτι ψιλά. (ποντίκια)

Οι κάτοικοι της Αμαξιτού της Τρωάδας λατρεύουν τα ποντίκια, και από αυτά αποκαλούν τον Απόλλωνα, που τον τιμάνε, Σμίνθιο. 

Και οι Αιολείς και οι Τρώες αποκαλούν το ποντίκι "σμίνθο" , σαν τον Αισχύλο στον "Σίσσυφο" : 

"Και τι είναι ο αρουραίος παρά ένας τεράστιος σμίνθος;"

 Και τρέφουν οι Σμίνθιοι εξημερωμένα ποντίκια με δημοσια έξοδα, και κάτω από τον βωμό φωλιάζουν άσπροι ποντικοί, και στέκεται και ένας πλάι στον τρίποδα του Απόλλωνα. 

"Λοιπόν, η μνεία των ποντικών μας πήγε κάπως στην θεολογία. Ε, λοιπόν, ακούγοντας αυτά δεν γίναμε και χειρότεροι από αυτούς"

Αιλιανός "Περι της φύσεως των ζώων"

Πρωτότυπο κείμενο:

"Και οι την Αμαξιτόν δε της Τρωάδος κατοικούντες μυς

 σέβουσιν. ένθεν τοι και τον Απόλλω, τον παρ' αυτοίς 

τιμώμενον, Σμίνθιον καλούσιν, φασίν. Ετι γαρ και τους 

Αιολέας και τους Τρώας τον μυν προσαγορεύειν σμίνθιον, 

ώσπερ ουν και Αισχύλος εν τω Σισύφω: 

'Αλλ' αρουραίος τις εστί σμίνθος ώδ' υπερφυής' 

Και τρέφονται μεν εις τους Σμινθίους μύες τιθασσοί, 

δημοσίας τροφάς λαμβάνοντες, υπό δε τω βωμώ φωλεύουσι 

λευκοί, και παρά τω τρίποδι του Απόλλωνος έστηκε μυς" ....(ακολουθεί εξιστόρηση Απολλωνο-ποντικοθαυμάτων)  

"Η μεν ουν των μυών μνήμη προήγαγεν ημάς και εις 

θεολογίαν τινά. χείρους δε αυτών ου γεγόναμεν 

και τοιαύτα προσακούσαντες" 

Ο μάντης την πάτησε...

Με τόσες ανθρωποθυσίες που διέταζαν τα Μαντεία του Απολλωνίου Φωτός, κάποιος μάντης όφειλε να την πατήσει. 

Ο Κύπριος μάντης Φράσιος είπε στον Φαραώ Βούσιρι να θυσιάζει τους ξένους. (έτσι διαδίδαμε τον πολιτισμό μας) 

Ο μόνος ξένος, όμως που ήταν διαθέσιμος, ήταν ο ίδιος ο...  μάντης. Πάει αυτός. Χαίρετε.

Περισσότερες θυσιασμένες παρθένες εδώ

Λευτεριά για λίγο πάψε...

    

"του ποδός λύσας, του τραχήλου δέδεκεν"

Του έλυσε το πόδι, τον έδεσε απ΄το λαιμό....

Το είπαν όταν οι Ρωμαίοι "ελευθέρωσαν" την Ελλάδα από τους Μακεδόνες, κατά τον Πλούταρχο:

"του ποδός λύσας την Ελλάδα, του τραχήλου δέδεκεν"

Αμαρτίες γονέων

Ο Χρύσιππος

Τις πατέρ' αινήσει ει μη ευδαίμονες οι υιοί;
(ποιος θα εξυμνήσει τον πατέρα αν οι γιοι δεν είναι επιτυχημένοι;)
Χρύσιππος

Τις πατέρ' αινήσει ει μη κακοδαίμονες οι υιοί;
(ποιος θα εξυμνήσει τον πατέρα, εκτός αν οι γιοι είναι αποτυχημένοι;)
Διονυσόδωρος

Σωστά και τα δυο... διότι αν οι γιοι πάνε κατά διαόλου, κάπου φταίει και η ανατροφή τους...
Κι από την άλλη, όταν οι γιοι είναι κακομοίρηδες, μόνο τις δόξες του πατέρα έχουν να δείξουν και να επικαλεστούν...

Απευθύνεται στους θαυμαστές του παρελθόντος....