Οι Αιγύπτιοι δεν είπαν όλα τα μυστικά στους Έλληνες. Σε ποιους τα είπαν όμως;

Ο Σολομών ως Αλχημιστής.
Μετάλλιο των Ρωμαϊκών Χρόνων από την Γαλλία

Από την “Συλλογή αρχαίων Ελλήνων Αλχημιστών” (Collection des anciens alchimistes grecs) του χημικού Marcellin Berthelot.

(στην ουσία για την χριστιανική περίοδο πρόκειται και για Αλεξανδρινά και Συριακά συγγράμματα με αναφορές στους αρχαίους Έλληνες, Αιγύπτιους, Εβραίους και Μεσοποτάμιους "συναδέλφους", αλλά και στους Άραβες. Έτσι, αυτή η έκδοση είναι μια Βίβλος του Συγκρητισμού, και μας δείχνει τι ακριβώς συνέβαινε στα μυαλά των "σοφών" εκείνη την εποχή...)

Να λοιπόν ένα απόσπασμα:

“Μερικοί κατηγορούν τον Δημόκριτο και τους [άλλους] αρχαίους [Έλληνες] για τον τρόπο που αναφέρθηκαν (1) σε αυτές τις τέχνες που λέγονται “τίμιες” [την αλχημεία] Γιατί τους κατηγορούν; Μήπως γιατί δεν μπορούσαν να κατηγορήσουν τους Φαραώ, που καυχιόνταν πως είχαν τα πρωτεία στην προφητεία; [Εδώ, “προφητεία” σημαίνει και σοφία] Πως μπορούσαν οι Φαραώ να δίνουν δημόσια και αβέρτα μαθήματα για την κυριαρχία στον Πλούτο [την παρασκευή χρυσού] αφού αυτό θα στρέφονταν κατά της εξουσίας τους; Δεν μπορούσαν να τα βγάλουν προς τα έξω, γιατί τους φθονούσαν.
Μόνο στους Ιουδαίους τα έδωσαν αυτά κρυφά, και αυτοί τα έκαναν, τα έγραψαν και μας τα παράδωσαν. Και ευκαιριακά ακόμη, βρίσκουμε έτσι τον Θεόφιλο του Θεογένη που έγραψε για την “χωρογραφία” (γεωλογία;) των χρυσωρυχείων, την “χωρογραφία” της Μαρίας και των άλλων Ιουδαίων.”

Ετσι λοιπόν, για να μάθουμε την πραγματική σοφία των Αιγυπτίων, δηλαδή το καημό και τον πόθο των αρχαίων Ελλήνων, που πήγαιναν κοπάδια στην Αίγυπτο να την διδαχτούν από τους εκεί ιερείς, και δεν τους τα έλεγαν (σνιφ) πρέπει να πάμε στους Εβραίους.
Αν αυτό δεν είναι η επιτομή του Συγκρητισμού, τι είναι;

(1) Η προσθήκη του “ως μη” και του “αλλά μόνον” από τον συντάκτη δεν μπορεί να είναι σωστή γιατί συνταγές και οδηγίες του Δημόκριτου αναφέρονται πλειστάκις στο κείμενο αλλού.

Μια μικρή σημείωση για τον Συγκρητισμό.

Ο “Συγκρητισμός” η ένωση, δηλαδή, στοιχείων από φαινομενικά αντίθετα κοινωνικά, πολιτιστικά και θρησκευτικά πράγματα, είναι ένα ιστορικό φαινόμενο που όλοι αντιπαθούν, αφού θέλουν να είναι σίγουροι για τις πεποιθήσεις και την Ιστορία τους. Ετσι, ο Συγκρητισμός, δεν έχει μελετηθεί όσο έπρεπε, ούτε έχει πάρει θέση στην Ιστορία ανάλογη με την επιρροή που είχε.

Για να μην πλατιάζουμε, μιλάμε εδώ για την μετάβαση από τον Παγανισμό στον Χριστιανισμό στην πρώην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Δεν πρόκειται για δυο τάσεις που ήταν απαλλαγμένες από συγκρητισμό πριν συναντηθούν. Ο παγανισμός είχε τεράστιες επιρροές από την Αίγυπτο και την Ασία. Ο Ιουδαϊσμός, από τον οποίο πήγασε ο Χριστιανισμός, είχε ένα ισχυρό παγανιστικό υπόστρωμα, ενώ οι μη Ιουδαίοι Χριστιανοί ήταν πρώην παγανιστές.

Κανένας δεν θέλει να δει αυτήν την κατάσταση καθαρά, γιατί οι μεν είναι οπαδοί ενός καθαρού Ελληνικού πολιτισμού (που υπάρχει μόνο στα μυαλά τους) ενώ οι δε θέλουν τις θρησκείες τους ανέγγιχτες από οτιδήποτε κοσμικό ή ξένο.

Η αλήθεια είναι πως ο Ελληνικός πολιτισμός πήρε ιδιαίτερο χαρακτήρα μόνο μετά από πολλούς αιώνες εξέλιξης, χωρίς να πάψει να αποδίδει τιμές στους ξένους “δασκάλους” του.

Ο μονοθεϊστικός Ιουδαϊσμός παρέμεινε μια θρησκεία λίγων προφητών και Ιερέων, ενώ ο Εβραϊκός λαός λάτρευε αγάλματα φιδιών, αγελάδων, αλλά και του ...Ιεχωβά και έχτιζε ναούς στην Αφροδίτη - Αστάρτη, την οποία, η αρχαιολογία απέδειξε πως θεωρούσαν σύζυγο του ...Θεού. Μνεία Εβραίων Μάγων και Νεκρομάντεων υπάρχει ακόμα και στην Βίβλο.

Ο δε Χριστιανισμός αντιμετώπισε, ειδικά τους πρώτους αιώνες, ένα κύμα μυστικισμού που ταύτιζε τους Ολύμπιους με τους ...Αγγέλους, τους αρχαίους φιλόσοφους με τους Προφήτες, και χρησιμοποιούσε Δελφικούς και Σιβυλλικούς χρησμούς για να στηρίξουν την ...Χριστιανική πίστη. Αυτούς τους χρησμούς συμβουλεύονταν οι Βυζαντινοί Αυτοκράτορες.

Κάπου στην αρχαία Ρώμη...

Το ότι τελικά επικράτησε η Ορθοδοξία, δεν πρέπει να μας οδηγεί στην άρνηση της επιρροής του Χριστιανικού Συγκρητισμού. Όσα έλεγαν οι Γνωστικοί και οι άλλοι όμοιοί τους είναι σε μεγάλο βαθμό ψευδή, φανταστικά ή αστήρικτα, αλλά αυτό δεν αρκεί να τους εξαφανίσει από την Ιστορία.

Είναι σα να λέμε πως επειδή ο Τσώρτσιλ έλεγε ψέματα ως πολιτικός, δεν χρειάζεται να αναλύσουμε την πολιτική της Μ. Βρετανίας στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ή τουλάχιστον πρέπει να την υποτιμήσουμε.

Αν οι Απόστολοι, οι Μάρτυρες και οι Πατέρες της Εκκλησίας έδωσαν αγώνα για να οριοθετηθεί και να προβληθεί η Ορθοδοξία, και αν τελικά επικράτησαν, η μάζα των “πιστών” δεν καταλάβαινε και πολλά. Ο λαός ήθελε να πιστέψει πως ακολουθεί, αν όχι την θρησκεία, τουλάχιστον την γραμμή των παγανιστών προγόνων του, και εδώ, ο Συγκρητισμός έπαιξε σημαντικό ρόλο. Η  αλλαγή δεν μπορούσε και δεν έπρεπε να είναι απότομη, αλλά μια μεταβατική περίοδος ήταν όχι μόνο ανεκτή, αλλά και απαραίτητη.

Σήμερα ο Συγκρητισμός είναι άχρηστος και επιβλαβής, αλλά ας σκεφτούμε πως η Εκκλησία αποφάσισε να αναθεματίσει όσους Χριστιανούς ανακάτευαν την Ορθοδοξία με τα “Ελληνικά” ιδεολογήματα, μόνο τον όγδοο αιώνα!!! (Δες εδώ: Αναθεματισμοί “κατά των Ελλήνων” από την Εκκλησία.)

Ακόμα πιο σημαντική είναι η στάση του πολιτικού που επέβαλλε τον Χριστιανισμό, του Μεγάλου Κωνσταντίνου, ο οποίος ούτε το αξίωμα του “Μεγάλου Ποντίφηκα” (δηλ. του παγανιστή αρχιερέα) δεν απέβαλλε, αλλά και έστηνε παγανιστικά μνημεία δίπλα στα Χριστιανικά. Σημειωτέον πως οι παγανιστές τον ανακήρυξαν “θεό” μετά θάνατον, όπως έκαναν και με τους προηγούμενους Αυτοκράτορες (Δες εδώ: Κωνσταντίνος ο Μέγας. Ολύμπιος θεός και "εγκληματίας";) Σαν πολιτικός ηγέτης, δεν ήθελε να απομονωθεί από τον λαό του. Η στάση του Μεγάλου Κωνσταντίνου ήταν ένας λελογισμένος Συγκρητισμός με πολιτικούς και όχι δογματικούς στόχους.

Έτσι ο Συγκρητισμός στάθηκε χρήσιμος στον καιρό του.

Κωνσταντίνος ο Μέγας. Ολύμπιος θεός και "εγκληματίας"; Ελληνοκεντρικές απάτες.

Δεν ξέρατε πως ο Κωνσταντίνος ο Μέγας είχε ανακηρυχθεί θεός από τους Εθνικούς μετά θάνατον; Τόσο χαμερπείς και ραγιάδες ήταν οι "γνήσιοι Έλληνες" τότε...
 Την θεοποίηση του Κωνσταντίνου αναφέρει ο Εθνικός ιστορικός Ευτρόπιος, που ήταν και γραμματέας του Μεγίστου Ιουλιανού του “Έλληνος” που τον λένε και “Αποστάτη” ή “Παραβάτη” . 
Θα ήθελα λοιπόν να μας εξηγήσουν οι σημερινοί Υπατεώνες, πιστοί της "Πάτριας" γιατί κατηγορούν τον Κωνσταντίνο ως  εγκληματία, ενώ θα έπρεπε να τον λατρεύουν ως θεό. Αναρωτιέμαι πως και γιατί δείχνονται τόσο ασεβείς. 
Βέβαια, από την άλλη, Ολύμπιος θεός και εγκληματίας είναι έννοιες πολύ ταιριαστές.
Ευτρόπιος, Breviarium historiae Romanae, X, 8. “Για τον Κωνσταντίνο τον Μέγα”. Τελειώνει τον βίο του έτσι:  "[αφού πέθανε] κατατάχθηκε επάξια ανάμεσα στους θεούς"
Πρωτότυπο Λατινικό κείμενο:  
"Atque inter Divos meruit referri" 
Αγγλική μετάφραση:  "He was deservedly enrolled among the gods"

Λινκ: Λατινικά: EVTROPII BREVIARIVM LIBER DECIMVS

Αγγλική μετάφραση: Eutropius Abridgement of Roman History.

ΕΚΘΕΤΑ ΝΕΟΓΕΝΝΗΤΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ. ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΕΓΚΛΗΜΑ.

Εγκυκλοπαίδεια “Ελευθερουδάκη” λήμμα “Εκθεσις, αρχαίος ιδιωτικός βίος”

“Η έκθεσις βρέφους απετέλει κοινωνικόν θεσμόν παρά τοις αρχαίοις. Ο πατήρ. ο αρχηγός της οικογενείας, έχων δικαίωμα ζωής και θανάτου επί των μελών αυτής, απεφάσιζε περί της τύχης του νεογνού. (α)

Εις τους προϊστορικούς ήδη χρόνους θεοί και ημίθεοι, μόλις γεννηθέντες, είχον εκτεθεί ή απορριφθεί υπό του πατρός: Ο Ζεύς, ο Ήφαιστος, ο Διόνυσος, ο Περσεύς, ο Ασκληπιός, ο Τήλεφος, η Αταλάντη, οι Αμφίων και Ζήθος. Θέματα δε τραγωδιών εγένοντο αι περιπέτειαι των εκθέτων Οιδίποδος και Ίωνος.

Οι νόμοι δεν απηγόρευον την παιδοκτονίαν, πολλάκις δε και επέβαλλον αυτήν.  Εν Σπάρτη, αν το βρέφος εκρίνετο υπό των γερόντων της φυλής ως ασθενικόν, ερρίπτετο εις τους Αποθέτας. (1) Εν Αθήναις, το νεογνόν απετίθετο προ των ποδών του πατρός, αν δε ούτος το ανελάμβανεν εις τας αγκάλας του, τούτο εσήμαινεν ότι το ανεγνώριζεν ως τέκνον του και ήθελε να το αναθρέψη, άλλως το βρέφος εξετίθετο, συνήθως εντός χύτρας, εις τους δρόμους ή εις έρημον τόπον, φέρον ενίοτε διακριτικόν τι σπάργανον ή σημείον δια μέλλουσαν τυχόν αναγνώρισιν. (2)

Η πτωχεία του εδάφους και ο θεσμός της δουλείας αφ’ ετέρου, ο επιτρέπων την άμεσον και ολιγοδάπανον εξεύρεσιν εφήβων και ησκημένων εργατών συνετέλουν ώστε να θεωρείται πολυδάπανον βάρος η επί μακρά έτη ανατροφή και μόρφωσις υπερμέτρου αριθμού ελευθέρων πολιτών. 

Άφευκτος θάνατος ήτο η μοίρα των ούτως εκτεθειμένων βρεφών, σπανίως δε αναφέρεται η περισυλλογή εκθέτου υπό πλουσίου τινός σκοπεύοντος να το αναθρέψει ως μέλλοντα δούλον και σπανιότερον να το υιοθετήσει.

Μοναδικόν παράδειγμα ελληνικής πολιτείας απαγορευσάσης δια νόμου την έκθεσιν παιδίων αναφέρει ο Αιλιανός (Ποικ. Ιστ. Β, 7) τας Θήβας, ιστορείται δε ότι βραδύτερον, περί το 185 π.Χ., Φίλιππος Ε’ ο Μακεδών εθέσπισεν όπως πάντες οι υπήκοοι αυτού παιδοποιώσι και ανατρέφωσι τα τέκνα των. (3)

Εν Ρώμη θεμιτή επίσης, υπό τινάς περιορισμούς, εθεωρείτο η υπό του πατρός έκθεσις των ιδίων τέκνων, (4) πρώτος δε ο αυτοκράτωρ Κωνσταντίνος το 305, υπό την επίδρασιν των χριστιανικών διδαγμάτων, διέταξε την εκ του δημοσίου θησαυρού παροχήν τροφών και ενδυμάτων εις τους απόρους γονείς όπως μη εκθέτωσιν τα γεννώμενα τέκνα των. Αλλά ταχέως η μεγάλη αύτη δια το κράτος δαπάνη επήνεγκε την κατάργησιν του μέτρου, επετράπη δε αντιθέτως (329) η εκποίησις των αρτιγεννήτων βρεφών, εν περιπτώσει άκρας ενδείας των γονέων, και μόλις το 374 απηγορεύθη επί ποινή θανάτου η έκθεσις τέκνου,  ήν διάταξιν περιέλαβε και ο Ιουστινιανός εν τη υπ’ αριθ. 153 Νεαρά.” (5)

----------------------------------

The History of the Decline and Fall of the Roman Empire E. Gibbon: βιβλίο 5, Τόμοι 1-8 Μετάφραση δική μου.

Σελ. 267

“Αλλά η έκθεση [εγκατάλειψη] των βρεφών ήταν η κυρίαρχη και επίμονη διαστροφή της αρχαιότητας: Καμιά φορά απαγορεύονταν, συχνά επιτρέπονταν και σχεδόν πάντα ασκούνταν ατιμώρητα [ακόμα] και από τα έθνη που ποτέ δεν υιοθέτησαν τις Ρωμαϊκές ιδέες περί [απόλυτης] πατρικής εξουσίας. (*) Και οι δραματικοί ποιητές που απευθύνονται στα ανθρώπινα αισθήματα [επί λέξει: στην ανθρώπινη καρδιά] περιγράφουν με αδιαφορία ένα δημοφιλές έθιμο που απαλύνονταν από κίνητρα οικονομίας και συμπόνιας. Αν ο πατέρας μπορούσε να υποτάξει τα [πατρικά] αισθήματά του, μπορούσε να αποφύγει, αν όχι την απαγόρευση, αλλά πάντως την τιμωρία των νόμων. Και η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ήταν βαμμένη με το αίμα των βρεφών, μέχρι που τέτοιοι φόνοι περιλήφθηκαν από τον Βαλεντινιανό και τους άλλους [χριστιανούς] αυτοκράτορες στο πνεύμα και το γράμμα του Κορνήλιου Νόμου.”

 (*) Το νόημα της φράσης είναι πως η έκθεση βρεφών επιτρέπονταν ακόμα και στα έθνη όπου ο πατέρας ΔΕΝ είχε απόλυτη εξουσία ζωής και θανάτου στα μέλη της οικογένειας, όπως στην Ρώμη.  Με άλλα λόγια σε έθνη πιο πολιτισμένα από τους Ρωμαίους...
--------------------------------------------

Σημειώσεις και σχόλια από τον Δ. Σκουρτέλη.

Σε μια εποχή που η παραγωγή βασίζονταν στα ανθρώπινα χέρια, και η απόκτηση εργατικού δυναμικού (=δούλων) ήταν η κύρια φροντίδα της κοινωνίας, οι αρχαίοι Έλληνες και οι Ρωμαίοι πέταγαν τα ανεπιθύμητα παιδιά τους στον δρόμο, με την κάλυψη του Νόμου και της θρησκείας τους. Ήταν δε τόσο υποκριτές, που αντί να σκοτώσουν, "εναπέθεταν" τα νεογέννητα μέσα σε τσουκάλια και τα άφηναν στην μοίρα τους. Έτσι, βασισμένοι στην πιθανότητα πως κάποιος θα τα μαζέψει, νόμιζαν πως απαλλάσσονταν από το φριχτό έγκλημα της παιδοκτονίας. Δημιούργησαν μάλιστα και ένα σωρό μύθους όπου τα έκθετα βρέφη επιζούσαν και γίνονταν ακόμα και ...βασιλιάδες. Ρώμος και Ρωμύλος, Οιδίποδας, Περσέας.

Το θέμα είναι πως διδάσκουμε αυτές τις ιστορίες χωρίς να δίνουμε σημασία στην ηθική και κοινωνική διάσταση που έχουν. Η παιδοκτονία μέσω της "εναπόθεσης" περνάει απαρατήρητη…

(α)

 "Ο Νόμος περί των ακρίτων αναφέρεται ως εξής από τον Σέξτο Εμπειρικό:

<<Ο Σόλων έγραψε τον νόμο περί των ακρίτων για τους Αθηναίους με τον οποίο επέτρεπε στον καθένα να σκοτώνει το παιδί του>> ενώ ο Ερμογένης αναφέρεται σε αυτόν [τον νόμο] σαν μέρος ιατροδικαστικής έρευνας <<όπως κάποιος μπροστά στην μητέρα σκότωσε τον γιο του σύμφωνα με τον νόμο κατά των ακρίτων>> Αυτά τα στοιχεία προέρχονται από πηγές οχτώ αιώνες μεταγενέστερους του Σόλωνα, και άλλη αναφορά τέτοιου νόμου δεν διατηρήθηκε από την αρχαιότητα"

(από εδώ: )

Και όμως, υπάρχει αναφορά και στον Λιβάνιο, όπως βλέπετε…

(1) 

Εδώ είναι το κείμενο του Πλούταρχου που λέει πως τα παιδιά ΔΕΝ τα έριχναν στον Καιάδα αλλά σε άλλο βάραθρο που το έλεγαν "Αποθέτες" Επίσης εδώ φαίνεται και η έννοια του "τρέφειν" ένα παιδί, που το αντίθετό του είναι να το πετάς, κυριολεκτικά.

Βίος Λυκούργου, 16: " Τὸ δὲ γεννηθὲν οὐκ ἦν κύριος ὁ γεννήσας τρέφειν, ἀλλ' ἔφερε λαβὼν εἰς τόπον τινὰ λέσχην καλούμενον, ἐν ᾧ καθήμενοι τῶν φυλετῶν οἱ πρεσβύτατοι καταμαθόντες τὸ παιδάριον, εἰ μὲν εὐπαγὲς εἴη καὶ ῥωμαλέον, τρέφειν ἐκέλευον, κλῆρον αὐτῷ τῶν ἐνακισχιλίων προσνείμαντες· εἰ δ' ἀγεννὲς καὶ ἄμορφον, ἀπέπεμπον εἰς τὰς λεγομένας Ἀποθέτας, παρὰ Ταΰγετον βαραθρώδη τόπον, ὡς οὔτε αὐτῷ ζῆν ἄμεινον ὂν οὔτε τῇ πόλει τὸ μὴ καλῶς εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς πρὸς εὐεξίαν καὶ ῥώμην πεφυκός"

(2)

Λεξικό Σούδας

(3)

Ο Πολύβιος να μας εξηγεί τι δημογραφικό χάλι ήταν η Ελλάδα ακόμα και πριν έρθουν οι Ρωμαίοι, λόγω της μη ανατροφής των παιδιών που γεννιόταν . Φανταστείτε τι απόμεινε μετά, με τις απώλειες της Ρωμαϊκής κατάκτησης και την μαζική μεταφορά Ελλήνων δούλων στη Ρώμη... Είπαμε, για όλα φταίνε οι Χριστιανοί που εξόντωναν τους Έλληνες κατά εκατομμύρια (τι λέω, κατά εκατοντάδες εκατομμύρια...)

"Έπεσε στον καιρό μας σε όλη την Ελλάδα υπογεννητικότητα και μείωση του πληθυσμού, και έτσι ερημώθηκαν οι πόλεις και μειώθηκε η παραγωγή, αν και δεν υπήρχαν ούτε συνεχείς πόλεμοι ούτε επιδημίες [....] Γιατί οι άνθρωποι είχαν ξεπέσει σε αλαζονεία και απληστία και τεμπελιά, και ούτε να παντρευτούν δεν ήθελαν, και αν παντρευόντουσαν δεν κράταγαν παρά ένα ή δύο από τα παιδιά που γεννιόταν (σαφής μαρτυρία για την έκθεση νεογέννητων, που ήταν νόμιμη τότε) για να τα αφήσουν πλούσια και να τα αναθρέψουν πλουσιοπάροχα, και έτσι αυξήθηκε το κακό γρήγορα. Γιατί αν υπάρχουν μόνο ένα ή δυο παιδιά και το ένα το πάρει ο πόλεμος και το άλλο μια τυχαία αρρώστια, είναι προφανές πως τα σπίτια ερημώνουν...""...ο τυχόν άνθρωπος μπορεί να πει πως να απαλλαχτούμε από αυτό το κακό: (την υπογεννητικότητα) Ή από μόνοι μας, αλλάζοντας συμπεριφορά, και αν δεν γίνει αυτό ΤΟΤΕ ΝΑ ΓΡΑΦΤΟΥΝ ΝΟΜΟΙ ΠΟΥ ΝΑ ΥΠΟΧΡΕΩΝΟΥΝ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΠΟΥ ΓΕΝΝΙΟΥΝΤΑΙ..."

Αρχαία Ελλάδα: Κοιτάχτε την κατά πρόσωπο. Θα το συνηθίσετε.

"ὁ γὰρ τυχὼν τῶν ἀνθρώπων ἐρεῖ διότι μάλιστα μὲν αὐτοὶ δι' αὑτῶν, μεταθέμενοι τὸν ζῆλον, εἰ δὲ μή, νόμους γράψαντες, ἵνα τρέφηται τὰ γινόμενα." Να και το κείμενο του Αιλιανού: "Υπάρχει νόμος στην Θήβα πολύ σωστός και φιλάνθρωπος μάλιστα..." Πράγμα που σημαίνει πως στην υπόλοιπη Ελλάδα - για να μην πούμε σε όλη την Αυτοκρατορία - δεν υπήρχε τέτοιος νόμος,

(4) 

Αξιοσημείωτο γεγονός, η εκτροφή όλων των τριδύμων -πράγμα που έγινε κατ΄εξαίρεση, γιατί θεωρήθηκε καλό σημάδι... Χελλενορωμαϊκός πολιτισμός:

"Σε κάποιον Ρωμαίο Οράτιο και σε κάποιον Αλβανό (από την πόλη Άλβα) Κοράτιο τον ίδιο χρόνο εμπιστεύτηκε τις δίδυμες θυγατέρες του ο Αλβανός Σικίνιος. Αφού εγκυμόνησαν ταυτόχρονα, κάνουν σαν πρωτότοκα αγόρια τρίδυμα. Αυτά, οι γονείς τους, πιστεύοντας πως είναι καλό σημάδι για την πόλη και την οικογένειά τους, τα κρατάνε όλα και τα εκτρέφουν μέχρι την ενηλικίωση..."

Διονύσιος Αλικαρνασσεύς, "Ρωμαϊκή αρχαιολογία Γ, ΙΓ, [4] Ὁρατίῳ γάρ τινι Ῥωμαίῳ καὶ Κορατίῳ τὸ γένος Ἀλβανῷ κατὰ τὸν αὐτὸν χρόνον ἐνεγγύησε θυγατέρας διδύμους Σικίνιος Ἀλβανός. τούτοις ἀμφοτέροις αἱ γυναῖκες ἐγκύμονες ἅμα γενόμεναι, τὰς πρωτοτόκους ἐκφέρουσι γονὰς ἄρρενα βρέφη τρίδυμα, καὶ αὐτὰ ἃ οἱ γεινάμενοι πρὸς οἰωνοῦ λαβόντες ἀγαθοῦ καὶ πόλει καὶ οἴκῳ τῷ σφετέρῳ τρέφουσιν ἅπαντα καὶ τελειοῦσιν·

(5) 

Οι Πλάτων και Αριστοτέλης φαίνεται να διατάζουν την έκθεση των βρεφών αλλά στην ουσία προσπαθούν να την περιορίσουν, ο μέν Πλάτων στα παιδιά των "φαύλων" ενώ ο Αριστοτέλης στα άρρωστα, προκρίνοντας όμως την άμβλωση ως μέσο ελέγχου γεννήσεων. Ο Αριστοτέλης στα Πολιτικά (Βιβλ. 7, 1335b, 20) λέει πως είναι υπέρ της εγκατάλειψης ("αποθέσεως") των ανώμαλων ("πεπηρωμένων") νεογνών, αλλά γενικά είναι εναντίον της εγκατάλειψης υγειών νεογνών γιατί είναι ανήθικο. Πιστεύει όμως πως πρέπει να υπάρχει όριο στις γεννήσεις, και σαν μέσο ελέγχου τους, προκρίνει την άμβλωση.

"περὶ δὲ ἀποθέσεως καὶ τροφῆς τῶν γιγνομένων ἔστω νόμος μηδὲν πεπηρωμένον τρέφειν, διὰ δὲ πλῆθος τέκνων ἡ τάξις τῶν ἐθῶν κωλύῃ μηθὲν ἀποτίθεσθαι τῶν γιγνομένων· ὁρισθῆναι δὲ δεῖ τῆς τεκνοποιίας τὸ πλῆθος, ἐὰν δέ τισι γίγνηται παρὰ ταῦτα συνδυασθέντων, πρὶν αἴσθησιν ἐγγενέσθαι καὶ ζωὴν ἐμποιεῖσθαι δεῖ τὴν ἄμβλωσιν"

-----------------------------------------

Πλάτων, Πολιτεία, Ε, 459 d-e: "Σκοτώστε τα παιδιά των κακών"

"Οι άριστοι να ζευγαρώνουν με τις άριστες κατά πλειοψηφία [σημείωση μεταφραστή: ε, που και που ο άριστος μπορεί να κουτουπώνει και καμιά κακιά, για αλλαγή...] ενώ αντίθετα οι κακοί να ζευγαρώνουν με τις κακές και τα παιδιά των μέν να τα ανατρέφουμε, των δε όχι."

(τοὺς ἀρίστους ταῖς ἀρίσταις συγγίγνεσθαι ὡς πλειστάκις, τοὺς δὲ φαυλοτάτους ταῖς φαυλοτάταις τοὐναντίον, καὶ τῶν μὲν τὰ ἔκγονα τρέφειν, τῶν δὲ μή) Και αμέσως μετά δίνει σαφείς οδηγίες και αιτιολογία για το έγκλημα: "(τα βρέφη) των χειρότερων, αλλά όποιο άλλο γεννηθεί ανάπηρο να τα κρύβουν καλά σε τόπο μυστικό και δυσεύρετο, όπως πρέπει να γίνεται, είπε, για να παραμένει καθαρή η φυλή των φυλάκων"

(τὰ δὲ τῶν χειρόνων, καὶ ἐάν τι τῶν ἑτέρων ἀνάπηρον γίγνηται, ἐν ἀπορρήτῳ τε καὶ ἀδήλῳ κατακρύψουσιν ὡς πρέπει εἴπερ μέλλει, ἔφη, καθαρὸν τὸ γένος τῶν φυλάκων ἔσεσθαι.)

Λέει δηλαδή πως τα βρέφη δεν πρέπει απλά να εγκαταλείπονται αλλά να κρύβονται, ώστε να μην υπάρχει περίπτωση να τα περιμαζέψει κάποιος και να πεθάνουν οπωσδήποτε... =-===============================

Στην Ρώμη η έκθεση των νεογέννητων γίνονταν και για λόγους πένθους ακόμα: Πολλοί Ρωμαίοι πέταξαν έξω από το σπίτι τους τα νεογέννητα όταν έμαθαν πως πέθανε ο δημοφιλής Γερμανικός, ο πατέρας του Γάιου Καλιγούλα. (Σουετώνιος, βίοι δώδεκα Καισάρων, Καλιγούλας, 5.)

Εγκατάλειψη νεογέννητων στην αρχαία Ελλάδα.

Ένα πρόβλημα που “έχει συχνά αντιμετωπιστεί”.

[65] L   Πλίνιος προς Αυτοκράτορα Τραϊανό

"Κύριε, το πρόβλημα του νομικού καθεστώτος και του κόστους συντήρησης των παιδιών που εκτέθηκαν [εγκαταλείφθηκαν] κατά την γέννηση και μετά ανατράφηκαν από άλλους είναι τόσο σημαντικό που επηρεάζει ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΠΑΡΧΙΑ.

Ακούγοντας τα διατάγματα των προηγούμενων Αυτοκρατόρων επί του θέματος, και βρίσκοντας πως γενικός κανόνας, ή ειδικός για την Βιθυνία δεν υπάρχει, σκέφτηκα πως όφειλα να σε συμβουλευθώ για την διαδικασία που επιθυμείς να ακολουθηθεί.

[---------------] Μου διάβασαν ένα διάταγμα που λεγεται πως εξέδωσε ο Αύγουστος που αφορά τα ΑΔΑΝΑ,  γράμματα του Βεσπασιανού προς τους ΛΑΚΕΔΑΙΜΟΝΙΟΥΣ και του Τίτου στους ίδιους και τους ΑΧΑΙΟΥΣ, και του Δομιτιανού στους ανθύπατους [ονόματα] και πάλι στον λαό της ΛΑΚΕΔΑΙΜΟΝΙΑΣ [-----------------]"

----------------------------

[66] L   Τραϊανός στον Πλίνιο

"Το ζήτημα που θέτεις σχετικά με όσους γεννήθηκαν ελεύθεροι και εγκαταλείφθηκαν από τους γονείς τους και στην συνέχεια ανατράφηκαν από άλλους περιερχόμενοι σε καθεστώς δουλείας, είχε ΣΥΧΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΤΕΊ, αλλά δεν βρίσκω στα αρχεία των προκατόχων μου κάποιον γενικό κανόνα για όλες τις επαρχίες.

Σίγουρα ο Δομιτιανός έγραψε στους [ονόματα] πράγμα που ίσως όφειλαν να θεωρηθούν [νομικά] προηγούμενα, αλλά αυτά τα γράμματα δεν καλύπτουν την Βιθυνία.

Συνεπώς, δεν πιστεύω πως αυτοί που μπορούν να αποδείξουν το δικαίωμά τους να είναι ελεύθεροι μπορεί να μην έχουν δικαίωμα σε αυτή τους την διεκδίκηση, αλλά δεν πιστεύω πως πρέπει να αγοράσουν την ελευθερία τους πληρώνοντας τα έξοδα της ανατροφής τους."

(εδώ)
------------------------------------------
Και...

Σενέκας, “Περί θυμού”

I, XV

“Σπάμε τα κεφάλια των λυσσασμένων σκυλιών. Σκοτώνουμε τα άγρια και ατίθασα βόδια. Σφάζουμε τα άρρωστα πρόβατα για να μην κολλήσουν το κοπάδι. Καταστρέφουμε τα αφύσικα νεογνά. Ακόμα και τα παιδιά που γεννιούνται ασθενικά και ανώμαλα τα πνίγουμε.”

Ενδεικτική βιβλιογραφία:
"Τα βρέφη στην Κλασσική Αθήνα"
 "Childbirth Votives and Rituals in Ancient Greece"
"Not Worth the Rearing": The Causes of Infant Exposure in Ancient Greece"
Και όσα κείμενα αναφέραμε παραπάνω.

Ο Χριστός ήταν Έλληνας ή Χετταίος; CNN για πάντα!!!

Ο Απολλώνιος Τυανεύς
Από:Benutzer:Thomas Ihle
Βικιπαίδεια

Διαβάζοντας το σημερινό άρθρο του CNN Greece, δεν μπορέσαμε να κρατηθούμε, ούτε να κρατήσουμε τα γέλια μας...

Ενώ ο τίτλος του άρθρου λέει “Ο Ιησούς ήταν Έλληνας” μέσα διαβάζουμε πως υπήρξε σύγχιση ή αντικατάσταση ανάμεσα στο πρόσωπο του Απολλώνιου Τυανέα και του Χριστού. 

Αυτή η θεωρία είναι παλαιότερη από τις λάσπες και δεν στέκει. 

Αφού το άρθρο μας λέει πως τα δύο πρόσωπα  γεννήθηκαν την ίδια περίοδο, μετά μας λέει πως ο Απολλώνιος γεννήθηκε τον “3ο ή 4ο αιώνα π.Χ.” (!!!) και μάλιστα “στην Τυανέα της Καππαδοκίας”. Φυσικά πρόκειται για την πόλη Τύανα της Καππαδοκίας και όχι ...Τυανέα (κατά το “Ερυθραία”, που είναι και αριστοκρατικό) 

Κατόπιν μας γράφει πως: “έγινε” ο (Απολλώνιος) “μαθητής του Πυθαγόρα”(ο οποίος πέθανε το πέμπτο αιώνα π.Χ.) αποκηρύσσοντας το κρέας, το κρασί και τις γυναίκες”  πηγαινοντας τον βίο του Απολλώνιου ακόμα ένα-δύο αιώνες πίσω!!!!  

Επίσης δε νομίζω πως ο Χριστός αποκήρυξε ποτέ το κρασί και το κρέας...

Στην συνέχεια το άρθρο αναφέρει πως “η εκκλησία δεν κατάφερε να τον εξαφανίσει” (τον Απολλώνιο) “ από την ιστορία.”. 

Δεν βλέπω καμία προσπάθεια εξαφάνισης του μια που έχει σωθεί πλήρης βιογραφία του από τον Φιλόστρατο, καθώς και περιγραφή του φανταστικού ταξιδιού του στα Ιμαλάια όπου συνάντησε τους θαυματουργούς  Σοφούς του Βουνού. Επίσης έχουν σωθεί ακόμα και επιστολές του, ένα σημείο στο οποίο θα επανέλθουμε.

Ειδικά από το θαυμαστό ταξίδι του, φαίνεται πως αυτοί που προσπαθούν να υποκαταστήσουν τον Χριστό με τον Τυανέα δρουν σήμερα, μια που δηλώνουν πως δήθεν ο Χριστός έκανε το ίδιο ταξίδι με τον Τυανέα στους σοφούς των Ιμαλαΐων. 

Αυτά διέδιδε η Μαντάμ Μπλαβάτσκι, (που δήλωνε πως έκανε το ίδιο ταξίδι)  μια επιστημονικά εξακριβωμένη απατεώνισσα, αφού έρευνα στο άντρο της αποκάλυψε ένα πλήθος μυστικών θυρών, κρυπτών, συρταριών κλπ από όπου εμφάνιζε τα ...πνεύματα.

Βλέπουμε λοιπόν πως είναι οι απατεώνες αποκρυφιστές που προσπαθούν να ταυτίσουν τον Απολλώνιο με τον Χριστό και όχι το αντίθετο, αλλιώς οι Γραφές θα φιγουράριζαν πρώτο- πρώτο το δήθεν ταξίδι στα Ιμαλάια, που είναι και πιασάρικο, μια που αντέγραψαν δήθεν τον βίο του Τυανέα…

Επίσης, θα αμφιβάλλω βάσιμα αν τα Τύανα ήταν εξ αρχής ελληνική πόλη και ότι ο Τυανέας ήταν Έλληνας. 

Ήταν σίγουρα εξελληνισμένος, αλλά η αρχαιολογία της περιοχής δείχνει πως τα Τύανα ήταν πρωτεύουσα Νεοχιττιτικού Βασιλείου, με Λουβική γλώσσα και Αλφάβητο. 

Ο Ξενοφώντας την αναφέρει ως Δάνα και φυσικά όχι ως Ελληνική, ενώ η Μυθολογία λέει πως ιδρύθηκε από ένα Θράκα, μια φυλή που στην αρχαιότητα επίσης δεν ήταν Ελληνική...  Φυσικά άλλος μύθος λέει πως χτίστηκε από την Σεμίραμι. Έλληνες έφτασαν και εγκαταστάθηκαν εκεί μόλις το 174 πΧ.   (Δες εδώ) 
Από μια επιστολή του Τυανέα φαίνεται άλλωστε πως οι Έλληνες τον θεωρούσαν "Βάρβαρο". Οπότε ο Τυανεύς είπε μια από τις καλύτερες αποστροφές του, που φανερώνει όμως την ξένη καταγωγή του:  "Δεν έγινα βάρβαρος επειδή ήμουν μακριά από την Ελλάδα, αλλά έγινα βάρβαρος επειδή έμεινα καιρό σε αυτήν"

Ας τελειώσω με ένα άλλο ρητό του Απολλώνιου που ταιριάζει γάντι στους συντάκτες του άρθρου:

“Δεν είναι πατρίδα αυτή που δεν γνωρίζει αυτά που έχει”.

ΞΕΧΑΣΤΕ ΟΣΑ ΞΕΡΑΤΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΕΣΑΙΩΝΑ

Ο Αρχιμήδης σε βυζαντινή μικρογραφία.
Εικονίζεται σαν Ευαγγελιστής.

Αντιγράφω τις αυτοαποκαλούμενες “σύγχρονες” ιδέες και αντιλήψεις για τον Μεσαίωνα όπως διατυπώθηκαν σε μια διάλεξη ενός καθηγητή Θετικών Επιστημών. (Robert Sapolsky, 21. Chaos and Reductionism) Είναι όλες λάθος ή και συνειδητά ψεύδη, και γι αυτό και ελάχιστοι Ιστορικοί τις ενστερνίζονται. Διαδίδονται όμως από τους Μάντεις της εποχής μας, τους Θετικούς Επιστήμονες. Οι κατηγορίες αυτές απευθύνονται αποκλειστικά στον Μεσαίωνα χωρίς κανένα επιχείρημα ή απόδειξη που να τον διαχωρίζει από άλλες περιόδους.

Και όμως αυτές οι αντιλήψεις καθορίζουν τη στάση και την γνώμη του Μεγάλου Κοινού για τον Μεσαίωνα, που, ιστορικά, είναι το άμεσο παρελθόν του. 

Για να το απλοποιήσω, η προσπάθεια διάφορων “Διαφωτιστών” και σύγχρονων Καθηγητών, αλλά και των Δωδεκαθεϊστών και των Αθέων, είναι να απορρίψει ο κόσμος τον ίδιο του τον Πατέρα, τον άμεσο πρόγονό του και δημιουργό του, τον Μεσαίωνα.

Αυτό θα ήταν δικαίωμά τους -Δημοκρατία έχουμε- αν στην θέση του προτύπου από το παρελθόν δεν τοποθετούσαν την Κλασική Αρχαιότητα. Γιατί, όλα αυτά που βρίσκουν ως αρνητικά στον Μεσαίωνα, δεν είναι παρά όσα εκείνος κληρονόμησε από αυτήν. Δηλαδή κατηγορούν το αντίγραφο και όχι το πρότυπο και αρχέτυπο του Σκοταδισμού, έναν κόσμο γεμάτο Μαντείες, Ανθρωποθυσίες και αφάνταστες Προλήψεις που ήταν η Παγανιστική Αρχαιότητα.

Και αυτό θα αποδειχθεί άμεσα:

Ο Αχιλλέας θυσιάζει Τρώες
στην νεκρική πυρά του Πατρόκλου.

Κατηγορία κατά Μεσαίωνα πρώτη:

Τα βιβλία της αρχαιότητας χάθηκαν.

Σοβαρά; Και πως τα έχουμε σήμερα; Εδώ μπαίνει ένα δεύτερο ψέμα, πως οι Δυτικοί τα έμαθαν από τους Άραβες. Αλλά και οι Άραβες πως τα έμαθαν; Φυσικά τα πήραν από τους Βυζαντινούς και ξέρουμε συγκεκριμένα πως και πότε τα αγόρασαν από αυτούς.

Η Δύση ήταν Λατινόφωνη και τα Λατινικά βιβλία της αρχαιότητας δεν χάθηκαν ποτέ σε αυτήν. Ήταν τα βιβλία στα Ελληνικά που χάθηκαν, και τα πήραν μεταγενέστερα από τους Άραβες και αυτό συνέβη λόγω του διαχωρισμού της Αυτοκρατορίας που οδήγησε στην παρακμή της διδασκαλίας των Ελληνικών στην Δύση. Από την άλλη, οι αναφορές των Λατινόφωνων συγγραφέων στην Ελλάδα είναι τόσες, που σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε να πούμε πως η επαφή με τον Ελληνικό πολιτισμό χάθηκε στον Μεσαίωνα για την Δύση.

Πανεπιστήμια:

Τα Πανεπιστήμια, όπως τα γνωρίζουμε σήμερα, είναι δημιούργημα του Μεσαίωνα. Αναπτύχθηκαν πρώτα στο Βυζάντιο και επεκτάθηκαν σε όλη την Δύση και Ισλαμική Ανατολή. Περισσότερα θα δείτε εδώ, στο άρθρο του Άγγελου Παλιουδάκη: “Περί Ακαδημαϊκών Γενεαλογιών”. 

Επισημαίνουμε πως οργανωμένες Ανώτερες σπουδές δεν υπήρχαν στην Αρχαιότητα. Όποιος ήθελε να μορφωθεί έπρεπε να πάει σε έναν Σοφό και να γίνει μαθητής του, και να πάρει έτσι γνώσεις χωρίς κανέναν έλεγχο και διασταύρωση. Οι διάφορες φιλοσοφικές Σχολές δεν ήταν τα θεωρητικά ιδεολογήματα που νομίζουμε σήμερα αλλά πολύ πραγματικά ιδρύματα όπου κάθε φιλόσοφος και σοφός έλεγε τα δικά του, χωρίς κανενός είδους έλεγχο από την (ανύπαρκτη) επιστημονική κοινότητα. Αυτό οδηγούσε σε ακραίες αντιδράσεις του κράτους σε τυχόν ακραίες προσωπικές θεωρίες, και έτσι, οι διώξεις κατά των Σοφών έφταναν μέχρι την εκτέλεση, συχνότερα την εξορία. (Δες εδώ: ΔΙΩΓΜΟΙ ΑΡΧΑΙΩΝ ΦΙΛΟΣΟΦΩΝ ΚΑΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ) Το σπορ, φυσικά, συνεχίστηκε και τον Μεσαίωνα, αλλά δεν αντιμετωπίζεται από τους σύγχρονους επιστήμονες σαν αυτό που ήταν, δηλαδή μια γνήσια κληρονομιά της Αρχαιότητας.

Κατηγορία κατά Μεσαίωνα δεύτερη:

Δεν υπήρχαν πια Φιλόσοφοι.

Οι Θεολόγοι του Μεσαίωνα δεν ήταν φιλόσοφοι λοιπόν. Λες και τα έργα των αρχαίων φιλοσόφων δεν είναι παρά μια συνεχής αναφορά στην θεολογία της εποχής τους. Ακόμα και αν παραδεχτούμε αυτό το αυτοαναιρούμενο επιχείρημα, ένα μικρό ξεφύλλισμα των θεολογικών κειμένων του Μεσαίωνα θα αποδείξει πως οι αναφορές τους στην αρχαία  φιλοσοφία, αλλά και τα Ομηρικά Έπη και την Δραματουργία είναι εκτεταμένες. Πως λοιπόν χάθηκε η επαφή με την αρχαία Φιλοσοφία; Από όσο ξέρω, το έργο ακόμα και των σύγχρονων Φιλοσόφων, είναι κατά 90% ανάλυση και απάντηση σε πορίσματα άλλων φιλοσόφων, αρχαίων και σύγχρονων. Αν λοιπόν οι θεολόγοι του Μεσαίωνα δεν είναι φιλόσοφοι, τότε κανείς από τους μεταγενέστερους δεν είναι επίσης. 

Κατηγορία κατά Μεσαίωνα τρίτη:

Στον Μεσαίωνα υπήρχαν πολλοί αναλφάβητοι.

Τι μας λέτε; Δηλαδή στην αρχαία Αθήνα δεν υπήρχαν; Και η ιστορία με τον πολίτη που ήθελε να εξοστρακίσει τον Αριστείδη αλλά δεν ήξερε να γράψει το όνομά του πού κολλάει; Βρέθηκαν στην Αθήνα όστρακα με ονόματα που είχαν εμφανώς χαραχτεί από το ίδιο χέρι -είπαν γραφολόγοι- και αυτά προορίζονταν για τους αναλφάβητους πολίτες. Και μιλάμε για Ελεύθερους. Οι Δούλοι που ήταν υπερπολλαπλάσιοι των Ελεύθερων  γνώριζαν Γραφή και Ανάγνωση όλοι; Μάλλον όμως, για τους Διαφωτιστές, τους πιστούς της Ελευθερίας, της Ισότητας, Αδελφότητας κλπ,  οι Δούλοι δεν μετράνε.

Στον Μεσαίωνα, την θέση του Δούλου είχε πάρει ο Δουλοπάροικος, οι “Ψυχές” όπως έλεγαν που ήταν μόνιμα ενταγμένες στα κτήματα. Δουλεία υπήρχε ακόμη, αλλά ήταν πολύ περιορισμένη. Η θέση του Δουλοπάροικου όμως ήταν απείρως καλύτερη από αυτή του Δούλου, και αυτό το ξεχνάμε.

Όστρακο με το όνομα του Θεμιστοκλή

Κατηγορία κατά Μεσαίωνα τέταρτη :

Η αγραμματωσύνη ήταν τόση που τον Μεσαίωνα οι δίκες γίνονταν προφορικά.

Γιατί στην αρχαιότητα πως γίνονταν; Αν μας έχουν διασωθεί απολογίες και αγορεύσεις από τα δικαστήρια της αρχαιότητας είναι ή γιατί κάποιος τα κατέγραψε για δικούς του, και όχι για νομικούς λόγους (πχ, η απολογία του Σωκράτη που γράφτηκε μεταγενέστερα από τον Πλάτωνα) ή γιατί διάφοροι αμόρφωτοι απευθύνονταν σε ειδικούς ρήτορες για να τους γράψουν τις απολογίες τους ή τα κατηγορητήρια που απεύθυναν. Μερικοί Ρήτορες έγραφαν τις αγορεύσεις τους σαν προσχέδιο για να θυμόνται τι πρέπει να πουν. Αυτά όλα όμως, λέγονταν προφορικά στο Δικαστήριο, και καμία κατάθεση εγγράφου κατηγορητηρίου ή έγγραφης απολογίας δεν γίνονταν. Η ίδια η λέξη “Ρήτορας” σημαίνει ομιλητής, και όχι συγγραφέας. Τα κατηγορητήρια είναι αλήθεια πως γίνονταν γραπτά, αλλά μόνο περιληπτικά ώστε να αναρτηθούν στο πινάκιο της ημερήσιας διάταξης, όπως γίνεται και σήμερα: “Γραφή ασεβείας” (=κατηγορείται για ασέβεια) πχ, κλπ. 

Και πάλι για όλα αυτά φταίει ο… Μεσαίωνας. Τα κείμενα των Ρητόρων διασώθηκαν από τα προσωπικά τους αρχεία ή τους μαθητές που τα κατέγραφαν και σε καμία περίπτωση δεν αποτελούσαν μέρος της δικογραφίας ούτε είναι πιο έγκυρα και λιγότερο φανταστικά και υποθετικά  από τις “Δημηγορίες” του Θουκυδίδη…

Συνέχεια για τις δίκες:

Τον Μεσαίωνα δεν χρησιμοποιούσαν αποδεικτικά στοιχεία στις δίκες αλλά γίνονταν “Κρίση με δοκιμασία” όπου σε έριχναν πχ στο ποτάμι και αν δεν πνιγόσουν ήσουν αθώος. 

Πρώτον αυτό δεν ίσχυε παντού και πάντοτε, αλλά... Όμως, αυτά, είναι νόμοι της αρχαιότητας. Περιλαμβάνονται στον Κώδικα του Χαμουραμπί (που θεωρείται νομολογική βάση για κάθε Δίκαιο, δες εδώ) όπως και η απαγόρευση της μαγείας, που ίσχυε και στην Κλασική περίοδο και είναι κληρονομιά της πιο γνήσιας αρχαιότητας. Επίκληση τέτοιων νομικών ...συνηθειών "Θεοδικίας"  γίνεται ακόμα και από τους Αθηναίους Ρήτορες, όπου ο Ανδοκίδης προβάλλει σαν νομικό επιχείρημα πως έχει κάνει πολλά ταξίδια στην Κύπρο, και αν ήταν ένοχος οι θεοί θα τον έπνιγαν στην θάλασσα...
Και ο Κώδικας του Ιουστινιανού; Α, αυτό... θα σας πουν, μα δεν είναι παρά ο Ρωμαϊκός Νόμος. Μάλιστα, τις περισσότερες φορές που οι ειδικοί μιλάνε για "Ρωμαϊκό Νόμο" εννοούν τον Ιουστινιάνειο Κώδικα. Και όμως δεν είναι έτσι. Ο πραγματικός Ρωμαϊκός νόμος δεν υπήρξε ούτε δημιουργήθηκε ποτέ σαν συγκροτημένο και οργανωμένο σώμα διατάξεων. Περιείχε αντιφατικούς ή/και απαρχαιωμένους Νόμους καθώς και αποφάσεις της Συγκλήτου και των Αυτοκρατόρων που είχαν παρθεί χωρίς νομική στήριξη. Ήταν μια Νομολογία δύσχρηστη που είχε καταντήσει πια άχρηστη. Έτσι, οι σοφοί του Ιουστινιανού ξεκαθάρισαν όλον αυτόν τον σωρό αντιφάσεων και έφτιαξαν έναν Νόμο συνεπή και συστηματικό, μάλιστα προσθέτοντας διατάξεις όπου χρειάζονταν. ("Νεαρές") . Στην ουσία λοιπόν, ο Ιουστινιάνειος Νόμος ήταν το τελειότερο νομικό σύστημα που υπήρξε μέχρι τότε. Δεν βασίστηκε στον Ρωμαϊκό Νόμο, αλλά στην κριτική του, και ήταν προϊόν Μεσαιωνικό. 

Μη έχοντας καμιά απάντηση σε αυτό, ορισμένοι Ιστορικοί, γλύφοντας όπου φτύνουν, αποκαλούν τον Ιουστινιανό ...Ρωμαίο Αυτοκράτορα.
Από την άλλη, ο Ισλαμικός Νόμος, όσο και αν δεν μας αρέσει, είναι ένα οργανωμένο νομικό σύστημα, με το οποίο κυβερνήθηκαν επιτυχώς τόσες κοινωνίες για αιώνες. Και αυτός δημιούργημα του Μεσαίωνα είναι. (Αν δεν αρέσει στους Διαφωτιστές ο Ισλαμικός Νόμος τότε γιατί εκθειάζουν τους Μουσουλμάνους του Μεσαίωνα ως φορείς του εκπολιτισμού της Δύσης - μας έδωσαν τα αρχαία βιβλία, έτσι δεν λένε;)

Κατηγορία κατά Μεσαίωνα πέμπτη:

Σε καμία ευρωπαϊκή γλώσσα δεν υπήρχε η λέξη “Πρόοδος” ή “Φιλοδοξία”.

Αυτό το αφήνω αναπάντητο. Πολύ Γέλιο…

Κατηγορία κατά Μεσαίωνα έκτη:

Τον Μεσαίωνα οι άνθρωποι ζούσαν σε απομονωμένες κοινότητες και αν πήγαινες πενήντα μίλια πιο πέρα, μιλούσαν μια διάλεκτο που δεν καταλάβαινες.

Μα τι μας λέει; Στην Αρχαιότητα, την κατ’ εξοχήν εποχή της Πόλης Κράτους, δεν ήταν στα πενήντα αλλά στα δέκα μίλια όπου βρίσκονταν απομονωμένες κοινότητες που μιλούσαν διαφορετικές διαλέκτους. Και όχι μόνο αυτό. Είχαν και η καθεμία άλλους Νόμους, άλλη Κυβέρνηση, άλλο Στρατό, και άλλο Νόμισμα! Η μόνη διαφορά ήταν πως στην Αρχαιότητα αυτές οι κοινότητες είχαν το μεγαλεπήβολο όνομα “Πόλις” ενώ τον Μεσαίωνα είχαν το όνομα που τους άξιζε. Χωριά.

Τον Μεσαίωνα υπήρχε απίστευτη απομόνωση. Κατά μέσον όρον δεν ταξίδευες μακρύτερα από 12-15 μίλια από την περιοχή σου και δεν είχες ιδέα τι γίνεται παραπέρα.

Μάλιστα. Μόνο στη Αρχαιότητα υπήρχαν εκτεταμένα κράτη με κοινή γλώσσα και νόμους, όπου μπορούσες να ταξιδέψεις για μήνες μέσα σε αυτά. Ιδού μερικά από αυτά τα ...αρχαία ένδοξα κράτη που εξαφανίστηκαν τον Μεσαίωνα: (Ή εμφανίστηκαν άραγε;)

Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία -Η μακροβιότερη αυτοκρατορία της Ιστορίας.

Η Μογγολική Αυτοκρατορία, η πιο εκτεταμένη αυτοκρατορία της Ιστορίας, πολύ μεγαλύτερη από αυτήν του Αλεξάνδρου ή της Ρώμης.

Η Παρθική και η Σασσανιδική Αυτοκρατορία. (μεσαιωνική Περσία)

Η Ισλαμική Αυτοκρατορία, από το Γιβραλτάρ ως την Κίνα.

Η Αυτοκρατορία του Καρλομάγνου.

Οι Σταυροφορίες, που αγκάλιασαν μια περιοχή από την Βαλτική ως την Αίγυπτο.

Όλα αυτά είναι σημάδια “απίστευτης απομόνωσης”. 

Είναι αστείο να λέγονται αυτά για μια εποχή σαν τον Μεσαίωνα, που κρατά δύο παγκόσμια ρεκόρ στο θέμα των Αυτοκρατοριών, που πολλές από αυτές ήταν και υπερπόντιες.

Ο Γαληνός και ο Ιπποκράτης σε μεσαιωνική τοιχογραφία.
Πηγή:

Κατηγορία κατά Μεσαίωνα έβδομη (Που ξέχασε ο καθηγητής):

Η Ιατρική είχε παρακμάσει και οι Επιδημίες θέριζαν.

Δεν την ξέχασε. Τέτοια θέματα δεν τα ξεχνά ένας Βιολόγος. Απλά, αφού τον Μεσαίωνα υπήρχαν μεγάλες επιδημίες, αυτό αποδείχνει πως η απομόνωση των πληθυσμών που “απέδειξε” ο καθηγητής προηγουμένως ήταν ανύπαρκτη. Αντίθετα, αυτές οι επιδημίες, που απλώνονταν αστραπιαία σε όλη την Ευρασία, φανερώνουν πόσο λίγο απομονωμένες ήταν οι κοινωνίες του Μεσαίωνα, και πόσο περισσότερο απομονωμένες ήταν οι αρχαίες κοινωνίες. Άλλωστε, αυτές οι επιδημίες εμφανίστηκαν σε εκτεταμένο βαθμό ήδη από την εποχή που επεκτάθηκε η Ρώμη. Είχαμε, τον Δεύτερο αιώνα την επιδημία επί Αυτοκράτορα Αντωνίνου και τον Τρίτο αιώνα, την επιδημία “Του Κυπριανού” που ονομάστηκε έτσι από τον Άγιο Κυπριανό που την περιέγραψε.

Όσο για την Ιατρική, θα παραδεχτώ πως καμία πρόοδος δεν έγινε. Όλοι βασίζονταν στις μελέτες των αρχαίων γιατρών, του Γαληνού, του Ιπποκράτη, του Διοσκουρίδη, του Πλίνιου, και άλλων. Και οι άνθρωποι ψόφαγαν κατά εκατομμύρια, συνεπώς. (Άλλο ένα θέμα που δεν μπορούσε να θίξει ο καθηγητής μια που προηγούμενα υποστήριζε πως η μελέτη των αρχαίων Σοφών είχε εκλείψει...)

Συμπληρώνω πως η άποψη πως τον Μεσαίωνα δεν έκαναν μπάνιο είναι λαθεμένη. Τα Δημόσια Λουτρά της αρχαιότητας συνέχισαν να υπάρχουν, και ήταν οι γιατροί της Αναγέννησης που διαπίστωσαν πως το λουτρό είναι ανθυγιεινό, γιατί, έλεγαν, ανοίγει τους πόρους του δέρματος κάνοντας τον οργανισμό ευπαθή στις μολύνσεις.

Ιουδαιοχριστιανική πλεκτάνη για να διαψευστούν οι σεπτοί επιστήμονες
που δηλώνουν πως η Εκκλησία απαγόρευε το μπάνιο τον Μεσαίωνα.
Η αποτύπωση είναι από την αυθεντία της Βυζαντινής αρχιτεκτονικής
Αναστάσιο Ορλάνδο (1887 - 1979) στο βιβλίο του:
"Μοναστηριακή αρχιτεκτονική",
και δείχνει το λουτρό ενός Βυζαντινού Μοναστηριού. 

Ο Δελφικός Τρίποδας, σύμβολο του Ναού του Σολομώντα, και το ιερό Χ.

Νόμισμα του Ηρώδη του Μέγα: 

Διάδημα με Χ (=Χριστός, δηλ βασιλιάς εκ Θεού)

 και ο τρίποδας του Ναού του Σολομώντα με κλαδιά δάφνης 

Η Απολλώνια λατρεία σε όλη την Εβραϊκή της διάσταση.

Ο Τριποδας, το “ελληνικό” σύμβολο των Δελφών, ήταν Εβραϊκό ιερό σκεύος παλαιότερο ακόμα και από τον  Ναό του Σολομώντα.

Ο Ιώσηπος αναφέρει έναν τρίποδα ως αρχικό σκεύος της "Σκηνής του Μαρτυρίου" δηλαδή του φορητού Ναού που είχαν οι Εβραίοι στην έρημο, και ξεκαθαρίζει πως έμοιαζε με τους Ελληνικούς. Πάνω του απέθεταν προσφορές. (Άρτους, λιβάνι...) Φυσικά ο Ιώσηπος δεν παραλείπει να υπογραμμίσει την ομοιότητα των ιερών σκευών των δύο λαών, μια που οι Εβραίοι βρίσκονταν υπό Ρωμαϊκή κατοχή και η περιοχή τους ήταν εποικισμένη και από Έλληνες στην εποχή του. 
Ορισμένοι αναλυτές λένε πως αυτή η αναφορά στον τρίποδα είναι ετεροχρονισμένη λόγω ελληνικής επιρροής (!) (δες εδώ: "The coins of Herod") Ναι καλά… δεν παίζουν οι Εβραίοι με αυτά αγαπητοί, και ειδικά ο Ιώσηπος που ήταν ιερέας και δήλωνε και μάντης… 
(Θυμίζω πως ανάλογη "ελληνική επιρροή" διαπίστωναν λανθασμένα οι πρώτοι ερευνητές στις "δωρικές" κολώνες που υπάρχουν στην Αίγυπτο και είναι ...δύο χιλιάδες χρόνια παλιότερες από τις Ελληνικές... Δες εδώ) 
Άλλωστε, όπως θα δούμε παρακάτω, ο Ηρώδης χρησιμοποίησε τον τρίποδα του Ναού σαν σύμβολο της Εβραϊκής του ευλάβειας, οπότε θα ήταν αστείο να την τονίσει  χρησιμοποιώντας ένα ...ελληνικό σύμβολο.

Κάποτε πρέπει να καταλάβουμε πως ο Πλανήτης δεν περιστρέφεται γύρω από την Ελλάδα, αλλά μόνο γύρω από τον άξονά του, δυστυχώς.

Ο τρίποδας του Ναού του Σολομώντα
 και το στέμμα του Ηρώδη σε άλλο νόμισμα.
Νόμισμα του Ηρώδη του Μέγα.

Τον τρίποδα αυτόν βλέπουμε σε νομίσματα του Ηρώδη κομμένα γύρω στο 40 πΧ.
Ο λόγος είναι πως το ιερό αυτό σκεύος συμβόλιζε τον Ναό του Σολομώντα, και έτσι ο Ηρώδης στα νομίσματά του υπενθύμιζε και υπογράμμιζε στον κόσμο πως ήταν ο κτίστης του νέου ναού στην θέση του παλιού που είχε καταστραφεί. 
Ακόμα, η απεικόνιση του τρίποδα τόνιζε την ταύτιση του Ηρώδη με την αρχαιότερη δυνατή παράδοση της Εβραϊκής λατρείας, όταν ακόμα οι Εβραίοι περιπλανιόταν στην έρημο. Φυσικά, ο Ηρώδης κάθε άλλο παρά φανατικός Εβραίος ήταν, [άλλωστε δεν ήταν καν Εβραίος] πράγμα που κάνει αυτά τα νομίσματα παράγωγα μιας φτηνής προπαγάνδας...

"ΗΡΩΔΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩΣ"
Αριστερά, βλέπουμε τον τρίποδα με τους άρτους.
Νόμισμα του Ηρώδη του Μέγα.

Η πρώτη σκέψη που κάνουμε μελετώντας τους τρίποδες και τον ιερό τους ρόλο ήταν τα ...τρία πόδια. Γιατί μια τόσο απλή κατασκευή για ένα ιερό σκεύος; 

Η αρχική χρήση των τριπόδων ήταν η μαγειρική. Χρησίμευαν για να στηρίζουν μια χύτρα πάνω από την φωτιά. Τέτοιοι απλοί τρίποδες πωλούνται ακόμα και σήμερα στα είδη κιγκαλερίας.  Σε έναν νομαδικό λαό ένας τρίποδας, η απλούστερη δηλαδή κατασκευή τόσο για μαγειρική όσο και για έναν για φορητό ναό όπως η Σκηνή του Μαρτυρίου, είναι φυσιολογική, όχι όμως για μόνιμα εγκατεστημένο λαό σαν τους Έλληνες…

Ο τρίποδας του Ναού του Σολομώντα
με το σκεύος γεμάτο λιβάνι πάνω του,
όπως τον περιγράφει ο Ιώσηπος.
Νόμισμα του Ηρώδη του Μέγα.

Η σχέση του ιερού τρίποδα με την μαγειρική διατηρήθηκε στους Εβραίους μια που ο δικός τους τρίποδας χρησίμευε για να προσφέρονται οι άρτοι, ενώ οι Έλληνες τον μετέτρεψαν σε μαντικό βοήθημα. Μολοντούτο, η μαγειρική του καταγωγή και χρήση παρέμεινε εμφανής όταν τέτοιοι τρίποδες δίνονταν ως βραβεία σε αγώνες. 

Είναι λοιπόν οι Έλληνες που αντέγραψαν τον τρίποδα από τους Εβραίους ως ιερό σκεύος, με την δική τους εκδοχή. Την μαντική. 
Μια απλή και χρηστική κατασκευή σαν αυτή, πιθανότατα εφευρέθηκε ανεξάρτητα από πολλούς λαούς. Η ιερή του χρήση όμως είναι άλλο θέμα.

Νόμισμα του Ηρώδη του Μέγα με το Χ -χριστός 

και τον Τρίποδα του Ναού του Σολομώντα.

Δες την μετάφραση του σχολίου αμέσως παρακάτω

Το ιερό Χ 

Σε πολλά από αυτά τα νομίσματα του Ηρώδη βλέπουμε και ένα Χ...

Μεταφράζω:  Το κείμενο σε αγκύλες ([...]) είναι δικό μου.

”Αυτό το νόμισμα απεικονίζει από στη μία μεριά έναν τρίποδα, που συμβολίζει τον Ναό [του Σολομώντα] που ο Ηρώδης άρχισε να ανακαινίζει σε μεγάλη κλίμακα περίπου το 20-19 π.Χ. και στην άλλη μεριά ένα διάδημα με το ελληνικό γράμμα Χ πάνω του. Αυτό σήμαινε “χριστός” [αλειμμένος, ο όρος απαντά στην Παλαιά Διαθήκη και έχει την έννοια “ηγέτης διαλεγμένος από τον Θεό”] δείχνοντας πως ο Ηρώδης ήταν χρισμένος βασιλιάς των Ιουδαίων με μια τελετή στέψης παρόμοια με αυτή των Ισραηλιτών βασιλέων [Ο Ηρώδης δεν ήταν Εβραίος αλλά Άραβας Ιδουμαίος που είχε ασπαστεί την Εβραϊκή θρησκεία] Και οι δύο πλευρές του νομίσματος, λοιπόν, έφεραν σύμβολα της νομιμοποίησής του ως ηγεμόνα.”

“The army of Herod the great”  Samuel Rocca, OSPREY, Men-at-arms series no 443, σελ 36.

Δελφικός τρίποδας και κεφαλή Απόλλωνα σε νόμισμα του Κρότωνα. 

Εντύπωση προξενεί το Χ = χριστός, επιλεγμένος από τον Θεό, 

όπως και στα νομίσματα του Ηρώδη.  

Επίσης, βλέπουμε και τους; κρίκους που περιγράφει ο Ιώσηπος. 

Αρχικά χρησίμευαν για να περάσουν κοντάρια για την μεταφορά του τρίποδα 

όταν είχε πυρώσει πάνω από την φωτιά και δεν μπορούσες να τον πιάσεις

Ιδού το κείμενο του Ιώσηπου:

Ιουδαϊκή αρχαιολογία 3, 139. 
"Στον Ναό λοιπόν [Εννοεί τον φορητό ναό που είχαν οι Εβραίοι στην έρημο] στήθηκε τραπέζι όμοιο με αυτά των Δελφών [=τρίποδας] μήκους δύο πήχεων, πλάτους ενός πήχυ και ύψους τριών σπιθαμών. Τα πόδια του, από την μέση και κάτω ήταν τελείως κατεργασμένα σαν αυτά που βάζουν οι Δωριείς στα κρεβάτια τους αλλά από την μέση και πάνω ήταν τετράγωνα. Σε κάθε πλευρά έτρεχε μια κοιλότητα ελικοειδής καθ’ όλο το σώμα [του τρίποδα] πάνω και κάτω μέχρι το έδαφος φτάνοντας και στα πόδια. Σε αυτήν υπήρχαν κρίκοι, όχι μακριά από την κορυφή όπου μπορούσαν να περάσουν επίχρυσα ξύλινα κοντάρια, που δεν ήταν μόνιμα. Υπήρχε οπή εκεί που άρμοζαν οι κρίκοι, που δεν ήταν εντελώς κλειστοί, αλλά κατέληγαν σε περόνες, που η μια έβλεπε την κορυφή και η άλλη τα πόδια του τρίποδα. Με αυτόν τον τρόπο ο τρίποδας μεταφέρονταν στην πορεία.

Ο τρίποδας έμπαινε προς τον Βορρά, όχι μακριά από το Ιερό, και εκεί τοποθετούσαν δώδεκα άζυμους άρτους σε σωρούς των έξη,  απ΄το καθαρότερο αλεύρι, δύο ασσάρων, που είναι η Εβραϊκή μονάδα και αντιστοιχεί σε επτά Αττικές κοτύλες. Πάνω στους άρτους έβαζαν δυο χρυσά λιβανιστήρια γεμάτα με λιβάνι. μετά επτά μέρες έφερναν νέους άρτους, την μέρα που εμείς [οι Εβραίοι] αποκαλούμε Σάββατο. Τον λόγο που καθιερώθηκαν όλα αυτά θα τον πούμε αλλού."

Και φυσικά αμέσως θυμήθηκα την “παράλογη” ιστορία του Ιώσηπου, πως κάποιος Ζάβιδος έλεγε πως ο Απόλλωνας θα έρθει στον Ναό του Σολομώντα και έπεισε τους Εβραίους να τον εκκενώσουν και να τον περιμένουν… [Ιώσηπος, Λόγος Β΄, 9] Κοίτα πως ταίριαξε… 

Το πρωτότυπο κείμενο:

 Ιουδαϊκή αρχαιολογία 3, 139. 

Ἐν δὲ τῷ ναῷ τράπεζαν ἱδρύεται Δελφικαῖς παραπλησίαν τὸ μῆκος μὲν δύο πηχῶν, τὸ δὲ πλάτος ἑνὸς πήχεως καὶ σπιθαμῶν τριῶν τὸ ὕψος. ἦσαν δ᾽ αὐτῇ πόδες τὰ μὲν ἐξ ἡμίσους ἕως τῶν κάτω τελέως ἐξηρτισμένοι οἷς Δωριεῖς προστιθέασι ταῖς κλίναις ἐμφερεῖς, τὸ δὲ πρὸς αὐτὴν ἀνατεῖνον τετράγωνοι τῇ ἐργασίᾳ. [140] κοιλαίνεται δὲ καθ᾽ ἕκαστον πλευρὸν κοιλαίνουσά πως κατὰ παλαιστὴν τὸ ἔδαφος ἕλικος περιθεούσης τό τε ἄνω καὶ τὸ κάτω μέρος τοῦ σώματος, καθ᾽ ἕκαστον δὲ τῶν ποδῶν καὶ ταύτῃ ἐλήλατο κρίκος οὐκ ἄπωθεν τοῦ ἐπιθέματος, δι᾽ ὧν ᾔεσαν στελεοὶ χρύσεοι ξύλου τἄνερθεν ὄντες, οὐκ ἐξαίρετοι· [141] κοῖλον γὰρ εἶχεν ἐπ᾽ αὐτοῖς τὸ κατὰ τοὺς κρίκους κοινωθέντας· οὐδὲ γάρ εἰσι διηνεκεῖς, ἀλλὰ πρὶν συνελθεῖν εἰς τὸ ἄπειρον εἰς περονίδας τὴν ἀρχὴν τελευτῶντες, ὧν ἡ μὲν εἰς τὸ προανέχον ἐμβαίνει τῆς τραπέζης, ἡ δὲ εἰς τὸν πόδα· καὶ τούτοις κατὰ τὰς ὁδοὺς ἐκομίζετο. [142] ἐπὶ ταύτης, ἐτίθετο γὰρ ἐν τῷ ναῷ τετραμμένη πρὸς ἄρκτον οὐ πόρρω τοῦ μυχοῦ, διετίθεσαν ἄρτους τε δώδεκα ἀζύμους κατὰ ἓξ ἐπαλλήλους καθαροῦ πάνυ τοῦ ἀλεύρου ἐκ δύο ἀσσάρων, ὃ μέτρον Ἑβραίων ἑπτὰ κοτύλας Ἀττικὰς ἔχει. [143] ὑπὲρ δὲ τῶν ἄρτων ἐτίθεντο φιάλαι δύο χρύσεαι λιβάνου πλήρεις, μετὰ δὲ ἡμέρας ἑπτὰ πάλιν ἄλλοι ἐκομίζοντο ἄρτοι ἐν τῷ καλουμένῳ ὑφ᾽ ἡμῶν Σαββάτῳ· τὴν γὰρ ἑβδόμην ἡμέραν Σάββατα καλοῦμεν· τὴν δ᾽ αἰτίαν ἐξ ἧς ταῦτα ἐπενοήθησαν ἐν ἑτέροις ἐροῦμεν.

Άλλο ένα νόμισμα του Ηρώδη του Μέγα
 με τον τρίποδα του Ναού του Σολομώντα
και το στέμμα με το Χ