Η Υπουργός, ο Λόρδος Έλγιν, η Λιπαρή Πέτρα και το Λαδωτήρι.

 Ένα διήγημα Ελλάνιας Δράσης

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ.

Το θάρρος της Ελληνίδας.

....Ήταν ένα καυτό απόγευμα Σαββάτου του Αυγούστου και το ιερό λάδι ευλογημένο από τον Ύπατο, έρεε πάνω στο ιερό μάρμαρο που είχε κλαπεί τον Μεσαίωνα από τους Ιουδαιοχριστιανούς για να σκαλίσουν πάνω του τους αστείους σταυρούς τους...

Αλλά ήρθε η ώρα της Ελληνικής εκδίκησης στην εβραίικη κτηνωδία. Η Τελετή θα απόδιωχνε κάθε χριστιανικό μίασμα. Οι ιέρειες κοίταξαν γύρω... Σε μια γωνιά, ο φύλακας έκανε πως λαγοκοιμόταν, ενώ το δάχτυλό του σχημάτιζε συνθηματικά το σήμα της νίκης... Με ανανεωμένο θάρρος οι δύο ιέρειες προχώρησαν στη επόμενη αίθουσα του Βυζαντινού Μουσείου

Ενώ έραιναν με λάδι τα ιερά μάρμαρα του ελληνισμού που είχαν μιανθεί από την Εβραϊκή λαίλαπα, το μυαλό της Πρώτης -Κατίνα την λέγανε αλλά στους Ύπατους την λέγανε Μέδουσα- γύριζαν τα δεκάδες εκατομμύρια σφαγιασμένων Ελλήνων από τους Χριστιανούς. Τώρα έπαιρνε την μικρή, πρώτη εκδίκηση της Ελλάδος!

Ένα δάκρυ κύλησε από τα θολά της μάτια και έλιωσε την κρέμα προσώπου της (την είχε πάρει από τον Λιακόπουλο με Τελεμάρκετινγκ) όσο θυμήθηκε αυτά τα αθώα θύματα, των οποίων τους σκελετούς είχε ανακαλύψει ένας στην Θεσσαλονίκη, τα θύματα του εγκληματία Αυτοκράτορα Θεοδόσιου, αλλά οι πουλημένοι αρχαιολόγοι αγνόησαν την ανακάλυψη και καμία ανακοίνωση δεν έβγαλαν γι αυτούς τους δεκάδες σκελετούς, τι δεκάδες, δηλαδή μιλάμε για πάνω από δεκαοχτώ χιλιάδες κουφάρια να πούμε…

“Και πώς, ρε Κατίνα, μπόρεσαν να κρύψουν τέτοια ανακάλυψη;” της έλεγε ο πατέρας της, ένας μεροκαματιάρης κολλημένος στις ιουδαιοχριστιανικές πλάνες. “Και αυτά τα δεκάδες εκατομμύρια σφαγμένων Ελλήνων που λες, μαλάκες ήταν και κάτσανε να τους σφάξουν; Την πείραζε ο ηλίθιος πατέρας της…

Σημασία δεν έδινε στην Ιουδαιοχριστιανική προπαγάνδα η Κατίνα, δηλαδή η Μέδουσα. Τους διωγμούς των Ελλήνων από τους Χριστιανούς τους είχε διαβάσει στο Ίντερνετ, στο μπλογκ του Απολλώνιου, έκλαψε με μαύρο δάκρυ για μέρες, και δεν υπήρχε περίπτωση να κάνει αυτός ο Απολλώνιος λάθος, κι ας λέει ο μπαμπάς. Διαβάστε εδώ, άλλωστε...

Η δεύτερη ιέρεια, μια μικρούλα, η Ιοκάστη (την έλεγαν Βασιλική, Κούλα δηλαδή και το άλλαξε σε Ιοκάστη γιατί σιχαίνονταν τα ...εβραϊκά ονόματα) όσο λάδωνε αβέρτα, ψιθύριζε ένα ύμνο που δεν καταλάβαινε.

Ζηνὸς ἰὼ κραιπναῖσι γεγαθότες ἱπποσύναισι

κοῦροι, ἰὼ Σπάρτας Τυνδαρίδαι βασιλεῖς,

Αἰνεάδας Τίτος ὔμμιν ὑπέρτατον ὤπασε δῶρον,

Ἑλλάνων τεύξας παισὶν ἐλευθερίαν.

Τον ειχε βρει σε ένα βιβλίο “Πλούταρχοςβιοιπαραλληλοι”. Της άρεσαν οι λέξεις “Σπάρτας” (οι τρακόσιοι του Λεωνίδα) “δώρον”, “ελευθερίαν” και κυρίως εκείνο το: το “Ελλάνων”. Ήταν σίγουρα ένας πανάρχαιος ύμνος των Ελλανίων… Που να ήξερε πως ήταν μια Ρωμαϊκή επιγραφή που υμνούσε την ...απελευθέρωση των Ελλήνων με την Ρωμαϊκή κατοχή…

“Ιοκάστη μωρή σε λένε τώρα; Αυτή δεν ήταν η μάνα του Οιδίποδα που τον παντρεύτηκε κι όλας;” της έλεγε μια θειά της που είχε πάει και Επίδαυρο. “Ποιος λέει τέτοια πράγματα;” Ξέσπασε η Κούλα. “οι Ελλάνιοι δεν κάνανε αιμομιξίες” Ναι καλά, είπε η θεία. “ούτε και πετάγανε τα παιδιά τους στον δρόμο, όπως έκανε η Ιοκάστη” Συννέφιασε η Κούλα Ιοκάστη. “Δεν θα πάω ποτέ Επίδαυρο” σκέφτηκε. “Αλλιώς τα λένε στα μπλογκ που διαβάζω, δεν θέλω να ξέρω τίποτα άλλο. Ο Εβραϊκός ιουδαιοχριστιανισμός κατάστρεψε την ωραία Ελλάδα μας, την δημιουργό του πολιτισμού, και αυτό είναι όσο χρειάζεται να ξέρω”.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ

Συν Αθηνά και υπουργόν κίνει.

Ενώ γύριζαν ανενόχλητες και έχυναν το τελετουργικόν έλαιον, όπως το έλεγε ο ιερέας τους, θυμήθηκαν τις διαβεβαιώσεις του, εχτές το βράδυ:

“Κανένας φύλακας δεν θα σας ενοχλήσει”,τις διαβεβαίωσε. “Έχουμε πραγματικούς Έλληνες παντού, ακόμα και στο Βυζαντινό Μουσείο, ακόμα και στο παπαδαριό. Να προσέχετε μόνο μην σας δουν οι επισκέπτες, αυτοί είναι ανεξέλεκτοι, και σίγουρα οι περισσότεροι δεν είναι πραγματικοί Έλληνες, αλλά Εβραϊστές. Αυτοί μπορεί να σας καρφώσουν. Αλλά, ό, τι και να γίνει, η εχεμύθεια είναι εξασφαλισμένη. Οι κάμερες παρακολούθησης θα είναι, άλλωστε,  ακεντράριστες. Αυτό που θα κάνετε αύριο θα μαθευτεί πολλές μέρες μετά -αν μαθευτεί δηλαδή. Θα φροντίσουν οι άνθρωποι του μουσείου γι αυτό. Κι αν γίνουν διαμαρτυρίες, μην ανησυχείτε. Υπάρχουν άνθρωποι δικοί μας, καλοί Έλληνες, πραγματικοί, ακόμα και στην Κυβέρνηση.”

Η Κατίνα Μέδουσα και η Κούλα Ιοκάστη βγήκαν ανενόχλητες από το Βυζαντινό Μουσείο. Ήταν γεμάτες λάδια από την κορφή ως τα νύχια, αλλά είχαν επιτέλους αναστρέψει την βεβήλωση που έκαναν οι Χριστιανοί στα αρχαία μάρμαρα, μετά από αιώνες! Η στιγμή αυτή θα έμενε στην Ιστορία…

Όταν μετά από είκοσι μέρες η είδηση βγήκε στον τύπο και στα κανάλια, και άρχισαν οι διαμαρτυρίες περί “βανδαλισμού” οι δυο ιέρειες άρχισαν να ανησυχούν. Ο Ύπατος όμως διατηρούσε μια Ολύμπια ηρεμία.

Πράγματι, μερικές μέρες μετά η Υπουργός πολιτισμού δήλωσε πως δυο γυναίκες που άπλωναν λάδι δεν μπορεί να έκαναν βανδαλισμό. Όταν δεν έπεισε κανένα, μηχανεύτηκε άλλο κόλπο. Θυμήθηκε τα μάρμαρα του Παρθενώνα και τον κατάπτυστο Λόρδο Έλγιν, και μεθυσμένη από Ελλάνια έκσταση. έστειλε οργισμένη επιστολή στους Εγγλέζους, να μάθουν τι εστί Έλλην.

Ποιος θα ασχοληθεί τώρα με τα χριστιανικά σκουπίδια…

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Χαλαρωμένη η Κατίνα Μέδουσα, σκέφτηκε κάπως ψύχραιμα. Καλοί οι γνήσιοι Έλληνες, αλλά αυτήν την παλιοκρέμα προσώπου του Λιακόπουλου δεν την ξαναπαίρνει, γαμώτο!

Άσε που η Κούλα Ιοκάστη, όταν έμαθε πως η Υπουργός ήταν ειδική στην αρχαία τραγωδία, αλλά και Ιέρεια των Ολυμπιακών Αγώνων, σκέφτηκε να πάει με τον Στάθη καμιά μέρα στην Επίδαυρο για ψαράκι, με την μηχανή.

Αν πιστεύετε πως ξέχασα να βάλω την Λιπαρή Πέτρα του τίτλου στην πλοκή, διαβάστε εδώ.

Δημήτρης Σκουρτέλης

21 Αυγούστου 2018

Κάτω από την σκιά της Ακρόπολης.

Παγανιστική τελετή στο Βυζαντινό Μουσείο. 28 Ιουλίου 2018

Βανδαλισμός ή βεβήλωση έγινε στο Βυζαντινό μουσείο στις 28 Ιουλίου 2018;

Βανδαλισμός, είναι η αλόγιστη καταστροφή αντικειμένων τέχνης, κυρίως. 

Βεβήλωση, είναι η σκόπιμη επέμβαση σε ιερό χώρο ή αντικείμενο, με στόχο να χάσει τον ιερό του χαρακτήρα. 

Και όλα τα στοιχεία που έχουμε, δείχνουν πως στο βυζαντινό Μουσείο έγινε τελετή βεβήλωσης των Χριστιανικών κειμηλίων, με συνέργεια των φυλάκων οι οποίοι δεν επενέβησαν, ενώ είναι αδύνατον να μην είδαν, και στην συνέχεια, με κάλυψη της αρμόδιας Υπουργού, και φυσικά, της διεύθυνσης του Μουσείου. (αναφέρουμε λεπτομερέστερα τα δημοσιεύματα του Τύπου παρακάτω, όπου η συγκάλυψη του περιστατικού προκύπτει αβίαστα)

Στο Βυζαντινό Μουσείο, πράγματι, βανδαλισμός δεν έγινε, θα συμφωνήσω με την κα Υπουργό. 

Έγινε όμως αρχαία ελληνική τελετή  ιερατικού λαδώματος, με στόχο την βεβήλωση ή ακόμα και την αλλαγή θρησκευτικής “χρήσης”  των ιερών χριστιανικών κειμηλίων.

Την τελετή αυτή αναφέρει ο Θεόφραστος (371 π.Χ. – περ. 287/5 π.Χ.) στους “Χαρακτήρες” του, περιγράφοντας τον “θρησκόληπτο”: 

“Περνώντας από τις λαδωμένες πέτρες στα τρίστρατα, χύνει πάνω λάδι με το λαδικό του, γονατίζει και αφού προσκυνήσει φεύγει.” 

(ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΙΑΣ ΙΣΤ´ [5] καὶ τῶν λιπαρῶν λίθων τῶν ἐν ταῖς τριόδοις παριὼν ἐκ τῆς ληκύθου ἔλαιον καταχεῖν καὶ ἐπὶ γόνατα πεσὼν καὶ προσκυνήσας ἀπαλλάττεσθαι.)

(Περισσότερα, εδώ)

Υπάρχει, φυσικά και παράσταση ιερατικού λαδώματος “λιπαρού λίθου” σε αρχαίο αγγείο του 440 πΧ 

Στην συνέχεια αναφέρουμε τα περιστατικά όπως περιγράφηκαν στον Τύπο.

28 Ιουλίου 2018, ημέρα Σάββατο, το απόγευμα, την ώρα μάλιστα που στο ΒΧΜ είχαν βάρδια 20 φύλακες, δύο γυναίκες περιηγήθηκαν ανενόχλητες όλους τους εκθεσιακούς χώρους και έριξαν λάδι προκαλώντας φθορές στα αντικείμενα – σε κάποιες περιπτώσεις ανεπανόρθωτες, αλλά και σε χώρους του μουσείου (μάρμαρα και τοίχους), στις αίθουσες της μόνιμης έκθεσης αλλά και των περιοδικών εκθέσεων, δίχως να τις υποπτευθεί κανείς από τους φύλακες, που διαπίστωσαν το συμβάν την άλλη ημέρα εξαιτίας των λεκέδων λαδιού στα δάπεδα, στους τοίχους και στα εκθέματα.  

Αυτά γράφτηκαν στον Τύπο, που χαρακτήρισε το επεισόδιο “Βανδαλισμό”.

Το επεισόδιο αυτό δημοσιοποιήθηκε από το Υπουργείο είκοσι μέρες μετά!   

“Εντύπωση βέβαια προκαλεί το γεγονός πως σχεδόν 20 μέρες, το υπουργείο Πολιτισμού σήμερα (16.8.2018) ανακοίνωσε το περιστατικό που έλαβε χώρα μεσούσης της καλοκαιρινής σεζόν, σε ένα από τα πιο κεντρικά μουσεία της χώρας, κάτω από την επιτήρηση τόσων φυλάκων” γράφει χαρακτηριστικά το www.lifo.gr  

Μετά το περιστατικό, η Υπουργός πολιτισμού, όπως γράφει η  “Καθημερινή”(εδώ)
“λίγες ημέρες μετά, στις 9 Αυγούστου”, ασχολήθηκε “με κάτι πιο κοντινό στα ενδιαφέροντά της, ανακοινώνοντας την αύξηση των φετινών επιχορηγήσεων που δίνει στο ελεύθερο θέατρο. Από το 1.005.000 ευρώ που έδωσε πέρυσι, φέτος ενίσχυσε τη θεατρική δημιουργία, με το συνολικό ποσό του 1.315.0000 ευρώ, δηλαδή 30% περισσότερο.”

Και τελικά, μιλώντας στον τηλεοπτικό σταθμό Epsilon, η κυρία Κονιόρδου είπε μεταξύ άλλων, απαξιώνοντας το γεγονός: 

“Δεν θα το έλεγα ακριβώς βανδαλισμό, ίσως είναι υπερβολική αυτή η έκταση. Θεωρούμε ότι ήταν κάποιες κυρίες οι οποίες άπλωναν κάποιο λάδι. Το αξιοπερίεργο ήταν ότι δεν έγινε αντιληπτό και αυτό ερευνούμε, πώς έγινε και δεν έγινε αντιληπτό” (Το βίντεο εδώ δημοσιευμένο στις 18 Αυγούστου 2018.) 

 Φυσικά η Λυδία Κονιόρδου, ως ειδική στην Τραγωδία -όπως λέει το βιογραφικό της- και ΙΕΡΕΙΑ της παγανιστικής τελετής των Ολυμπιακών Αγώνων, όπου γίνεται επίκληση στους Ολύμπιους θεούς, (δείτε εδώ)  κάτι θα ξέρει για το παγανιστικό λάδωμα των λιπαρών λίθων... 

Έτσι, τελικά η Υπουργός προσπάθησε να αλλάξει θέμα, ανακινώντας το δημοφιλές και τετριμμένο πια ζήτημα της επιστροφής των Μαρμάρων του Παρθενώνα! 

Όπως αναφέρθηκε στο “Πρώτο Θέμα” της 20ης Αυγούστου 2016. 

“Επιστολή προς τον Βρετανό ομόλογό της, με την οποία ζητά και επίσημα την επανεκκίνηση του διαλόγου για το κρίσιμο ζήτημα της επανένωσης των Γλυπτών του Παρθενώνα, μνημείου παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς, απέστειλε η υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού, Λυδία Κονιόρδου.”

  

ΣΥΝΟΨΙΖΟΥΜΕ:

Το λάδωμα του Βυζαντινού Μουσείου έγινε ενώ το φρουρούσαν είκοσι φύλακες.

Το περιστατικό δημοσιοποιήθηκε είκοσι μέρες αργότερα.

Η αρμόδια Υπουργός στο ενδιάμεσο ασχολήθηκε με άλλα θέματα.

Όταν το ζήτημα πήρε δημοσιότητα η αρμόδια υπουργός προσπάθησε να το απαξιώσει.

και τελικά προσπάθησε να το υποσκελίσει με τα ...Ελγίνεια Μάρμαρα του Παρθενώνα!

Και, δια ταύτα:

Καταγγέλλω ανοχή ή και συμμετοχή σε αρχαία ελληνική θρησκευτική τελετή παραγόντων του Βυζαντινού και Χριστιανικού Μουσείου με κάλυψη της αρμόδιας Υπουργού και με στόχο την βεβήλωση των χριστιανικών κειμηλίων εκεί. Το συμβάν έγινε στις 28 Ιουλίου 2018 ημέρα Σάββατο, το απόγευμα.

Δημήτρης Σκουρτέλης

Η σημασία της άλωσης της Αθήνας από τον Σύλλα.

Η Ελλάδα οδηγείται, συμβολικά,
 από την κατεστραμμένη Αθήνα
στην Κωνσταντινούπολη.
Έργο Δημητρίου Σκουρτέλη
εμπνευμένο από το κείμενο που ακολουθεί.

Ανάλυση από τον Σ. Ζαμπέλιο

Ο Σύλλας, ο πρώτος αυτός θηριώδης Αττίλας της Ελλάδος, καταπίπτει με όλην την ορμήν του εφαμίλλου του, την βίαν του κατακτητού και την ωμότητα του αμαθούς. Ο τόπος παραδίδεται ανηλεώς εν πυρί και στόματι μαχαίρας, τα ύστερα της ανεξαρτησίας λείψανα διασκορπίζονται. Ανατρέπονται πόλεις και κώμαι, επαρχίαι κατερημώνται, πυρπολούνται ναοί, και ιερά άλση, λεηλατούνται μαντεία, βιβλιοθήκαι νεοσύστατοι γίνονται φλογών παρανάλωμα, σφάζονται κάτοικοι αμαχητί. Ότε δε τα πάντα υπέκυψαν εις την δίψαν της καταστροφής, ανασκάπτονται ακόμη και οι τάφοι των νεκρών προς εξόρυξιν των τυμβίων σκευών.

Δεν υπήρξεν ο οίκτος συνήθης των Ρωμαίων αρετή. Προορισμένοι εις την καταστροφήν του αρχαίου κόσμου, οφείλουσι να κάμωσι την Ελλάδα θέατρον ελεεινόν αφανισμού.

Οι κάτοικοι γονυπετείς ικετεύουσιν ευσπλαχνίαν, επικαλούνται τα κλέη των πατέρων, των προς την σοφίαν έρωτα, τας υπηρεσίας αυτών προς τον πολιτισμόν.

“Σιγήσατε” λέγει μανιωδώς ο Σύλλας προς τους Αθηναίους, “Είναι καιρός να παύσωσιν αι αλλαζονίαι περί τα πατρώα σας αριστουργήματα, δόξα του παρελθόντος χρόνου δεν ισχύει να με εξιλεώσει! Άθλιοι, δεν βλέπετε τι σας περιμένει, αλλ’ ολοφύρεσθε περί της κατεδαφίσεως των ημετέρων Ιερών Τειχών και της πυρκαϊάς των βιβλίων!” Αύτη η φωνή του Ρωμαίου αντιβοά εξ Αθηνών εφ’ όλης Ελλάδος, καθάπερ ήχος υστέρας σάλπιγγος Αποκαλύψεως.

Η καταστροφή της Αθήνας από τον Σύλλα
Λεπτομέρεια.
Έργο Δημητρίου Σκουρτέλη.

Τα Ιερά εκείνα Τείχη ήσαν το έσχατον της ελληνικής αυτονομίας προπύργιον,  ο τελευταίος προμαχών των κοσμικών ελπίδων. Πεσόντων τούτων, έμελλον σωρηδόν να πέσωσιν, εν προς εν, όλα της αρχαιότητος τα οχυρώματα. Αι Αθήναι ήσαν ακρόπολις πολυθεΐας, της δε πολυθεΐας ο προορισμός ετελείωσε. 

Περί τα μέσα νυκτός, προηγούμενος υπό λαμπάδων επικηδείων, και επί κεφαλής πολυαρίθμου στρατού, ο Σύλλας ποιεί την είσοδον εις Αθήνας. Το αίμα ερυθραίνει τας οδούς από Κεραμικού μέχρι Διπλού [Δίπυλο] και, εκρέον εκτός των Πυλών, φθάνει, κατά την μαρτυρίαν των ιστορικών, μέχρι προαστείων.

Η Αρχαιότης υποχωρεί υπό τα κρούσματα των εμπροσθοφυλάκων του νέου κόσμου, της πολυθεΐας η ακρόπολις παραδίδεται, η Ειδωλολατρεία δεν δύναται να επιζήσει. Ο Σύλλας και ο Μωάμεθ ο Β’, σημειούσι δύο κρισίμους εποχάς εις την  ιστορίαν του Ελληνικού λαού, και εις την παγκόσμιον ωσαύτως. Μεταξύ Αθηνών και Κωνσταντινουπόλεως υπάρχουσιν αναντίρρητοι σχέσεις και αναλογίαι. Αμφότεροι οι κατακτηταί επιπίπτουσιν καθ’ ορισμένας στιγμάς, πρόδρομοι νέας μοίρας, όργανα καθαρισμού και μετασχηματίσεως, όθεν, καίτοι δαίμονες καταστροφικοί, κατά θείαν επιταγή, τραυματίζουσι μεν το σώμα της Ελλάδος, αφήνουν μεν αμφότεροι την ψυχήν αυτής αλώβητη. 

Σπυρίδωνος Ζαμπέλιου 
“Άσματα Δημοτικά της Ελλάδος εκδοθέντα μετά Μελέτης Ιστορικής περί Μεσαιωνικού Ελληνισμού”,
1852, κεφ. Ι΄, σελ. 54-55.
Ελαφρά διασκευασμένο λεκτικά για καλύτερη κατανόηση.

Λεπτομέρεια.
Η Κωνσταντινούπολη.
Έργο Δημητρίου Σκουρτέλη.

Ο Μέγας Κωνσταντίνος χτίζει την Κωνσταντινούπολη
Λεπτομέρεια.
Έργο Δημητρίου Σκουρτέλη.

Άγγελος οδηγεί την Ελλάδα
από την Αθήνα στην Κωνσταντινούπολη.
Λεπτομέρεια.
Έργο Δημητρίου Σκουρτέλη.

Ο Ιουστινιανός χτίζει την Αγία Σοφία,
Λεπτομέρεια.
Έργο Δημητρίου Σκουρτέλη.

Ο Σύλλας διατάζει την καταστροφή της Αθήνας.
Λεπτομέρεια.
Έργο Δημητρίου Σκουρτέλη.

Η προέλευση του Αλφάβητου.

Πλίνιος ο πρεσβύτερος, 7.57 

“Οι εφευρέτες διαφόρων πραγμάτων” 

(Απόσπασμα που αφορά τα γράμματα)

Μετάφραση Δ. Σκουρτέλη.

(Τα δικά μου σχόλια σημειώνονται σε παρένθεση με πλάγια γράμματα χρώματος κόκκινου)

Πάντα ήμουν της γνώμης πως τα γράμματα είναι Ασσυριακής προέλευσης, αλλά άλλοι συγγραφείς όπως ο Γέλιος (Aulus Gellius) επί παραδείγματι, υποθέτουν πως εφευρέθηκαν στην Αίγυπτο από τον Ερμή. 

(Ο Ερμής ταυτίζονταν με τον Αιγυπτιακό θεό Θώθ - Θευθ. Την άποψη πως αυτός ανακάλυψε την γραφή έχουν επίσης οι Πλάτων και Σωκράτης, όπως θα δείτε εδώ: “Πλάτων και Σωκράτης: Οι Αιγύπτιοι ανακάλυψαν την γραφή”.) 

Άλλοι πάλι λένε πως τα γράμματα ανακαλύφθηκαν από τους Σύριους και πως ο Κάδμος έφερε από την Φοινίκη δεκάξι γράμματα στην Ελλάδα. 

Σε αυτά, λέγεται πως ο Παλαμήδης (ο εξυπνότερος από τους ήρωες του Τρωικού πολέμου, ενώ ο Οδυσσέας ήταν ο πιο πονηρός. Πασίγνωστος στους αρχαίους Έλληνες παρά το ότι ο Όμηρος δεν τον αναφέρει πουθενά) την εποχή του Τρωικού πολέμου πρόσθεσε ετούτα τα τέσσερα: θ, ξ, φ, χ. 

Ο Σιμωνίδης, ο λυρικός ποιητής, κατόπιν πρόσθεσε άλλα τόσα: ζ, η, ψ, ω. Τους ήχους που συμβολίζουν όλα αυτά τα γράμματα τους δεχτήκαμε τώρα στο δικό μας Αλφάβητο. (το Λατινικό) 

( 1ον. Βεβαίως ο ισχυρισμός των Υπατιών πως “μόνο” ο Ηρόδοτος αναφέρεται στο Φοινικικό Αλφάβητο καταρρέει μια που εδώ ο Πλίνιος αναφέρει μια σειρά συγγραφείς των οποίων τα κείμενα έχουν χαθεί. Φυσικά έχουμε και κείμενα αυθεντικά, του Διόδωρου Σικελιώτη και του Διονύσιου Αλικαρνασσέα, που μιλάνε για το αλφάβητο εκ Φοινίκης.

2ον. Τα οχτώ γράμματα που προστέθηκαν, κατά τον Πλίνιο, αντιστοιχούν σχεδόν αριθμητικά με τους ήχους που έχουν εκ των πραγμάτων προστεθεί στο φοινικικό Αλφάβητο για να συμβολίσουν τα Φωνήεντα που απουσιάζουν από αυτό. Προφανώς εδώ υπάρχει σύγχιση ανάμεσα στα γράμματα που απλά άλλαξε ο ήχος τους [πχ το Άλφα] και στα γράμματα που προστέθηκαν)

Ο Αριστοτέλης, από την άλλη, μάλλον έχει την γνώμη πως αρχικά υπήρχαν 18 γράμματα: α β γ δ ε ζ ι κ λ μ ν ο π ρ ς τ υ φ, και πως δύο, το θ και το χ, προστέθηκαν από τον Επίχαρμο, όχι τον Παλαμήδη.

Ο Αριστείδης λέει πως κάποιος ονόματι Μήνης (Είναι ο πρώτος Μυθικός Φαραώ) στην Αίγυπτο, ανακάλυψε τα γράμματα δεκαπέντε χρόνια πριν να βασιλεύσει ο Φορωνεύς, ο αρχαιότερος όλων των βασιλέων της Ελλάδος, και αυτό επιχειρεί να το αποδείξει από τα μνημεία εκεί.

Από την άλλη, ο Επιγένης, συγγραφέας με μεγάλο κύρος, μας πληροφορεί πως οι Βαβυλώνιοι έχουν μια σειρά παρατηρήσεων των άστρων, για μια περίοδο επτακοσίων και είκοσι χιλιάδων χρόνων (20.700 χρόνια) γραμμένες πάνω σε ψημένο πηλό.

Ο Βηρωσός και ο Κριτόδημος, που κονταίνουν αυτήν την περίοδο, μας δίνουν τετρακόσια και δεκαεννιά χιλιάδες χρόνια. (19.400 χρόνια)

Από αυτήν την διαπίστωση φαίνεται πως τα γράμματα ήταν σε χρήση από την αρχή των αιώνων. 

Είναι οι Πελασγοί που τα εισήγαγαν για πρώτη φορά στο Λάτιο.

(Ενώ οι αρχαίοι συγγραφείς ξεκαθαρίζουν πως τα “πελασγικά” γράμματα ήταν η πρώτη μορφή των Φοινικικών που εισήχθησαν στην Ελλάδα, οι Υπατίες προσπαθούν να μας πείσουν πως τα “Πελασγικά γράμματα’ είναι η ...Γραμμική β.) 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:
Για την προέλευση του αλφαβήτου από την Αίγυπτο, με συμμετοχή επιπλέον της θεάς Ίσιδας μαζί με τον Θώθ-Θεύθ "Ερμή" δες τον αρχαίο ύμνο σε επιγραφή της Μαρώνειας, εδώ. "Ελληνικότατος ύμνος προς την Αιγυπτιακή Ίσιδα."

“Δηλητηριώδης αρρώστια” τα έμμηνα των γυναικών για τους αρχαίους

Κατηγορείται συχνά ο Χριστιανισμός και ο Ιουδαϊσμός για τους περιορισμούς που υποβάλλουν στις γυναίκες με έμμηνο ρύση. Όπως και σε όλες τις περιπτώσεις, αυτές οι θρησκείες κατηγορούνται, στην πραγματικότητα,  γιατί κληρονόμησαν αντιλήψεις της παγανιστικής αρχαιότητας, που ήταν πολύ πιο σκληρές, όπως θα δούμε.
Επιπλέον, θα θαυμάσουμε και το ...επιστημονικό πνεύμα της αρχαιότητας που δήθεν κατεπόντισε ο Μεσαίωνας.

Ακολουθεί το σχετικό κείμενο του Πλίνιου του Πρεσβύτερου από την “Φυσική Ιστορία” βιβλίο VII κεφ. XV

“Περί της μηνιαίας αρρώστιας των γυναικών”

“Για να επιστρέψουμε στις γυναίκες πάλι, δύσκολα μπορεί να βρεθεί κάτι πιο τερατώδες από αυτό που είναι η ιδιαίτερη εναλλαγή στην ροή τους.

Γιατί, αν κατά την διάρκεια αυτής της αρρώστιας τους συμβεί να πλησιάσουν ή να περάσουν πάνω από ένα δοχείο με κρασί αμέσως ξινίζει.

Αν αγγίξουν κάποιο στάχυ σταριού στο χωράφι αυτό θα μαραθεί και θα είναι άχρηστο.

Αν ακουμπήσουν γρασίδι στον αγρό, αυτό θα πεθάνει. Τα χόρτα και τα μπουμπούκια στον κήπο, αν περάσει δίπλα τους (μια γυναίκα με έμμηνα) θα αρπάξουν και θα καούν μέχρις αφανισμού.

Αν ανέβουν ή καθίσουν κάτω από δέντρο, τα φρούτα θα σαπίσουν και θα πέσουν.

Να κοιταχτούν σε καθρέφτη, η καθαρή λάμψη του αμέσως γυρνά σε θαμπάδα, με την εμφάνισή τους.

Αν κοιτάξουν σπαθί, μαχαίρι ή οποιοδήποτε εργαλείο με κόψη, αυτό δεν θα ξαναγίνει ποτέ τόσο λαμπρό όσο ήταν, θα πάρει μουντή εμφάνιση, και το ίδιο θα πάθει και η ζωντανή λάμψη του ελεφαντόδοντου.

Ακόμα και οι μέλισσες θα ψοφήσουν μέσα στην κυψέλη.

Το σίδερο και το ατσάλι θα σκουριάσουν αμέσως, καθώς και ο χαλκός, με μια βρωμερή δυνατή και δηλητηριώδη οσμή, αν τα ακουμπήσουν.

Αν τύχει να δοκιμάσουν τα έμμηνα των γυναικών τα σκυλιά, τρέχουν σαν τρελά μετά. Και αν δαγκώσουν οτιδήποτε στην συνέχεια, η δαγκωματιά αφήνει τέτοιο δηλητήριο, που οι πληγές είναι αθεράπευτες.

 Ακόμη και η πηχτή πίσσα που ορισμένες εποχές του χρόνου βγαίνει και επιπλέει στην λίμνη των Σοδόμων (“Νεκρή Θάλασσα” την λέμε σήμερα) που την λένε και Ασφαλτίτιδα, που είναι κατά τα άλλα από την φύση της (η πίσσα) μαλακή, απαλή και εύκαμπτη και ακολουθεί κάθε τρόπο που ο άνθρωπος θέλει να την σχηματίσει, δεν μπορεί   να χωριστεί και να κοπεί (εξ αιτίας της πυκνότητάς της, και κολλάει σαν κόλλα και παραμένει ολόκληρη όσο και να την τραβάει ο άνθρωπος) παρά μόνο με ένα νήμα βουτηγμένο σε αυτό το δηλητηριασμένο αίμα [Των εμμήνων] 

Ακόμα και τα ασήμαντα μερμήγκια λένε πως έχουν αντίληψη και αίσθηση αυτού του δηλητήριου, γιατί απορρίπτουν και δεν πλησιάζουν πια τον καρπό που ανακάλυψαν δοκιμάζοντας πως έχει μολυνθεί με αυτό το δηλητήριο.

Αυτή η αρρώστια, όσο δηλητηριώδης και βλαβερή και να είναι, ακολουθεί συνεχώς μια γυναίκα κάθε τριάντα μέρες” 

Το κείμενο, στα Λατινικά και σε Αγγλική μετάφραση, θα το βρείτε εδώ  και εδώ

Η φωτογραφία είναι από τοιχογραφία της Πομπηίας.

Ποιόν τιμάνε οι Έλληνες Παγανιστές και η “Μυθωδία” στους “στύλους του Ολυμπίου Διός”;

Διαβάζουμε: “Την 28η Ιουνίου 2001 ο Βαγγέλης Παπαθανασίου οργάνωσε τη χορωδιακή συμφωνία Μυθωδία στο ναό του Ολυμπίου Διός στο πλαίσιο της αποστολής της ΝΑΣΑ στον Άρη.”

Επίσης:  

“Την 21η Ιανουαρίου 2007, μία ομάδα Ελλήνων πολυθεϊστών πραγματοποίησαν τελετή για να τιμήσουν τον Δία στο χώρο του ναού. Η εκδήλωση οργανώθηκε από τον Σύλλογο Ελληναΐς.”

Ποιος όμως αποπεράτωσε τον Ναό του Ολυμπίου Διός στην Αθήνα για τον οποίο είμαστε όλοι περήφανοι -εκτός από εμένα- και σε ΤΙ ήταν πραγματικά αφιερωμένος;

Ο ναός αυτός είχε ξεκινήσει να χτίζεται στα πρώτα ιστορικά χρόνια και όπως φαίνεται μάλλον δεν αποπερατώθηκε…

Το σίγουρο είναι πως τον κατάστρεψε, ημιτελή ή μη, ο Ρωμαίος στρατηγός Σύλλας το 86 π.Χ., παίρνοντας τις κολώνες του στη Ρώμη.

Ο Παυσανίας λέει πως αυτόν τον ναό, πολύ αργότερα, “ανέθηκε” ο Αυτοκράτορας Αδριανός. (Ελλάδος Περιήγησις Α' 18, 6) Λέξη που μπορεί να σημαίνει “έχτισε” αλλά κυρίως σημαίνει ταυτόχρονα: “αφιέρωσε”. (Άρα ο ναός είχε ήδη ξαναχτιστεί, πότε και από ποιόν θα δούμε στην συνέχεια.)

Σε ποιόν αφιέρωσε λοιπόν το ναό ο Αδριανός; Ωραία, υπήρχε ένα σχετικά μικρό -λέει ο Παυσανίας- άγαλμα του Δία στο  άδυτο, αλλά κυρίως υπήρχε ένα... χωράφι αγάλματα του Αδριανού που είχαν στηθεί στο ναό και τον περίβολό του, μια που κάθε πόλη της Αυτοκρατορίας είχε στείλει και από ένα!!! Κυριαρχούσε βέβαια το κολοσσιαίο άγαλμα του Αυτοκράτορα που αφιέρωσαν οι Αθηναίοι, ξεπερνώντας τους πάντες, “ὄπισθε τοῦ ναοῦ”
“ἐνταῦθα εἰκόνες Ἀδριανοῦ δύο μέν εἰσι Θασίου λίθου, δύο δὲ Αἰγυπτίου· χαλκαῖ δὲ ἑστᾶσι πρὸ τῶν κιόνων ἃς Ἀθηναῖοι καλοῦσιν ἀποίκους πόλεις. ὁ μὲν δὴ πᾶς περίβολος σταδίων μάλιστα τεσσάρων ἐστίν, ἀνδριάντων δὲ πλήρης· ἀπὸ γὰρ πόλεως ἑκάστης εἰκὼν Ἀδριανοῦ βασιλέως ἀνάκειται, καὶ σφᾶς ὑπερεβάλοντο Ἀθηναῖοι τὸν κολοσσὸν ἀναθέντες ὄπισθε τοῦ ναοῦ θέας ἄξιον.”

Όπως είπαμε, το “ανέθηκε” δεν σημαίνει απαραίτητα “έχτισε” ή “αποπεράτωσε” όπως το ερμηνεύουν οι Ιστορικοί. Αντίθετα, μάλλον ανανεώθηκε σε αυτόν το ναό η λατρεία του “πνεύματος του Αυτοκράτορα” στο οποίο ήταν αφιερωμένος πραγματικά.

Ποιος τα λέει αυτά;

Ο Ρωμαίος Ιστορικός Gaius Suetonius Tranquillus (69 -122+ μ.Χ.) που ήταν σύγχρονος του Αδριανού   (76-138 μ.Χ.)

Κατ΄αυτόν, ο ναός αποπερατώθηκε από τους ΞΕΝΟΥΣ ηγεμόνες που ήταν υποτελείς του Αυτοκράτορα Αυγούστου, (63 π.Χ. - 14 μ.Χ.) και αφιερώθηκε στον δαίμονα - προστάτη του, το Genius, που πίστευαν πως τον καθοδηγούσε.

Σουετώνιος:
“Όσοι [ξένοι] βασιλιάδες ήταν φίλοι και σύμμαχοι [του Αυγούστου] θεμελίωσαν, ο καθένας στην επικράτειά του από μια πόλη που την έλεγαν Καισάρεια, και όλοι μαζί πήραν μέρος στο σχέδιο να διαθέσουν κεφάλαια για να αποπερατωθεί ο ναός του Ολυμπίου Διός, που είχε ξεκινήσει να χτίζεται τους αρχαίους καιρούς στην Αθήνα, και να τον αφιερώσουν στο δικό του Προστατευτικό του Πνεύμα. (Τζίνι, Genius, ο Προστάτης Άγγελος κάθε ανθρώπου, θα λέγαμε σήμερα.)
Σουετώνιος οι Βίοι των Δώδεκα Καισάρων, Αύγουστος, 60.

Προφανώς λοιπόν ο Αδριανός “ανάθεσε” (ανέθηκε)  το ναό που αποκαλούμε “του Ολυμπίου Διός” από το “Πνεύμα” του Αυγούστου, στο δικό του “Πνεύμα”.

Αυτό λατρεύουν στην πραγματικότητα οι πολυθεϊστές και ο Van-gelis στους Στύλους του Ολυμπίου Διός. Το πνεύμα ενός Ρωμαίου Αυτοκράτορα.
Και αποκαλούν την θρησκεία τους ... “Εθνική” και “Πάτρια”...

Το κείμενο στα Αγγλικά και στα  Λατινικά:
60  1 His friends and allies among the kings each in his own realm founded a city called Caesarea, and all joined in a plan to contribute the funds for finishing the temple of Jupiter Olympius, which was begun at Athens in ancient days, and to dedicate it to his Genius;

60  1 Reges amici atque socii et singuli in suo quisque regno Caesareas urbes condiderunt et cuncti simul aedem Iovis Olympii Athenis antiquitus incohatam perficere communi sumptu destinaverunt Genioque eius dedicare;

Πηγή:
The Lives of the Twelve Caesars by  C. Suetonius Tranquillus published in the Loeb Classical Library, 1913.

Η Σφαγή των Νηπίων από τον Ηρώδη: Ένα ρωμαϊκό νομικό προηγούμενο.

Ο Ηρώδης ο Μέγας, θανατώνοντας τα νήπια, ανάμεσα στα οποία υπήρχε ένας μελλοντικός Βασιλιάς,  πιθανότατα βασίστηκε σε ένα νομικό προηγούμενο που είχε δημιουργηθεί από μια παλιά απόφαση της Ρωμαϊκής Συγκλήτου, η οποία με την σειρά της είχε βασιστεί σε μαντεία, ανάλογη με την προφητεία των Μάγων για τον Χριστό.
Αυτοί που αμφισβητούν την Σφαγή των Νηπίων ως μύθο, βασίζονται στο ότι τίποτα δεν έχει διασωθεί στα αρχεία της Ρώμης ή αναφερθεί από τους "κανονικούς" (=μή Χριστιανούς) ιστορικούς. Ε, λοιπόν, θα δούμε πως ανάλογη συγκάλυψη είχε γίνει και στην πρώτη, την παλιότερη απόφαση, και μόνο ένας ιστορικός  τόλμησε να γράψει για το γεγονός.
Έτσι, η έλλειψη εκτεταμένων αναφορών της Σφαγής των Νηπίων δικαιολογείται απόλυτα, και το επιχείρημα των αντιπάλων του Ευαγγελίου καταρρέει...

Σουετώνιος, “Οι Βίοι των δώδεκα Καισάρων”, “Αύγουστος”. 

“Κατά τον [ιστορικό] Iulius Marathus λίγους μήνες πριν γεννηθεί ο Αύγουστος, παρατηρήθηκε από όλους στη Ρώμη ένας οιωνός, που έδινε την προειδοποίηση πως η Φύση εγκυμονούσε έναν βασιλιά για τον λαό της Ρώμης. Επί τούτου, η Σύγκλητος, ανησυχώντας, διέταξε πως κανένα αρσενικό παιδί γεννημένο εκείνη την χρονιά δεν έπρεπε να ανατραφεί. (*)  Αλλά όσοι είχαν έγκυες γυναίκες (**) φρόντισαν να μην καταχωρηθεί το διάταγμα στα αρχεία του κράτους, γιατί ο καθένας ήθελε η πρόβλεψη να αφορά την οικογένειά του…”

 (*) Υπήρχε νόμος που απαγόρευε τον θεσμό της βασιλείας στη Ρώμη, και μάλιστα έδινε το δικαίωμα να εκτελεστεί χωρίς δίκη όποιος προσπαθούσε να γίνει βασιλιάς. Γι αυτό και οι Αυτοκράτορες βρήκαν το νομικό παραθυράκι του Imperator. 

(**) Προσοχή στην διατύπωση: Δεν λέει “όσοι είχαν παιδιά που γεννήθηκαν εκείνο τον χρόνο” αλλά,  “όσοι είχαν έγκυες γυναίκες”. Προφανώς τα ήδη γεννημένα παιδιά της χρονιάς εξοντώθηκαν αμέσως μόλις εκδόθηκε η απόφαση, ενώ αυτοί που περίμεναν παιδί ενέργησαν ώστε η διάταξη να έχει ξεχαστεί μέχρι να γεννηθεί.

Το κείμενο στα Λατινικά:

94,3 Auctor est Iulius Marathus, ante paucos quam nasceretur menses prodigium Romae factum publice, quo denuntiabatur, regem populo Romano naturam parturire; senatum exterritum censuisse, ne quis illo anno genitus educaretur; eos qui gravidas uxores haberent, quod ad se quisque spem traheret, curasse ne senatus consultum ad aerarium deferretur.

Και στα Αγγλικά:

94,3 According to Julius Marathus, a few months before Augustus was born a portent was generally observed at Rome, which gave warning that nature was pregnant with a king for the Roman people; thereupon the senate in consternation decreed that no male child born that year should be reared; but those whose wives were with child saw to it that the decree was not filed in the treasury,   since each one appropriated the prediction to his own family.

Πηγή:

Suetonius: The Lives of the Twelve Caesars. The Text on LacusCurtius.