Για το Άγιον Φως εσείς, για την Ολυμπιακή φλόγα εγώ...

Η πρώτη μεταλαμπάδευση της Ολυμπιακής φλόγας
σε μια Ναζιστική τελετή στο Βερολίνο το 1936

Διαβάζω πως η “Ένωση Αθέων” καταγγέλλει την μεταφορά του Αγίου Φωτός.
Αναρωτιέμαι τι θα πει ή τι έχει πει για την φασιστική (και παγανιστική) τελετή της αφής της Ολυμπιακής Φλόγας...

Αν δεν υπολογίσουμε ένα σωρό "ακοίμητα φώτα" που πιθανόν έκαιγαν στην Ολυμπία, πουθενά δεν αναφέρεται τελετή αφής ή μεταφοράς φλόγας με αφορμή τους αρχαίους Ολυμπιακούς αγώνες.

Οι Έλληνες, γενικά, συνήθιζαν να μεταφέρουν φωτιά γιατί δεν ήταν εύκολο να ανάψουν νέα με τα μέσα της εποχής. Αυτό όμως δεν γινόταν με φλόγα, αλλά με διάφορα είδη βραδύκαυστου υλικού που σιγόκαιγε σε κάποιο δοχείο.

Μεταφορά ιερής φωτιάς αναφέρεται μετά την μάχη των Πλαταιών, και αλλού, από τη νήσο της Δήλου στην Λήμνο, όπου έσβηναν όλες οι φωτιές και άναβαν ξανά με αυτήν. Αυτό το τελευταίο, είναι πολύ πλησιέστερο στο σημερινό έθιμο του Αγίου Φωτός, παρά στην Ολυμπιακή φλόγα. Συνεπώς η τελετή της Ολυμπιακής φλόγας δεν μπορεί να θεωρηθεί Ελληνική.

Αλλά και ιστορικά, η τελετή της αφής ξεκίνησε το 1928, στο Άμστερνταμ, όπου εκεί άναψε η πρώτη Ολυμπιακή φλόγα (όχι στην Ελλάδα λοιπόν) Η πρώτη αφή της Ολυμπιακής φλόγας στην Ελλάδα έγινε το 1936, για να μεταφερθεί στους Ολυμπιακούς αγώνες που διοργάνωνε η Ναζιστική Γερμανία. Η ιδέα ήταν του Καρλ Ντίεμ, (ή κάποιου συνεργάτη του, πάντα Γερμανού βέβαια) η επίβλεψη ήταν του Γκαίμπελς, ενώ οι δαυλοί κατασκευάστηκαν από την (γερμανική φυσικά) βιομηχανία Κρουπ.

Το Γερμανικό συνεργείο που...
"ανακάλυψε" τους Ολυμπιακούς κύκλους.

Ήταν τόση η μανία να αποδείξουν ότι όλα σχετίζονταν με την αρχαία Ολυμπία, που κάποιος (πιθανότατα από την γερμανική αποστολή υπό την διεύθυνση της Λένι Ρίφενσταλ που κινηματογράφησε την τελετή) χάραξε σε ένα μάρμαρο εκεί τους πέντε ολυμπιακούς κύκλους προσπαθώντας να το παρουσιάσει σαν αρχαίο σκάλισμα, ή έστω για να χρησιμοποιηθεί ως σκηνικό στο ντοκιμαντέρ -που είναι σχεδόν το ίδιο...

Οι οργανωτές μετέτρεψαν την σύγχρονη αυτή φασιστική τελετή σε μια πολύ ταιριαστή και κίτς αρχαιοελληνική ιεροπραξία. Οι ηθοποιοί που ανάβουν την φλόγα αποκαλούνται “ιέρειες” -άσε που γυναίκες δεν επιτρεπόταν στους αρχαίους αγώνες- και κάνουν επικλήσεις στους Ολύμπιους θεούς.

Να χαρώ εγώ κάτι "ιέρειες"...

Όπως:

Ιερά σιωπή!

Να ηχήσει όλος ο αιθέρας, η γη, η θάλασσα και οι πνοές των ανέμων.

Όρη και Τέμπη σιγήστε.

Ήχοι και φωνές πουλιών παύσατε.

Γιατί μέλλει να μας συντροφεύσει ο Φοίβος, ο Φωσφόρος Βασιλεύς.

Απόλλωνα, θεέ του ήλιου και της ιδέας του φωτός,

στείλε τις ακτίνες σου και άναψε την ιερή δάδα

για τη φιλοξενη πόλη της ...(όνομα της διοργανώτριας πόλης).

Και συ, ω Δία, χάρισε ειρήνη σ' όλους τους λαούς της Γης

και στεφάνωσε τους νικητές του Ιερού Αγώνα.

Καμιά σχέση λοιπόν δεν έχουν όλα αυτά με τους αρχαίους Ολυμπιακούς αγώνες. 
Άλλωστε, ο ιδρυτής των σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων Πιερ ντε Κουμπερτέν, έγραφε πως ο Αθλητισμός είναι ένα ισχυρό μέσον για να πειθαρχούν και να ηρεμούν  οι λαοί των Αποικιών.

"Les sports et la Colonisation", Revue Olympique (Ιανουάριος 1912) 7–10.  
Αλλά το θέμα είναι αλλού... Πως πρόκειται, επιπλέον, και για μια τελετή λατρείας των Ολύμπιων θεών, που γίνεται υπό την κάλυψη και την χορηγία της διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής και του Νεοελληνικού κράτους.

Οι νεκροί γίγαντες. Περιπλάνηση στα καμένα της Πεντέλης

Τα μισοκαμένα πεύκα κείτονται για χρόνια 

στο ξεπλυμένο από τις βροχές έδαφος, 

όπου ελάχιστα πια χόρτα μπορούν να φυτρώσουν...

 Αλλά ανάμεσά τους, τα νεαρά πεύκα αγωνίζονται 

να δώσουν ξανά νέα ζωή στο βουνό, 

τρυπώντας τα βράχια.

Ας φανταστούμε το μεγαλείο του...

Μερικοί κορμοί σάπισαν πια, φαγωμένοι από σκουλήκια...

Δειλή ακόμα, η ζωή επιστρέφει...

Κοιτάξτε πόσο χώμα κράταγαν παλιά οι γυμνωμένες τώρα ρίζες...

Νεκροί στρατιώτες, όρθιοι στην σκοπιά...

Μέσα στα ξερά κλαριά, το θαύμα...

Εσκισε τον βράχο και ρίζωσε, αλλά η φωτιά το θέρισε...

Τα παιδιά φυτρώνουν δίπλα στους νεκρούς γονείς τους...

Αγνωστος στρατιώτης...

Εκεί... στον γκρεμό ζούσαν.

Τα ισιώματα τα είχαν πατήσει άνθρωποι.

Φωτογραφίες: Δημήτρης Σκουρτέλης.

Οι έξη κανόνες της επιτυχίας

1. Εμπιστέψου τον εαυτό σου.

Πολλοί νέοι γεμίζουν από συμβουλές των γονιών, των δασκάλων και καθενός. Αλλά το πιο σημαντικό είναι να σκάψεις βαθιά μέσα σου και να αναρωτηθείς, ποιος θες να είσαι; Όχι τι, αλλά ποιος. Μόνος σου θα βρεις τι σε κάνει ευτυχισμένο, όσο παλαβό και να φαίνεται στους άλλους.

2. Σπάσε τους κανόνες

Σπάσε τους κανόνες, μην παραβείς το νόμο. Είναι αδύνατο να είσαι πρωτότυπος αν είσαι πάντα καλότροπος και χωρίς να παραβείς ορισμένους κανόνες. Άλλωστε, δεν υπάρχει λόγος να ζεις αν το μόνο που θες είναι να αρέσεις σε όλο τον κόσμο και να μην έχεις μπλεξίματα.

3. Μην φοβάσαι την αποτυχία.

Οτιδήποτε προσπάθησα, πάντα στοχαζόμουνα πως μπορεί να αποτύχω. Και λοιπόν; Δεν μπορείς να κερδίζεις πάντα, αλλά δεν πρέπει να φοβάσαι να παίρνεις αποφάσεις. Ποτέ δεν θα προχωρήσεις αν παραλύεις από τον φόβο της αποτυχίας. Προχώρα γιατί πιστεύεις σε σένα και το όραμά σου, γιατί ξέρεις πως κάνεις το σωστό και η επιτυχία θα έρθει. Μην φοβάσαι την αποτυχία.

4. Μην ακούς τους απαισιόδοξους.

Πόσες φορές άκουσες πως αυτό κι εκείνο δεν γίνονται και το άλλο δεν έγινε ποτέ ξανά; Μου αρέσει όταν μου λένε πως κάτι δεν έχει ξαναγίνει, γιατί αυτό πάει να πει πως θα το κάνω εγώ για πρώτη φορά. Μην δίνεις σημασία σε όσους λένε πως κάτι δεν γίνεται.

5. Να σου βγαίνει η πίστη στη δουλειά.

Δεν κάνει να αποτύχεις γιατί δεν δούλεψες πολύ. Ο Μωχάμεντ Αλή (ο πυγμάχος) ο μεγάλος μου ήρωας, όταν ρωτήθηκε το ’70 πόσες κάμψεις έκανε απάντησε πως δεν τις μέτρησε. Άρχιζε να μετράει μόνο όταν άρχιζε να πονάει, γιατί μόνο τότε έχουν αξία. Αυτό σε κάνει πρωταθλητή.

Όταν διασκεδάζεις και αλητεύεις, ένας άλλος, την ίδια ώρα δουλεύει σκληρά. Κάποιος γίνεται εξυπνότερος και νικάει. Θυμήσου το αυτό. Αν θες απλά να υπάρχεις, αγνόησε τους κανόνες αυτούς. Αλλά αν θες να νικάς, δεν μπορείς με τίποτα να αποφύγεις την σκληρή δουλειά. Θυμήσου, δεν μπορείς να ανέβεις μια σκάλα με τα χέρια στις τσέπες.

6. Πρόσφερε.

Όποιο δρόμο και να πάρεις στη ζωή, πάντα να βρίσκεις χρόνο να ανταποδίδεις κάτι στην κοινότητά σου, ή την χώρα σου.

Arnold Schwarzenegger

Αρχικός χαιρετισμός

Πανεπιστήμιο Νότιας Καλιφόρνιας

15 Μάη 2009

Η πρώτη αλλαγή φύλου και ο πρώτος γάμος ομοφυλοφίλων στην ιστορία.

Ο Αβίτος, δηλ. ο Ψευδαντωνίνος (άλλοι τον λένε Αυρήλιο Αντωνίνο Ηλιογάβαλο) βασίλεψε τρία χρόνια, εννιά μήνες και τρεις μέρες. 

Είχε περιτομή και δεν έτρωγε χοιρινό, είχε και ένα είδωλο που το έλεγε Ηλιογάβαλο. 

Ήταν γυναικωτός και τόσο δοσμένος στο πάθος της ασέλγειας, που πήρε για νόμιμο σύζυγο τον Ιεροκλή. 

Και γράφει ο Δίων, πως ο Άβιτος πλήρωσε γερά έναν γιατρό να τον κάνει ερμαφρόδιτο, με μια τομή μπροστά, με την τέχνη του. 

Αυτόνα τον έσφαξαν για τις βρωμιές, τις ακαθαρσίες και τις ακολασίες του, και τελείωσε άσκημα την ζωή του." 

(Κεδρηνός, τομ α, 256, Β-C, σελ 450, μετάφραση Δημήτρη Σκουρτέλη)

Περισσότερα για τον Ηλιογάβαλο εδώ:

Ήταν μια κυρία...

Το γνήσιο κείμενο:

"Αβίτος ήτοι Ψευδαντωνίνος (οι δε Αυρήλιον Αντωνίνον Ηλιογάβαλον τούτον λέγουσιν) εβασίλευσεν έτη γ΄, μήνας θ΄, ημέρας δ΄. ούτος περιτετμημένος ην και χοιρείου ου μετελάμβανεν, είχε δε και είδωλον, όπερ ωνόμασεν Ηλιογάβαλον. γυναικώδης δε ών τοσούτος ήν προς της ασελγείας πάθος διακείμενος ώστε και τον Ιεροκλέα έννομον αυτού άνδρα ποιήσαι. ως δε φησί Δίων, ότι Αβίτος τον ιατρόν ηντιβόλει διφυή αυτόν δι εντομής εμπροσθίας τη τέχνη ποιήσαι. ός δια τας ακαθαρσίας και μιαρίας και ακολασίας αυτού εσφάγη, κακώς το ζην απορρήξας."

  

πηγή εικόνας: 

ΟΙ ΠΕΝΗΝΤΑ ΑΠΟΧΡΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΕΡΑΤΟΥ.

 Μετά από επίπονη μελέτη στις πηγές και τις σχετικές επιστημονικές διατριβές παρά τω Καλαποδιστριακώ Πανεπιστημίω, μια που σε εμάς δεν έχει συμβεί ΠΟΤΕ, και έτσι δεν έχομε προσωπικές εμπειρίες να μοιραστούμε, η Συντακτική Επιτροπή του μπλογκ μας, υπό την διεύθυνση του Δημήτρη Σκουρτέλη, κατηγοριοποίησε και παρουσιάζει πενήντα διαφορετικούς τρόπους κέρατου, με αφορμή τον τίτλο της διάσημης πλέον ταινίας “Πενήντα αποχρώσεις του γκρι”...

 α) ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΕΣ

Είμαστε απλά φίλοι

Όχι απλά φίλοι. Αδέλφια είμαστε σχεδόν.

Είμαστε συμμαθητές παλιά.

Είμαστε συμφοιτητές παλιά.

Συνεργαζόμαστε.

Δουλεύουμε μαζί.

Έχουμε μια επαγγελματική συνεργασία που μας τρώει και τον ελεύθερο χρόνο μας

Του/της κάνω ιδιαίτερα

Κάνω ιδιαίτερα στα παιδιά του/της.

 Συμφοιτητής/τρια μου είναι.

Σπουδάζουμε και μελετάμε μαζί. Τρέχουμε στις Βιβλιοθήκες, ψάχνουμε το Ίντερνετ...

Τον/την βλέπω τα βράδια για να μελετάμε... την ημέρα δεν μπορώ να συγκεντρωθώ...

Πρέπει οπωσδήποτε να τον/την δω, κάτι προέκυψε στο Πανεπιστήμιο.

Πρέπει οπωσδήποτε να τον/την δω, κάτι προέκυψε στη δουλειά.

Πρέπει οπωσδήποτε να τον/την δω, η μαμά του/της είναι άρρωστη.

Μου αρέσει ο τρόπος που μιλάει θέλω να τον/την ακούσω.

 Μου είπε πως θέλει να μου πει κάτι σημαντικό και δεν μπορεί από το τηλέφωνο.

Θα πάμε μια εκπαιδευτική εκδρομή.

Πάμε μαζί για σπορ και γυμναστική. Δεν θα καταντήσω λαπάς σαν εσένα.

Ναι μου την έπεσε, αλλά προσπαθώ να τον/την κάνω να το ξεχάσει...

Θέλει βοήθεια, πέρασε πολλές δυσκολίες...

Πάω βόλτα με μια φίλη/ο

Πάω εκδρομή με μια φίλη/ο

Πάω σινεμά με μια φίλη/ο

Δεν ξέρει καλά ελληνικά και χρειάζεται μεταφραστή.

Τον/την σέβομαι και τον/την εκτιμώ. Με έχει βοηθήσει πολύ στη ζωή μου.

Είναι αδελφή/λεσβία, μην τον/την φοβάσαι.

Είναι ο/η ψυχολόγος μου

Σου αρέσει το δαχτυλίδι μου; Το πήρα προχτές ευκαιρία...

Κάναμε ένα παιδί μαζί. Δεν μπορώ να τον/την διώξω από την ζωή μου...

Εσύ να μου φέρεσαι καλά κι εγώ ξέρω τι κάνω.

 β) ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ

Με αυτόν/ην τουλάχιστον μπορώ να ανταλλάξω μια κουβέντα.

Αφού εσύ κοιμάσαι συνέχεια, τι θες να κάνω;

Δεν θα επεμβαίνεις τώρα και στις φιλίες μου!

Μα νομίζεις πως όλοι σκέφτονται βρώμικα όπως εσύ;;;;

Ναι, εγώ τα κάνω όλα αυτά, ενώ εσύ με τον/την Χ, δεν κουνάτε το θάμνο... Για χαζό/η με περνάς;

Δεν θα σταθεί η ζήλεια σου εμπόδιο στην σταδιοδρομία μου!!!

Αυτό που πρέπει να σε ενδιαφέρει είναι πως είμαστε κάθε βράδυ μαζί.

Είναι το μόνο άτομο που εμπιστεύομαι.

 Αν δεν με θες, θα πάω με τον/την Γιώργο/Μαίρη.

Δεν σε θέλω πια σε σιχάθηκα!!!

Πότε είναι η τελευταία φορά που πήγαμε ταξίδι; Μην μιλάς λοιπόν!

Μου δίνει όσα δεν έχεις εσύ.

Αυτός/ή είμαι, αν σου αρέσει.

Γιατί να απολογηθώ; Μήπως με έχεις παντρευτεί;

 γ) ΟΜΟΛΟΓΙΑ

Ήταν ένα αστείο. Εγώ εσένα αγαπάω.

Όλα αυτά δεν έχουν σχέση με την αγάπη μας...

Κατάστρεψες τα πάντα με τη ζήλεια σου.

Κάποτε θα με καταλάβεις....

δ)ΞΕΚΑΡΦΩΜΑ

Αχ, σε θέλω ΤΩΡΑ!!!

 Υπάρχουν πολλές κατηγορίες ακόμα, αλλά κρατήσαμε τις πενήντα επικρατέστερες, λόγω της ταινίας...

Εικονογράφηση: Peter Paul Rubens. Οι εικόνες προέρχονται από την Βικιπαίδεια.

ΣΥΝΑΞΑΡΙΟΝ ΑΓΙΟΥ ΒΑΛΕΝΤΙΝΟΥ

Βαλεντίνος ο μακάριος εγεννήθη επί βασιλείας Κοντοκάβαλλου εις την βασιλίδα των πόλεων, την Ρώμην.

Η μήτηρ του ειργάζετο εις τας παρόδους νύκτωρ, ο δε θεωρούμενος ως πατήρ του, πορνοβοσκός υπήρχεν παρά τω Ιουδαϊκώ σφαιριστηρίω της πόλεως. Όθεν και μαχαίρα ετελεύτησεν εν φιλονικία τινί περί μιας εκ των πορνών άτινας έβοσκεν.

Διάγων τας νύκτας μόνος, ο νεαρός Βαλεντίνος προσηύχετο ακαταπαύστως εις τον Πανάγαθον ίνα φίλην τινά αποκτήσει. Και ο Θεός του επρόσφερεν αυτήν, μιαν δεαοκταετή καλλονήν από των Πατρικίων, Προγουλάτορος θυγατέρα.

Μαθών δε ο πατρίκιος Προγουλάτωρ την φιλίαν των νέων ούτων εφουρκίσθη και εφόνευσε την κόρην ως παλιοπουτάναν ενώ τον Βαλεντίνον προέπεμψεν έμπροσθεν του ηγεμόνος Κοντοκάβαλλου καταγγέλλων αυτόν ως Χριστιανόν.

Ο δυσεβής Κοντοκάβαλλος εκάλεσεν τον Βαλεντίνον όπως θυσιάσει εις τα είδωλα αλλ' ούτος ιταμώς απήντησεν:

“Τον Θεόν μου εγώ, τον την κόρην την φιλτάτην μοι δώσαντα, δεν αρνούμαι, τύραννε!”

Διέταξεν τότε ο Κοντοκάβαλλος τους δημίους του να θερμάνουν σοκολάταν εν τρυβλίω, και ως αύτη ήτο θερμή, ενέχυσεν το φρικτόν τούτον αφέψημα εις τα γεννητικά όργανα του μάρτυρος, ος και πάραυτα απέψυξεν, δοξάζων τον Θεόν.

Τέλος και τω Θεώ δόξα.

Βαλεντίνον τον άγουρον υμνήσωμεν, της ακρατείας το αγλάισμα, του έρωτος τον προστάτην, τον ευκλεώς εορτάζοντα και πάντας ελεούντα, απηνώς δυσωπώμεν, τρισμάκαρε, των κορών μειδιάματα γέννησον και τοις ερωμένοις ελπίδα, πάγκαλε. 

Πηγή εικόνας:

Σημείωση: Προφανώς το κείμενο είναι χιουμοριστικό...

Θυσιάζει στους Ολύμπιους ο Ζουράρις;

Τι είναι το ακροθίνιον ή ακρόθινον που ανέφερε στο λόγο του;

Ιδού το επίμαχο απόσπασμα:

"Βεβαίως, εμείς διδάξαμε στην οικουμένη, εμείς διδάξαμε πάντοτε, εσαεί και αείποτε και ξανά και ξανά ότι σ’ αυτόν εδώ τον χρονικώς υπεράχρονον τόπον, σ’ αυτόν τον τόπον, στην κορυφήν του Ομήρου και στο ακροθίνιον του Ολύμπου, εμείς οι Ολύμπιοι διδάξαμε εδώ ότι η έρις γίνεται έρως."

Λεξικό Δημητράκου:

ἀκροθίνιον: “αι απαρχαί εκ σωρού σίτου ή κριθής”... “αι απαρχαί, το άριστον μέρος των εκ του πολέμου λαφύρων, όπερ αφιερούτο στους θεούς”  

(απαρχή είναι η αρχή τη σοδειάς ή του κέρδους, που εθιμικά αφιερωνόταν στους θεούς. Ουσιαστικά είναι συνώνυμο της θυσίας)

Θησαυρός της Ελληνικής Γλώσσης:

“Όπα τα πολέμοιο δόσιν ακρόθινα διελών έθυε”

και σε ξένα λεξικά:

ἀκροθίνιον:

"...the Greeks customarily selected from the topmost part of the heaps and offered this to the gods..." (Οι Έλληνες, εθιμοτυπικά διάλεγαν από το πάνω μέρος των σωρών και το πρόσφεραν στους θεούς)

Ο Ζουράρις λοιπόν μιλάει για θυσίες στους Ολύμπιους θεούς, και με τρόπο που μόνο οι μυημένοι το καταλαβαίνουν. Κρύβεται. Το ότι λατρεύει παράλληλα την “Υπέρμαχο Στρατηγό” το προσθέτει, φυσικά, για παραπλάνηση.

Όλος ο λόγος του καθηγητού:

«Κύριε Πρόεδρε, τα σέβη μου.

Κυρίες και κύριοι Βουλευταί, υπάρχει καιρός του λέγειν, υπάρχει καιρός του αντιλέγειν, υπάρχει καιρός του ψέγειν. Σήμερα για μένα θα είναι ο καιρός του υμνείν, αίνων έπαινον του υμνείν την ιλιαδορωμιοσύνην. 

Κύριες και κύριοι Βουλευταί, έρχομαι από μακριά. Οι συλλέκτριες των κρόκων της Θήρας έρχονται δίπλα μου και πηγαιμένες δίπλα με τον βόρειον τον άνεμο οι Μυροφόρες με τη χρυσή των αγγέλων αντανάκλαση. 

Κύριοι Βουλευταί και κυρίες Βουλευταί ή Βουλευτίνες ή κυρίες και κύριοι σύντροφοι και συντρόφισσες, επειδή σήμερα, αύριο, παραπέρα, αυτές τις μέρες, όπως πάντοτε, αείποτε και συνεχώς, θα βυσσοδομούν πάλι η κουστωδία των δυσσεβών Βρυξελλών και εκείνος ο αρχέκακος όφις ο Αλεμανός, γι’ αυτό ακριβώς θα πρέπει να ξαναγυρίσουμε στον καθ’ ημάς τρόπον. 

Ποιος είναι ο τρόπος μας; Αυτός πάσα γην και θάλασσαν εσβατών τη ημετέρα τόλμην καταναγκάσαντες γενέσθαι μνημεία αΐδια καλών τε και κακών συγκατοικήσαντες και επειδή θα επανέλθουν πάλι οι δυσσεβείς και οι άλλοι Αλεμανοί και ως αρχέκακος όφις, εμείς ξέρουμε ότι θα συμπαραταχθούμε, θα συμπορευθούμε, θα συμπολεμήσουμε τη υπερμάχω στρατηγώ που’ χει στα μάτια της ψηφιδωτό τον καημόν της ρωμιοσύνης. 

Βεβαίως, εμείς διδάξαμε στην οικουμένη, εμείς διδάξαμε πάντοτε, εσαεί και αείποτε και ξανά και ξανά ότι σ’ αυτόν εδώ τον χρονικώς υπεράχρονον τόπον, σ’ αυτόν τον τόπον, στην κορυφήν του Ομήρου και στο ακροθίνιον του Ολύμπου, εμείς οι Ολύμπιοι διδάξαμε εδώ ότι η έρις γίνεται έρως. 

Ναι, η έρις γίνεται έρως, έρως ελευθερίας και φυσικά ξέρουμε πολύ καλά ότι ξεκινούμε όπως πάντα εδώ και τρεις χιλιάδες ηττημένοι, αλλά ως ηττημένοι είμαστε αυτοί οι οποίοι θα ξαναδώσουμε σ’ αυτόν τον πλανήτη των πεπλανημένων πλανητών και των πλανήτων, την καθ’ ημάς καθεστηκυίαν πολιτείαν. Ποια είναι η καθ’ ημάς καθεστηκυία πολιτεία; Μία και μόνη. Σε τούτα εδώ τα μάρμαρα κακιά σκουριά δεν πιάνει.»

Πηγή εικόνας: Βικιπαίδεια.