Βρέθηκε ο ναός του Δία που τιμούσε ο Κολοκοτρώνης!!!

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ!!!

Πάντα γνωρίζαμε πως ο Κολοκοτρώνης δεν ήταν Χριστιανός, αλλά αντίθετα ήταν ένας πραγματικός Έλληνας Πολεμιστής. Τώρα έχουμε την αδιάψευστη απόδειξη.

Από το καλοκαίρι σε μια απόκρημνη και κρυφή πλαγιά του Ταϋγέτου, του βουνού της Σπαρτιατικής αδάμαστης ψυχής, βρέθηκαν τα ερείπια ενός αρχαίου ναού της εποχής του Λεωνίδα.

Ίσως να πέρναγε απαρατήρητος, όπως μια σειρά άλλα μνημεία του Ελληνισμού που το νεοελληνικό κράτος δεν συντηρεί με απροκάλυπτο θράσος, αλλά η επιγραφή που βρέθηκε στα ιερά αυτά ερείπια ξεπέρασε κάθε προσδοκία:

Σε αρχαία ελληνικά γράμματα και αρχαιοπρεπή γλώσσα διαβάσαμε με έκπληξη το όνομα "ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ ΑΦΙΕΡΕΙ" και μετά από ανασκαφή βρέθηκαν θαμμένα κάτω από μια κολώνα του ναού δυο επίχρυσα τουρκικά πιστόλια και ένα σκουριασμένο γιαταγάνι.

Η επιγραφή του Κολοκοτρώνη

Όλα πια είναι βέβαια. Εδώ τιμούσε τους Έλληνες θεούς ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και μάλιστα τους έκανε και αφιερώματα.

Το αρχαίο κράνος του Κολοκοτρώνη

Ο υπεύθυνος αρχαιολόγος της ανασκαφής, Σαράντος Παλληκάρης δεν μπόρεσε να κρύψει την συγκίνησή του μιλώντας με την Σύνταξη του παρόντος ιστολογίου, και μας ανακοίνωσε πως σύντομα θα δοθεί πλήρης συνέντευξη Τύπου για το εύρημα αυτό, που ανατρέπει την Ιστορία όπως θέλουν να μας την διδάξουν...
Για περισσότερα δείτε εδώ

Βεβαίως, η ανάρτηση περί Κολοκοτρώνη που θυσίαζε στον Δία ήταν Πρωταπριλιάτικο. (εδώ)

Αλλά αν γκουγκλάρετε την φράση: "Ο Κολοκοτρώνης δεν ήταν χριστιανός" θα βρείτε πολλά ανάλογα δημοσιεύματα που δεν πλασάρονται ως πρωταπριλιάτικα.Ας τα διαψεύσουμε εύκολα: Όλα δείχνουν το κράνος του Κολοκοτρώνη ισχυριζόμενα πως το φόραγε ως αρχαίος Έλληνας. 

Κατ' αρχάς είναι κράνος του Αγγλικού Στρατού, όπου ο Κολοκοτρώνης υπηρέτησε, άλλωστε,
και δεύτερον, κοτζάμ ΣΤΑΥΡΟ στο κούτελο δεν τον βλέπουν; Έλεος πια.

Η Επίδραση της Δουλείας στον αρχαίο κόσμο.

Χιλιάδες σελίδες γράφονται κάθε χρόνο για την αρχαιότητα, και εκατομμύρια φορές αναπαράγονται στα έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα. Και όμως. είναι ελάχιστες οι αναφορές στην Δουλεία, αν και οι δούλοι ήταν η κινητήρια δύναμη της Οικονομίας στην αρχαιότητα. Είναι σα να μιλάμε για την σύγχρονη εποχή χωρίς να κάνουμε αναφορά στην Βιομηχανία. Αυτό οφείλεται στην ρομαντική αντίληψη που έχουμε για την αρχαία εποχή, που την θέλει απαλλαγμένη από κάθε κακό -όλα τα κακά τα έφερε ο Χριστιανισμός, αλλά και σε πονηρές σκοπιμότητες. 

Δεν θα μιλήσουμε για την δουλεία με ηθικό σκεπτικό, δεν θα χύσουμε δάκρυα γι αυτήν. Θα την αναλύσουμε από καθαρά πρακτική άποψη, και θα δούμε πώς επηρέασε όλους τους τομείς της αρχαίας κοινωνίας, την Πολιτική, την Σκέψη και την Επιστήμη ειδικά όσα θεωρούμε σήμερα κληρονομιά της.

Προϊστορία:

Οι πρωτόγονες φυλές πάντα πολεμούσαν μεταξύ τους. Οι νικημένοι που αιχμαλωτίζονταν, ή θυσιάζονταν στους θεούς (αυτό συνέχισε μέχρι το τέλος της αρχαιότητας) ή απλά θανατώνονταν, συνήθως με βασανιστήρια, ή γίνονταν πλήρη μέλη της Φυλής, όσο περίεργο κι αν μας φαίνεται. Το είδαμε αυτό στους ιστορικούς χρόνους με αιχμαλωτισμένους Λευκούς που γίνονταν μέλη Ινδιάνικων φυλών, αλλά και στα μεθεόρτια του Τρωικού πολέμου, όπου Τρώες σαν τον Έλενο έγιναν μέχρι και βασιλιάδες στην Ελλάδα.

Πρώτο στάδιο της Δουλείας: 

Πατριαρχική ή Οικογενειακή δουλεία.

Αυτό είναι το αμέσως επόμενο στάδιο της κατάστασης που μόλις περιγράψαμε. Οι αιχμάλωτοι πολέμου γίνονταν πλέον δούλοι. Είναι ελάχιστοι, εργάζονται και ζουν μαζί με την οικογένεια του αφέντη, ο ρόλος τους στην οικονομία είναι βοηθητικός, και η θέση τους αρκετά αξιοπρεπής. Ο αφέντης τους πεντακάθαρα εργάζεται κ αυτός πλάι τους και είναι μάλιστα υπερήφανος για όσα κάνει με την χειρωνακτική του εργασία. (πχ, το κρεβάτι του Οδυσσέα) Αυτήν την κατάσταση την βλέπουμε καθαρά στα Ομηρικά Έπη.

Δεύτερο στάδιο της Δουλείας. 

Η Βιοτεχνική Δουλεία και η Μεγάλη Δουλοκτησία.

Οι αδιάκοποι πόλεμοι, η βελτίωση τακτικών και εξοπλισμού και ο αποικισμός έφεραν μεγάλη αύξηση στον αριθμό των δούλων που αποκτούνταν με τον πόλεμο. Σε περιπτώσεις όπως στην Θεσσαλία και την Σπάρτη αυτό οδήγησε στην υποδούλωση ολόκληρων Φυλών, που πλέον εργάζονταν ως υποτελείς (Είλωτες, Πενέστες) Η κυριαρχία πάνω σε αυτούς είναι συλλογική, όπως και η εκμετάλλευση των δούλων που εργάζονταν στα μεταλλεία ασημιού του Λαυρίου. 

Αυτά όμως είναι εξαίρεση. Γεννιούνται, κυρίως, μικρές βιοτεχνίες, με περίπου μια δεκάδα δούλους, ή ανάλογης δυναμικότητας αγροτικές εκμεταλλεύσεις.  Δημιουργείται έτσι μια κυρίαρχη ομάδα μέσων εύπορων πολιτών που σιγά - σιγά επιβάλλουν και την πολιτική τους κυριαρχία μέσω του συστήματος της Δημοκρατίας, που όπως βλέπουμε στηρίχτηκε πάνω στην εκμετάλλευση των δούλων, αλλά και στην “πολεμική αρετή” των ιδιοκτητών τους, μια που κύρια πηγή απόκτησης δούλων ήταν ο πόλεμος και η πειρατεία, η οποία, αν εξασκούνταν εις βάρος εχθρικών πόλεων ήταν νόμιμη… Η ίδια η ύπαρξη της “Πόλης Κράτος” βασίζονταν στην μεσαία δουλοκτησία. Ήταν η μεγαλύτερη ανάγκη απόκτησης δούλων που οδήγησε τις μικρές αγροτικές κοινότητες - Φυλές να συνενωθούν σε πόλεις, με μεγαλύτερη στρατιωτική ισχύ. (ή η ανάγκη άμυνας σε ανάλογες επιθέσεις, εννοείται) Άλλη πηγή της δουλείας ήταν η υποδούλωση για χρέη, πράγμα όμως που συχνά δημιουργούσε πολιτικές αναταραχές.

Αυτοί οι πολίτες, οι “Δημοκρατικοί” βρίσκονταν σε διαρκή διαμάχη με τους “Αριστοκρατικούς” που εκπροσωπούσαν τους μεγαλύτερους δουλοκτήτες  και που απαιτούσαν συγκεντρωτική διακυβέρνηση. Αυτή τάξη των μεγάλων δουλοκτητών αυξάνονταν ολοένα μια που οι πόλεμοι γίνονταν πλέον διεθνείς και επεκτείνονταν γεωγραφικά και γίνονταν πια επαγγελματική υπόθεση. Οι δούλοι πλέον στην πλειοψηφία τους δεν είναι ντόπιοι, εισάγονται μαζικά και αποτελούν πια την τεράστια πλειοψηφία του πληθυσμού. Οι μέσης ευμάρειας πολίτες με την μικρή παραγωγή τους δεν μπορούν πια να συναγωνιστούν τους μεγάλους δουλοκτήτες, και εξαθλιώνονται. Τυπικό παράδειγμα ο άνεργος όχλος της Ρώμης που ζούσε πλέον με κρατική υποστήριξη, ή οι πολίτες της Αθήνας που ήταν όλοι χρεωμένοι στον Ηρώδη τον Αττικό που μάταια προσπάθησαν να υπονομεύσουν με διάφορες κατηγορίες. Όλα αυτά οδηγούν στην επικράτηση των Ολιγαρχικών και στην συνέχεια  σε απολυταρχικά θεοκρατικά καθεστώτα (Ελληνιστικά βασίλεια, Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία)

Όπως είπαμε, κύρια πηγή απόκτησης δούλων ήταν ο πόλεμος. Η αναπαραγωγή “οικόσιτων” δούλων δεν συνέφερε, γιατί ο άνθρωπος πρέπει να εκτραφεί για πολλά χρόνια μέχρι να γίνει παραγωγικός. Συνεπώς η γέννηση δούλων ήταν ασύμφορη και σπάνια οι αφέντες κρατούσαν αυτά τα παιδιά, μια που, αν και η έκτρωση ήταν παράνομη, αντίθετα, η εγκατάλειψη (“Έκθεση”) νεογέννητων ήταν απόλυτα νόμιμη. 
Ο πόλεμος όμως, η κύρια παραγωγική πηγή της αρχαιότητας, απαιτεί συνεχή επέκταση. Έτσι, δημιουργούνται αρχικά ομοσπονδίες πόλεων, και μετά τεράστιες κατακτητικές Αυτοκρατορίες, η οικονομία των οποίων βασίζονταν στην συνεχή εισροή δούλων.  Θετική πλευρά όμως ήταν ανάπτυξη του Διεθνούς Εμπορίου και οι αναπόφευκτες πολιτιστικές ανταλλαγές μεταξύ απομακρυσμένων περιοχών της Ευρασίας, που πλάταιναν το μυαλό των ανθρώπων.

Η “απελευθέρωση” από την εργασία μεγάλης ομάδας ελευθέρων πολιτών, οδήγησε στην ανάπτυξη της Σκέψης, της Έρευνας και της Τέχνης. Η αρχαιότητα στον τομέα αυτό μας έδωσε ανυπέρβλητα έργα. Αλλά η Δουλεία, αν ήταν η γενεσιουργός αιτία αυτής της πνευματικής ανάπτυξης, ήταν και η τροχοπέδη της.

Ο δουλοκτήτης εξελίχθηκε σε κάποιον που απεχθάνονταν κάθε σωματική εργασία. Αυτό εμπόδισε τόσο τον πειραματισμό, όσο και την πρακτική εφαρμογή μιας σειράς εφευρέσεων που οι αρχαίοι σοφοί είχαν κάνει. Η εργασία των δούλων ήταν προτιμότερη από κάθε βιομηχανική επανάσταση. Κανείς δεν ενδιαφέρονταν για πιο γρήγορη και πιο αποτελεσματική παραγωγή. Άλλωστε, αν ποτέ  ήθελε μεγαλύτερη ταχύτητα ή αποτελεσματικότητα, δεν είχε παρά να αυξήσει τον αριθμό των δούλων του, οι οποίοι αντίθετα θα έμεναν άπραγοι αν εφαρμόζονταν κάποια μηχανική υποστήριξη της παραγωγής. Από την άλλη, οι επενδύσεις των τεράστιων κερδών των επεκτατικών πολέμων και του εμπορίου, δεν γίνονταν στην βελτίωση της παραγωγής αλλά σε έργα τέχνης και αρχιτεκτονικής, αλλά και στον έξαλλο και υπερβολικά δαπανηρό τρόπο ζωής των δουλοκτητών. 

Όλοι μιλάνε για την “Βιομηχανική Επανάσταση” που δεν έγινε στην αρχαιότητα, αλλά και πάλι, προτιμούν να αποδίδουν την αποτυχία της στον Χριστιανισμό, ο οποίος όμως επικράτησε αιώνες μετά την εποχή των μεγάλων εφευρετών της αρχαιότητας.

Η ίδια η Σκέψη, είχε αποκοπεί από την Φύση, και πλανιόταν σε κόσμους ιδεατούς, ακόμα και όσον αφορά τους περίφημους “υλιστές” φιλόσοφους της αρχαιότητας, ενώ η θρησκεία καθαγίαζε με κάθε τρόπο τον θεσμό της Δουλείας.

Η παρακμή

Επαναστάσεις Δούλων γίνονταν αλλά όπως φάνηκε δεν μπορούσαν να πετύχουν, γιατί οι δούλοι ήταν εθνικά διαφοροποιημένοι, αλλά και γιατί ό ίδιος ο θεσμός της Δουλείας είχε διαβαθμίσεις Πολλοί δούλοι “απελευθερώνονταν” (στην ουσία παρέμεναν υποτελείς στους πρώην αφέντες τους) και είχαν μια πολύ καλύτερη ζωή. Άλλοι είχαν την δυνατότητα να στήνουν δικές τους δουλειές, άλλοι είχαν μια  καλή θέση στο νοικοκυριό του αφεντικού κλπ. Έτσι, δεν μπορούσε να υπάρχει ενότητα στο κίνημα των Δούλων και κύρια, δεν είχαν κάποια εναλλακτική πρόταση στην κατάστασή τους. Η οριστική κατάργηση της Δουλείας δεν μπορούσε καν να υπάρξει στα μυαλά των ανθρώπων της εποχής. Σημειώνουμε πως ο θεσμός αυτός καταργήθηκε μόλις τον 19ο αιώνα μ. Χ. στην Δύση. 

Οι λόγοι της παρακμής της δουλοκτησίας ήταν άλλοι. Μια που η δουλοκτητική οικονομία βασίζονταν στην συνεχή εισροή δούλων από εχθρικά κράτη ή Φυλές, δεν μπορούσε να αναπτύσσεται επ’ αόριστον, μια που κάποτε θα έρχονταν οι ήττες και η συρρίκνωση. Αυτές οι Αυτοκρατορίες, τότε, κατέρρεαν, γιατί δεν υπήρχαν εσωτερικοί παράγοντες ανάπτυξης, για να αντικατασταθούν από νέες, έως ότου ήρθε ο τελικός κατακερματισμός τους στην Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ή ο σταδιακός γεωγραφικός περιορισμός τους επί αιώνες στην Ανατολική. (Βυζάντιο) Έτσι, αν και η Δουλεία δεν καταργήθηκε σαν θεσμός, έπαψε να παίζει σημαντικό ρόλο στην οικονομία. 

Μπορεί να μιλάμε για εξαθλιωμένους Δουλοπάροικους τον Μεσαίωνα, αλλά μην ξεχνάμε πως η θέση τους ήταν απείρως καλύτερη από αυτήν της μεγάλης μάζας των δούλων στην αρχαιότητα. Από την άλλη, άρχιζε σιγά - σιγά, μια τεχνολογική επανάσταση που θα ολοκληρώνονταν πολύ αργότερα, μια που η μεσαιωνική κοινωνία ήταν ακόμα ασφυκτικά δεμένη στην αρχαιότητα. Η μεσαιωνική Εκκλησία, ας πούμε, είχε υιοθετήσει αβασάνιστα όλα τα - λανθασμένα ή μη - επιστημονικά συμπεράσματα των αρχαίων Σοφών, και πολλά στοιχεία από την Φιλοσοφία τους.

Η Αναγέννηση και ο Διαφωτισμός έλεγαν πως βασίζονται στην αρχαιότητα, ενώ αγνοούσαν ηθελημένα τα κύρια χαρακτηριστικά της και χρησιμοποιούσαν έναν διαφορετικό τρόπο σκέψης. Η αρχαιότητα δεν τους ενδιέφερε στην ουσία της, ήταν απλά μια δικαιολογία.

Δημήτρης Σκουρτέλης

Ποιος είναι ο ιδιοκτήτης του παρελθόντος;

Αποσπάσματα από την ομιλία του Geoff Emberling, Διευθυντή του  Oriental Institute Museum στο Συμπόσιο “Who Owns the Past” που έγινε την Πρώτη Μαΐου του 2010.

Από το πρόσφατο  συλλαλητήριο για το Μακεδονικό.

Από την μια, αναγνωρίζω τον σημαντικό ρόλο του εθνικισμού όσον αφορά τις δυνατότητες που δίνει για εθνικό αυτοπροσδιορισμό, κατακρίνω όμως την τάση του να εντείνει ιδεολογικές θέσεις ριζωμένες στον φόβο και το μίσος των άλλων, συχνά με ρατσιστικές τάσεις. Ο Εθνικισμός είναι μια θεωρία πολιτικής νομιμότητας που απαιτεί να μην διαχέονται εθνικά και πολιτικά σύνορα. 

Πολλά από τα εν δυνάμει έθνη δεν ζουν ή δεν έζησαν   μέχρι πρόσφατα σε συμπαγείς εθνικές περιοχές αλλά, αντίθετα, αναμειγμένα με άλλα έθνη με τρόπο περίπλοκο.  Μία πολιτικά ενοποιημένη γεωγραφική περιοχή, δεν μπορεί να γίνει εθνικά ομογενής, σε ανάλογη περίπτωση, παρά μόνο αν εξοντώσει, απελάσει ή αφομοιώσει όλους τους αλλοεθνείς πολίτες της. 

Αμφισβητώ την νομιμοποίηση των σύγχρονων κυβερνήσεων να διεκδικούν την καταγωγή των κρατών τους με βάση τα αρχαιολογικά ευρήματα που βρίσκονται στις περιοχές τους. Μπορώ να κατανοήσω τον ρόλο που έπαιξε αυτό στον σχηματισμό των σύγχρονων κρατών, αλλά αυτό γίνεται καταχρηστικό όταν σύγχρονες κυβερνήσεις υπερβάλλουν σε αυτές τις διεκδικήσεις και τις χρησιμοποιούν για να διαχωρίσουν το ένα έθνος από το άλλο. 

Η τάση να διεκδικείται και να αστυνομεύεται η Εθνική ταυτότητα είναι μια πολιτική πράξη. Είναι κάτι που κάνουν οι Κυβερνήσεις και όχι ο λαός. Οι Κυβερνήσεις το κάνουν, το νομοθετούν και επιχειρηματολογούν γι αυτό, με στόχο να ενισχύσουν την εξουσία τους. 

Αντίθετα, τα εκπαιδευτικά μουσεία κρατάνε την εθνική ταυτότητα σε εκκρεμότητα. Επιχειρηματολογούν, με βάση τα εκθέματά τους, πως ο Πολιτισμός ποτέ δεν γνώρισε εθνικά σύνορα, πως ο Πολιτισμός πάντα άνθισε ερχόμενος σε επαφή με νέες και περίεργες πολιτιστικές πραγματώσεις και πως ο Πολιτισμός ήταν ανέκαθεν ένα υβρίδιο, ένα μπάσταρδο,  μια συγκόλληση διάφορων πολιτιστικών επιρροών. Επικεντρώνουν την μελέτη τους  βλέποντας τον Πολιτισμό σαν ένα δίκτυο συναντήσεων και ανταλλαγών.

Αντίθετα, ο εθνικισμός προσπαθεί να ανάγει τα σύγχρονα εθνικά αισθήματα σε ένα αιώνιο και άχρονο  παρελθόν και έτσι εμποδίζει την Ιστορία να δράσει εναντίον του πολιτιστικού ηγεμονισμού του παρόντος. Οι Κυβερνήσεις προσπαθούν να επιβάλλουν μια ψευδή  ιδεολογία πολιτιστικής καθαρότητας και αποκλειστικότητας που φυσικά  δεν υπάρχει. 

“Ένας Εθνικός πολιτισμός που δεν έχει την εμπιστοσύνη και την σιγουριά να αποδεχτεί τις ξένες επιρροές που έχει δεχτεί, τότε σίγουρα, αυτός ο Εθνικός Πολιτισμός είναι αποτέλεσμα μίξης,  ένα σταυροδρόμι, ένα τυχαίο ανακάτεμα με απρόβλεπτες συνέπειες και εξελίξεις. Συνεπώς, δεν μπορεί παρά να πάρει τον δρόμο της ξενοφοβίας και της πολιτιστικής παράνοιας…” (Σαντζάι Σουμπεράμανιαν Ινδός Δημοσιογράφος.)

Ο μαίανδρος είναι αιγυπτιακό ιερογλυφικό.

Προσπαθήσαμε, σε παλιότερη ανάρτηση, να αναλύσουμε τον συμβολισμό του μαίανδρου όχι πρωτογενώς, αλλά στην ουσία απαντώντας στις εξωφρενικές και παράλογες αναλύσεις των αρχαιόπληκτων: Είπαν πως ο μαίανδρος συμβολίζει την πάλη των Ελλήνων εναντίον των θεών τους, ενώ βάσει του Μύθου που επικαλούνται (του Πηλέα και της Θέτιδας) δεν μπορεί να συμβολίζει παρά το αντίθετο.

Το να απαντά κανείς στις υστερίες των φανατικών, όμως, δεν είναι και τόσο δύσκολο, ούτε έχει και καμιά γοητεία. Κάνοντας λοιπόν, επιτέλους,  πρωτογενή έρευνα βρήκαμε πραγματική σύνδεση του μικρασιατικού ποταμού Μαιάνδρου, το θεωρούμενο πρότυπο του διακοσμητικού μαίανδρου, με την λατρεία της Ρέας- Κυβέλης, της Μητέρας των θεών, πράγμα που θα αρκούσε για να κατοχυρώσει την ιερή του έννοια. Επιπλέον ανακαλύψαμε πως η ποτάμια θεότητα του Μαίανδρου θεωρείται γενάρχης ελληνικών πόλεων… (εδώ, μαζί με την απάντηση στις αρχαιόπληκτες θεωρίες) 

Βέβαια, η λατρεία της Κυβέλης καθιερώθηκε πολύ αργά στην κυρίως Ελλάδα, κυρίως από τους Μικρασιάτες αποίκους. Αλλά ακόμα και μετά από τον αποικισμό, οι Ίωνες Αθηναίοι ούτε που νοιάστηκαν που έκαψαν το ιερό της θεάς στις Σάρδεις κατά την Ιωνική Επανάσταση, αλλά και έριξαν και τον ιερέα της θεάς που έκανε προσηλυτισμό, στο ίδιο “Βάραθρον” που έριξαν και τους Πέρσες πρέσβεις κατά τους Περσικούς Πολέμους. (*) Οπότε, μια τόσο πλατιά διάδοση του διακοσμητικού αυτού, δεν μπορεί παρά να συνδέθηκε δευτερογενώς με την Μητέρα των θεών. Το σχήμα αυτό είναι καθαρά παλιότερο από την εποχή των Περσικών.

Ο λαβύρινθος σε Κρητικό νόμισμα.
Παρακάτω θα δούμε την σύνδεση με τον μαίανδρο.

Ξέρουμε πως τα πιο πολλά θρησκευτικά πρότυπα των αρχαίων, και τα πλέον καθιερωμένα και ιερά προέρχονταν από την Αίγυπτο. Θα μπορούσε να είναι αλλιώς για τον Μαίανδρο; 

Έτσι, βρήκαμε σε βιβλία και εξειδικευμένους ιστότοπους (πχ, εδώ) το μητρικό σχήμα του Μαιάνδρου στα ιερογλυφικά το οποίο έχει τον ήχο H (Ache, δηλ. Χ) αλλά και το νόημα της “καλαμοκαλύβας”.

Σε άλλη ερμηνεία, παλιότερη, το ίδιο σύμβολο εξηγείται πως: “αναπαριστά την κάτοψη μιας οικίας” και πως με μια επιπλέον γραμμή, συναντιέται “ως επιπρόσθετο καθοριστικό της λέξης “Μεγάλη αίθουσα”, “Κατοικία” μια που προστίθεται στον προσδιορισμό αυτής της λέξης”. (ολόκληρο το κείμενο εδώ  (**)  σε δικιά μου μετάφραση) Έτσι κι αλλιώς η καλύβα από καλάμια δεν μπορεί παρά να ήταν και η πρώτη μορφή "οίκου" στις συνθήκες της κοιλάδας του Νείλου. Πραγματική αντίφαση δεν υπάρχει στις ερμηνείες.

Σε νεότερη ερμηνεία η λέξη “οίκος” αναπαριστάται με ένα παραλληλόγραμμο με την μια του πλευρά μερικώς ανοιχτή, σχήμα που και αυτό μπορεί να θεωρηθεί μητρικό μιας απλοϊκής μορφής του μαιάνδρου.

Είτε λοιπόν “καλαμοκαλύβα” είτε “οίκος” είτε “μέγαρον” ο μαίανδρος θεωρήθηκε ιερός από τους Έλληνες. Μην ξεχνάμε πως ο πρώτος ναός του Απόλλωνα στους Δελφούς ήταν από κλαριά. Επιπλέον, ένα μεγάλο μέρος της λατρείας ήταν “οικιακό” ειδικά μάλιστα όταν αρχικά αρχιερείς ήταν οι ίδιοι οι βασιλείς, που φυσικά λάτρευαν τους θεούς μέσα στον “οίκο” τους κύρια.

“Ιερός οίκος”, λοιπόν ο μαίανδρος, κάτι που μπορούμε να στηρίξουμε και σε ένα μαιανδρικό διακοσμητικό που βλέπουμε σε έναν αναθηματικό ναΐσκο που βρέθηκε στο ιερό της Ήρας στην Σάμο, αλλά και σε άλλους μαιάνδρους που βρέθηκαν σε ναούς της Μικράς Ασίας.

Αναθηματικός ναΐσκος με μαιανδρικό  σχέδιο
στον ναό της Ακρίας Ήρας στη Σάμο.

Διπλός μαίανδρος (Σβάστικα)
στο θέατρο της Εφέσου

Μαίανδροι βασισμένοι σε απλά τετράγωνα
όπως το ιερογλυφικό "οίκος".

Καρνάκ

Ίσως μπορούμε να δώσουμε και μια εναλλακτική ή και συμπληρωματική ερμηνεία: Ο μαίανδρος απαντάται σαν ιερογλυφικό σύμβολο σε αναπαραστάσεις αιχμαλώτων (Εβραίων, “Κεφτιού” και άλλων λαών) Οπότε οι Έλληνες το θεώρησαν ως “δικό” τους σύμβολο, αν και είναι μέρος της συμβολικής τους αιχμαλωσίας, ή ακόμα και σαν σύμβολο υποταγής -στους θεούς πια και όχι στους Αιγύπτιους.

Επάνω:
Επιγραφή του Φαραώ Σέσωστρη
με έναν αιχμάλωτο Εβραίο.

Επιγραφή στο ναό της Αβύδου
με έναν αιχμάλωτο "Κεφτιού"
που ίσως είναι Μινωίτης.

Αλλά όλα αυτά θα προϋπόθεταν καλή γνώση των ιερογλυφικών από τους Έλληνες, πράγμα απίθανο. Το αιγυπτιακό μαιανδρικό ιερογλυφικό ήταν απλά εύληπτο, απλό, και εύκολα μετατράπηκε σε διακόσμηση.

Και επειδή ήταν Αιγυπτιακό, ήταν οπωσδήποτε και ιερό, όπως κάθε τι από την Αίγυπτο, για τους αρχαίους.

Σημειώσεις:

 (*) Ρισπέν, Ελληνική Μυθολογία τομ. β σελ. 17. Και Λεξικό Σούδας, λήμματα «Βάραθρον» και “Μητραγύρτης”.

(**) Πλήρης μετάφραση του Γαλλικού κειμένου: “Παρατηρούμε ακόμη πως το σημάδι που αποτελείται από μια γραμμή που στρέφεται στο εσωτερικό της διακοπτόμενη πάντα από ορθές γωνίες, είναι πασίγνωστο στα Ιερογλυφικά, όπου αναπαριστά την κάτοψη μιας οικίας και ορίζει και το γράμμα H (Ache, δηλ. Χ). Σε αυτήν την περίπτωση αποτελείται από πέντε γραμμές, ενώ υπάρχει και σε μια άλλη μορφή, με μια επιπλέον γραμμή που βρίσκεται, μεταξύ άλλων ως επιπρόσθετο καθοριστικό της λέξης (δημοτικό αλφάβητο) “Μεγάλη αίθουσα”, “Κατοικία” (Σημ. Μτφρ: Θα λέγαμε “Μέγαρον”) που προστίθεται στον προσδιορισμό αυτής της λέξης. Προφανώς αναπαριστούσε αρχικά τους διαδρόμους και τις στοές των υπογείων, που συχνά, αφού έχουν κάνει έναν μεγάλο γύρο μέσα στα βράχια (Σημ. Μτφρ. που είναι σκαμμένοι) φέρνουν τον επισκέπτη, προς μεγάλη του έκπληξη, πολύ κοντά στην είσοδο. Δεν χρειάζεται εδώ να υπενθυμίσω την αναπαράσταση του Λαβυρίνθου στα Κρητικά νομίσματα….”

Από το βιβλίο του Richard Lepsius, “SUR L’ ORDRE DES COLONNES - PILIERS EN EGYPTE ET SES RAPPORTS AVEC LE SECOND ORDRE EGYPTIEN ET LA COLONNE GRECQUE”    σελ. 24. υποσημ. 2.

Περί του ήδη λυμένου Μακεδονικού

Η Δυτική Ευρώπη είχε αναγνωρίσει την Μακεδονική Εθνότητα πολύ πριν την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας ακόμα και πριν την πτώση του Κομουνισμού. Αλλά το ίδιο κάναμε κι εμείς, αναγνωρίζοντας και συνάπτοντας διπλωματικές σχέσεις με το κράτος του Τίτο, που περιλάμβανε την Μακεδονία  ως αυτόνομη Λ. Δ.

Γιατί το κάναμε; Γιατί είχαμε ανάγκη τον Τίτο, που έκλεισε τα σύνορα στους αντάρτες, εξασφαλίζοντας την νίκη του Εθνικού Στρατού. Γενικά, ο Τίτο, έχοντας τσακωθεί με την ΕΣΣΔ ήταν το αγαπημένο παιδί της Δύσης, και φυσικά και δικό μας, μια που ανήκαμε σε αυτήν.
Και οι κομουνιστές από την άλλη, μια που είχαν περιοριστεί στην περιοχή των Σλαβόφωνων, είχαν επίσης παραδώσει τα εθνικά μας δικαιώματα σε αυτούς για να εξασφαλίσουν την υποστήριξή τους.
Μικρές γλυκές προδοσίες.
Στην συνέχεια, ενώ ξέραμε πως το Μακεδονικό ήταν ήδη “λυμένο” στην Δύση, μπήκαμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση χωρίς κανέναν όρο επ’ αυτού. Άλλη προδοσία.
Αφού λοιπόν είδαμε Εθνικιστές και Κομουνιστές να σέρνονται μπρος στο... Μακεδονικό Μεγαλείο, περνάμε στην περίοδο της πτώσης του κομουνισμού.
Ήταν μια μεγάλη ευκαιρία να ενωθούν τα Βαλκάνια. Και ας μην αρχίσουν οι Εθνικιστές το “ποτέ!” και “δεν γίνεται αυτό!” γιατί ενωθήκαμε. Ενωθήκαμε στην πράξη με τους Αλβανούς οι οποίοι είναι οι πρώτοι και πολυπληθέστεροι μετανάστες και πλέον έχουν εγγόνια γεννημένα εδώ, και ενωθήκαμε και με τους προαιώνιους εχθρούς, τους Βούλγαρους, μέσω της ΕΕ. Δεν άκουσα κανένα “Μακεδονομάχο” να διαμαρτύρεται για την Βουλγαρία όμως.
Οι Δυτικοί όμως δεν θέλουν ενωμένα Βαλκάνια παρά μόνο με τον τρόπο που επιλέγουν αυτοί. Έτσι το Μακεδονικό στάθηκε το εργαλείο τους και η πέτρα του σκανδάλου, που συσπείρωσε τους Σλάβους εναντίον μας, χάρη στους ηλίθιους εθνικισμούς και των δυο πλευρών, ενώ, επαναλαμβάνω, το θέμα ήταν τελειωμένο, και μάλιστα με τις ευλογίες των Εθνικιστών που τώρα διαμαρτύρονται για το όνομα του κρατιδίου που οι πολιτικοί τους πρόγονοι είχαν έμπρακτα αναγνωρίσει σε πακέτο.

Έτσι μόνο ένα λογικό συμπέρασμα μπορεί να βγει. Βγάλτε τον σκασμό ψευτοπατριωτάκια και κοιμηθείτε στο κρεβάτι που στρώσατε, και κοιτάξτε πως θα τα βρούμε με τους βόρειους, γιατί ο πραγματικός κίνδυνος ήταν και είναι η Τουρκία.
Λίγοι νοήμονες θα πουν πως όλα αυτά δεν είναι αυτονόητα.
Η ηλίθια πολιτική της Ελλάδας στο ζήτημα, και η εθνικιστική προπαγάνδα που την υποστηρίζει, όμως, μπορεί να εξηγηθεί από τον ...Μαυροκορδάτο, που ήδη από το 1824 είχε δηλώσει πως η Ελλάδα σε συμμαχία με την Τουρκία θα αποτελεί το εμπόδιο στην Ρωσική εξάπλωση. Αυτή η δέσμευση της Ελλάδας εξακολουθεί να ισχύει, εφαρμόστηκε και εφαρμόζεται και σήμερα, έχοντας σαν κύρια αιχμή το λυμένο “Μακεδονικό”.

Δημήτρης Σκουρτέλης

Ελληνοκεντρικές απάτες: "Ηλιούγεννα" - Το αρχαίο Ελληνικό έθιμο των Χριστουγέννων.

Ας αρχίσουμε με τα αυτονόητα: "Τι γιόρταζαν στην αρχαία Ελλάδα αυτές τις μέρες" είναι μια φράση που αυτοακυρώνεται. Όχι μόνο κάθε πόλη είχε τις δικές της γιορτές που ήταν διαφορετικές από αυτές των άλλων πόλεων, (Θυμηθείτε τα Κάρνεια που εμπόδιζαν τους Σπαρτιάτες να πάνε στην μάχη του Μαραθώνα έγκαιρα, γιορτή που δεν είχαν οι Αθηναίοι, στο σχολείο τα μάθατε ευλογημένοι, αλλά πιστεύετε ότι διαβάζετε στο διαδίκτυο...) αλλά είχαν ακόμα και διαφορετικούς μύθους για κάθε θεό, ανάλογα με τις σχέσεις που νόμιζαν ή που ήθελαν να έχουν με αυτόν. Οι Βοιωτοί, ας πούμε, πίστευαν πως ο Απόλλωνας γεννήθηκε στην περιοχή τους και όχι στην Δήλο...
Οι Πανελλήνιες θρησκευτικές γιορτές, που συνήθως συνοδεύονταν με αγώνες, δεν γιορτάζονταν στην κάθε πόλη, αλλά στο κοινό ιερό. Και, καμία από αυτές δεν συνέπιπτε ημερομηνιακά με τα Χριστούγεννα, πολύ απλά γιατί δεν ήταν εποχή για ταξίδια....

Η λέξη "Ηλιούγεννα", που δήθεν ορίζει τα γενέθλια του Ήλιου στις 25 Δεκεμβρίου, δεν υπάρχει σε κανένα λεξικό και σε κανέναν αρχαίο συγγραφέα. Όπως και με την γιορτή του Ήλιου, έτσι και με την λέξη, οι παγανιστές αντέγραψαν τους Χριστιανούς, και δημιούργησαν την γιορτή το 274 μ.Χ, όπως θα δούμε, και την λέξη, λίγο... αργότερα, τον 21ο αιώνα μ. Χ…

Γράφουν, λοιπόν:

“Τι εόρταζαν οι Αρχαίοι Έλληνες την περίοδο των Χριστουγέννων;  Οι αρχαίοι Έλληνες κατά την χειμερινή τροπή του ήλιου γιόρταζαν την γέννηση του Διονύσου.” ... “Τον χειμώνα θρηνούσαν το σκοτωμό του Διονύσου από τους Τιτάνες, αλλά στις 30 Δεκεμβρίου εόρταζαν την αναγέννησή του” “Αυτή η αρχαία Ελληνική γιορτή, είχε επίσης ταυτιστεί και με την γιορτή του Ηλίου, τον οποίο οι αρχαίοι λαοί είχαν θεοποιήσει. Συγκεκριμένα στους Έλληνες, είχε ταυτιστεί με τον Φωτοφόρο Απόλλωνα του Ηλίου, ο οποίος απεικονιζόταν πάνω στο ιπτάμενο άρμα του να μοιράζει το φως του Ηλίου.”

Αναρωτιόμαστε πως ο Απόλλωνας είχε ταυτιστεί με τον Διόνυσο… Υπήρχε κοινή λατρεία τους στους Δελφούς, αλλά σε καμία περίπτωση ταύτιση. Αλλά αφού οι “ερευνητές” επιμένουν πως ταυτίζονταν, τότε ας μας εξηγήσουν γιατί η γιορτή του Απόλλωνα - Ήλιου γιορτάζονταν στην αρχή της Άνοιξης, στα Θαργήλια ενώ τα Πύθια στους Δελφούς γιορτάζονταν το καλοκαίρι... 

Φυσικά θέλουν να αγνοούν πως ο Ήλιος ήταν μια ξεχωριστή θεότητα που μόνο υστερότερα και συμβολικά είχε ταυτιστεί με τον Απόλλωνα, που άλλαζε και όνομα και γίνονταν “Φοίβος”.

Αλήθεια, πόσο λάτρευαν τελικά τον Ήλιο οι Έλληνες;

Μήπως, λέω μήπως, θεωρούσαν την λατρεία του ανατολική;

Αριστοφάνης
 "Ειρήνη" στιχ, 406 κ έ. 
 

"Τρυγαῖος

Η Σελήνη και ο ΠΑΝΟΥΡΓΟΣ Ήλιος

σχεδιάζουν κακά εναντίον σας (των Ολυμπίων)

προδίδοντας την Ελλάδα στους βαρβάρους.

Ἑρμῆς

Γιατί να το κάνουν;

Τρυγαῖος

Γιατί μα τον Δία εμείς θυσιάζουμε σε σας (Τους Ολύμπιους) 

ενώ οι βάρβαροι θυσιάζουν σε αυτούς. (την Σελήνη και τον Ήλιο)

Και γι αυτό θέλουν να μας εξοντώσουν για να απολαμβάνουν μόνοι τους τις τελετές για τους θεούς.".

(Ωχχχχ)

 Τέλος πάντων, για να τα μπαλώσουν, κάνουν και την “απαραίτητη” γενίκευση, μια που από το “τι εόρταζαν οι αρχαίοι Έλληνες” περνάνε απότομα στο “οι αρχαίοι λαοί”. Μάλιστα.

Έτσι κι αλλιώς, με όλα αυτά τα τραβήγματα, τα ραψίματα και τα κοψίματα, φτάνουμε μόλις στις 30 Δεκεμβρίου (και όχι στις 25 των Χριστουγέννων) μια ημερομηνία ανυπόστατη για τους Έλληνες μια που δεν είχαν κανένα μήνα ...Δεκέμβριο. Αυτό ήταν το λατινικό Ημερολόγιο.

Συνεχίζει το όργιο του τραβήγματος από τα μαλιά:

“Η εορτή αυτή πέρασε και στην αρχαία Ρώμη με τις δημοφιλείς γιορτές των Σατουρνάλιων, προς τιμήν του Κρόνου τον Δεκέμβριο αλλά και της θεάς Δήμητρας, γι΄ αυτό και έκαναν θυσίες χοίρων για την ευφορία της γης . Τα Σατουρνάλια ήταν από τις σημαντικότερες και ονομάζονταν: «DIES INVICTI SOLIS », δηλαδή «Ημέρα του αήττητου ήλιου». Μια γιορτή που φυσικά την είχαν πάρει από την γιορτή του Φωτοφόρου Απόλλωνα - Ηλίου!”

  

Ίσα πατριώτες!!! Πως η γιορτή του Κρόνου (Αυτό σημαίνει “Σατουρνάλια”) ενός παλιού, χθόνιου και αιχμάλωτου θεού γίνεται γιορτή του Ήλιου; Επιπλέον. τα Σατουρνάλια κρατούσαν μία βδομάδα (17-23 Δεκεμβρίου)    οπότε ήταν αδύνατο να ονομάζονταν «DIES INVICTI SOLIS» μια που το dies είναι ονομαστική Ενικού =ημέρα και όχι “ημέρες”.

Τί ήταν, όμως, το «DIES INVICTI SOLIS»;

Ήταν ο Αυτοκράτορας Αυρηλιανός (Lucius Domitius Aurelianus Augustus) που καθιέρωσε την λατρεία του “Ανίκητου Ήλιου” το 274 μ.Χ., (Ναι, τόσο αργά) εγκαινιάζοντας και τον ανάλογο ναό στις 25 Δεκεμβρίου στην Ρώμη, και θεωρώντας την μέρα αυτή γενέθλια μέρα του Ήλιου. (δείτε εδώ)  Ήθελε η λατρεία του “Ανίκητου Ήλιου” να είναι η κοινή λατρεία όλων των λαών της Αυτοκρατορίας χωρίς να απαγορεύει τις άλλες λατρείες, εκτός βέβαια από αυτή του Χριστού!

Γιατί, ήδη ο Χριστιανός ιστορικός Sextus Julius Africanus κατόπιν έρευνας, είχε πει πως ο Ευαγγελισμός έγινε στις 25 Μαρτίου, οπότε η γέννηση του Χριστού πρέπει να έγινε στις 25 Δεκεμβρίου. (δείτε εδώ) Βέβαια είχαν προταθεί από τους Χριστιανούς Πατέρες και άλλες ημερομηνίες. Ο Σέξτος πέθανε το 240 μ.Χ., ενώ η Παγανιστική γιορτή του Ήλιου καθιερώθηκε για πρώτη φορά στη Ρώμη, όπως είπαμε  από τον Αυτοκράτορα Αυρηλιανό το 274 μ. Χ. τριαντατέσσερα χρόνια μετά τον θάνατο του Ιστορικού. 

Πέρασε βέβαια μεγάλο διάστημα μέχρι να καθιερωθεί οικουμενικά ο εορτασμός των Χριστουγέννων σε αυτήν την ημερομηνία, αλλά είναι πάνω από σίγουρο πως μερικές τουλάχιστον Χριστιανικές “φωνές” την είχαν αναγνωρίσει πολύ πριν τους όποιους Αυρηλιανούς.

Οπότε, θέτω στην κρίση σας τη αληθοφάνεια αυτής της διαπίστωσης των νεοπαγανιστών:

“Η καθιέρωση της 25ης Δεκεμβρίου ως ημέρα των Χριστουγέννων έγινε στη Ρώμη από τον Πάπα Ιούλιο τον Α, τον 4ο μ.χ. αιώνα, μετά από έρευνα που έγινε στα αρχεία της Ρώμης για την χρονιά επί Αυγούστου απογραφής, και κατόπιν υπολογισμών βάση των Ευαγγελίων.” ….”Στην πραγματικότητα όμως αυτό συνέβη διότι η συγκεκριμένη ημερομηνία συνέπεφτε με τις ειδωλολατρικές εορτές του Χειμερινού Ηλιοστασίου και την «Επιστροφή» του Ηλίου.”

Και όπως ήδη αποδείξαμε, ούτε ημερομηνιακά συνέπιπτε η 25 Δεκεμβρίου με κάποια παγανιστική γιορτή, αλλά και όταν ...επιτέλους συνέπεσε, ήταν η παγανιστική γιορτή του Ήλιου που προσπάθησε να υποκαταστήσει την Χριστιανική.

Μια στιγμή όμως: Από πού μάθαμε πως τα "γενέθλια του Ήλιου" γιορτάζονταν στις 25 Δεκεμβρίου;

Η πρώτη μαρτυρία βρέθηκε στην "Χρονογραφία του 354" ένα ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ κείμενο, το οποίο φυσικά αναφέρει και την ημερομηνία της Γέννησης του Χριστού (25 Δεκ) ενώ για τον υποτιθέμενο "Ανίκητο Ήλιο" γράφει τα εξής και ΜΟΝΟ για την υποτιθέμενη Ηλιογένεση στις 25 Δεκεμβρίου: 

 "N·INVICTI·CM·XXX" 

τα οποία ερμηνεύονται: 

"Γενέθλια ανίκητου, διατάχθηκαν Αγώνες, τριάντα αρματοδρομίες"

Όλα τα άλλα είναι υποθέσεις των ιστορικών (βάσιμες ίσως)  και φαντασίες των νεοπαγανιστών.... 

Να οι παγανοπηγές:
Εδώ και εδώ