Συνολικές προβολές σελίδας

Δευτέρα, 11 Φεβρουαρίου 2019

Ο Χριστός ήταν Έλληνας ή Χετταίος; CNN για πάντα!!!

Ο Απολλώνιος Τυανεύς
Από:Benutzer:Thomas Ihle
Βικιπαίδεια


Διαβάζοντας το σημερινό άρθρο του CNN Greece, δεν μπορέσαμε να κρατηθούμε, ούτε να κρατήσουμε τα γέλια μας...

Ενώ ο τίτλος του άρθρου λέει “Ο Ιησούς ήταν Έλληνας” μέσα διαβάζουμε πως υπήρξε σύγχιση ή αντικατάσταση ανάμεσα στο πρόσωπο του Απολλώνιου Τυανέα και του Χριστού. 
Αυτή η θεωρία είναι παλαιότερη από τις λάσπες και δεν στέκει. 
Αφού το άρθρο μας λέει πως τα δύο πρόσωπα  γεννήθηκαν την ίδια περίοδο, μετά μας λέει πως ο Απολλώνιος γεννήθηκε τον “3ο ή 4ο αιώνα π.Χ.” (!!!) και μάλιστα “στην Τυανέα της Καππαδοκίας”. Φυσικά πρόκειται για την πόλη Τύανα της Καππαδοκίας και όχι ...Τυανέα (κατά το “Ερυθραία”, που είναι και αριστοκρατικό) 
Κατόπιν μας γράφει πως: “έγινε” ο (Απολλώνιος) “μαθητής του Πυθαγόρα”(ο οποίος πέθανε το πέμπτο αιώνα π.Χ.) αποκηρύσσοντας το κρέας, το κρασί και τις γυναίκες”  πηγαινοντας τον βίο του Απολλώνιου ακόμα ένα-δύο αιώνες πίσω!!!!  
Επίσης δε νομίζω πως ο Χριστός αποκήρυξε ποτέ το κρασί και το κρέας...
Στην συνέχεια το άρθρο αναφέρει πως “η εκκλησία δεν κατάφερε να τον εξαφανίσει” (τον Απολλώνιο) “ από την ιστορία.”. 
Δεν βλέπω καμία προσπάθεια εξαφάνισης του μια που έχει σωθεί πλήρης βιογραφία του από τον Φιλόστρατο, καθώς και περιγραφή του φανταστικού ταξιδιού του στα Ιμαλάια όπου συνάντησε τους θαυματουργούς  Σοφούς του Βουνού. Επίσης έχουν σωθεί ακόμα και επιστολές του, ένα σημείο στο οποίο θα επανέλθουμε.
Ειδικά από το θαυμαστό ταξίδι του, φαίνεται πως αυτοί που προσπαθούν να υποκαταστήσουν τον Χριστό με τον Τυανέα δρουν σήμερα, μια που δηλώνουν πως δήθεν ο Χριστός έκανε το ίδιο ταξίδι με τον Τυανέα στους σοφούς των Ιμαλαΐων. 
Αυτά διέδιδε η Μαντάμ Μπλαβάτσκι, (που δήλωνε πως έκανε το ίδιο ταξίδι)  μια επιστημονικά εξακριβωμένη απατεώνισσα, αφού έρευνα στο άντρο της αποκάλυψε ένα πλήθος μυστικών θυρών, κρυπτών, συρταριών κλπ από όπου εμφάνιζε τα ...πνεύματα.
Βλέπουμε λοιπόν πως είναι οι απατεώνες αποκρυφιστές που προσπαθούν να ταυτίσουν τον Απολλώνιο με τον Χριστό και όχι το αντίθετο, αλλιώς οι Γραφές θα φιγουράριζαν πρώτο- πρώτο το δήθεν ταξίδι στα Ιμαλάια, που είναι και πιασάρικο, μια που αντέγραψαν δήθεν τον βίο του Τυανέα…

Επίσης, θα αμφιβάλλω βάσιμα αν τα Τύανα ήταν εξ αρχής ελληνική πόλη και ότι ο Τυανέας ήταν Έλληνας. 
Ήταν σίγουρα εξελληνισμένος, αλλά η αρχαιολογία της περιοχής δείχνει πως τα Τύανα ήταν πρωτεύουσα Νεοχιττιτικού Βασιλείου, με Λουβική γλώσσα και Αλφάβητο. 
Ο Ξενοφώντας την αναφέρει ως Δάνα και φυσικά όχι ως Ελληνική, ενώ η Μυθολογία λέει πως ιδρύθηκε από ένα Θράκα, μια φυλή που στην αρχαιότητα επίσης δεν ήταν Ελληνική...  Φυσικά άλλος μύθος λέει πως χτίστηκε από την Σεμίραμι. Έλληνες έφτασαν και εγκαταστάθηκαν εκεί μόλις το 174 πΧ.   (Δες εδώ) 
Από μια επιστολή του Τυανέα φαίνεται άλλωστε πως οι Έλληνες τον θεωρούσαν "Βάρβαρο". Οπότε ο Τυανεύς είπε μια από τις καλύτερες αποστροφές του, που φανερώνει όμως την ξένη καταγωγή του:  "Δεν έγινα βάρβαρος επειδή ήμουν μακριά από την Ελλάδα, αλλά έγινα βάρβαρος επειδή έμεινα καιρό σε αυτήν"

Ας τελειώσω με ένα άλλο ρητό του Απολλώνιου που ταιριάζει γάντι στους συντάκτες του άρθρου:

“Δεν είναι πατρίδα αυτή που δεν γνωρίζει αυτά που έχει”.



Δευτέρα, 14 Ιανουαρίου 2019

ΞΕΧΑΣΤΕ ΟΣΑ ΞΕΡΑΤΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΕΣΑΙΩΝΑ

Ο Αρχιμήδης σε βυζαντινή μικρογραφία.
Εικονίζεται σαν Ευαγγελιστής.


Αντιγράφω τις αυτοαποκαλούμενες “σύγχρονες” ιδέες και αντιλήψεις για τον Μεσαίωνα όπως διατυπώθηκαν σε μια διάλεξη ενός καθηγητή Θετικών Επιστημών. (Robert Sapolsky, 21. Chaos and Reductionism) Είναι όλες λάθος ή και συνειδητά ψεύδη, και γι αυτό και ελάχιστοι Ιστορικοί τις ενστερνίζονται. Διαδίδονται όμως από τους Μάντεις της εποχής μας, τους Θετικούς Επιστήμονες. Οι κατηγορίες αυτές απευθύνονται αποκλειστικά στον Μεσαίωνα χωρίς κανένα επιχείρημα ή απόδειξη που να τον διαχωρίζει από άλλες περιόδους.
Και όμως αυτές οι αντιλήψεις καθορίζουν τη στάση και την γνώμη του Μεγάλου Κοινού για τον Μεσαίωνα, που, ιστορικά, είναι το άμεσο παρελθόν του. 
Για να το απλοποιήσω, η προσπάθεια διάφορων “Διαφωτιστών” και σύγχρονων Καθηγητών, αλλά και των Δωδεκαθεϊστών και των Αθέων, είναι να απορρίψει ο κόσμος τον ίδιο του τον Πατέρα, τον άμεσο πρόγονό του και δημιουργό του, τον Μεσαίωνα.
Αυτό θα ήταν δικαίωμά τους -Δημοκρατία έχουμε- αν στην θέση του προτύπου από το παρελθόν δεν τοποθετούσαν την Κλασική Αρχαιότητα. Γιατί, όλα αυτά που βρίσκουν ως αρνητικά στον Μεσαίωνα, δεν είναι παρά όσα εκείνος κληρονόμησε από αυτήν. Δηλαδή κατηγορούν το αντίγραφο και όχι το πρότυπο και αρχέτυπο του Σκοταδισμού, έναν κόσμο γεμάτο Μαντείες, Ανθρωποθυσίες και αφάνταστες Προλήψεις που ήταν η Παγανιστική Αρχαιότητα.
Και αυτό θα αποδειχθεί άμεσα:

Ο Αχιλλέας θυσιάζει Τρώες
στην νεκρική πυρά του Πατρόκλου.


Κατηγορία κατά Μεσαίωνα πρώτη:
Τα βιβλία της αρχαιότητας χάθηκαν.
Σοβαρά; Και πως τα έχουμε σήμερα; Εδώ μπαίνει ένα δεύτερο ψέμα, πως οι Δυτικοί τα έμαθαν από τους Άραβες. Αλλά και οι Άραβες πως τα έμαθαν; Φυσικά τα πήραν από τους Βυζαντινούς και ξέρουμε συγκεκριμένα πως και πότε τα αγόρασαν από αυτούς.
Η Δύση ήταν Λατινόφωνη και τα Λατινικά βιβλία της αρχαιότητας δεν χάθηκαν ποτέ σε αυτήν. Ήταν τα βιβλία στα Ελληνικά που χάθηκαν, και τα πήραν μεταγενέστερα από τους Άραβες και αυτό συνέβη λόγω του διαχωρισμού της Αυτοκρατορίας που οδήγησε στην παρακμή της διδασκαλίας των Ελληνικών στην Δύση. Από την άλλη, οι αναφορές των Λατινόφωνων συγγραφέων στην Ελλάδα είναι τόσες, που σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε να πούμε πως η επαφή με τον Ελληνικό πολιτισμό χάθηκε στον Μεσαίωνα για την Δύση.
Πανεπιστήμια:
Τα Πανεπιστήμια, όπως τα γνωρίζουμε σήμερα, είναι δημιούργημα του Μεσαίωνα. Αναπτύχθηκαν πρώτα στο Βυζάντιο και επεκτάθηκαν σε όλη την Δύση και Ισλαμική Ανατολή. Περισσότερα θα δείτε εδώ, στο άρθρο του Άγγελου Παλιουδάκη: “Περί Ακαδημαϊκών Γενεαλογιών”. 
Επισημαίνουμε πως οργανωμένες Ανώτερες σπουδές δεν υπήρχαν στην Αρχαιότητα. Όποιος ήθελε να μορφωθεί έπρεπε να πάει σε έναν Σοφό και να γίνει μαθητής του, και να πάρει έτσι γνώσεις χωρίς κανέναν έλεγχο και διασταύρωση. Οι διάφορες φιλοσοφικές Σχολές δεν ήταν τα θεωρητικά ιδεολογήματα που νομίζουμε σήμερα αλλά πολύ πραγματικά ιδρύματα όπου κάθε φιλόσοφος και σοφός έλεγε τα δικά του, χωρίς κανενός είδους έλεγχο από την (ανύπαρκτη) επιστημονική κοινότητα. Αυτό οδηγούσε σε ακραίες αντιδράσεις του κράτους σε τυχόν ακραίες προσωπικές θεωρίες, και έτσι, οι διώξεις κατά των Σοφών έφταναν μέχρι την εκτέλεση, συχνότερα την εξορία. (Δες εδώ: ΔΙΩΓΜΟΙ ΑΡΧΑΙΩΝ ΦΙΛΟΣΟΦΩΝ ΚΑΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ) Το σπορ, φυσικά, συνεχίστηκε και τον Μεσαίωνα, αλλά δεν αντιμετωπίζεται από τους σύγχρονους επιστήμονες σαν αυτό που ήταν, δηλαδή μια γνήσια κληρονομιά της Αρχαιότητας.

Κατηγορία κατά Μεσαίωνα δεύτερη:
Δεν υπήρχαν πια Φιλόσοφοι.
Οι Θεολόγοι του Μεσαίωνα δεν ήταν φιλόσοφοι λοιπόν. Λες και τα έργα των αρχαίων φιλοσόφων δεν είναι παρά μια συνεχής αναφορά στην θεολογία της εποχής τους. Ακόμα και αν παραδεχτούμε αυτό το αυτοαναιρούμενο επιχείρημα, ένα μικρό ξεφύλλισμα των θεολογικών κειμένων του Μεσαίωνα θα αποδείξει πως οι αναφορές τους στην αρχαία  φιλοσοφία, αλλά και τα Ομηρικά Έπη και την Δραματουργία είναι εκτεταμένες. Πως λοιπόν χάθηκε η επαφή με την αρχαία Φιλοσοφία; Από όσο ξέρω, το έργο ακόμα και των σύγχρονων Φιλοσόφων, είναι κατά 90% ανάλυση και απάντηση σε πορίσματα άλλων φιλοσόφων, αρχαίων και σύγχρονων. Αν λοιπόν οι θεολόγοι του Μεσαίωνα δεν είναι φιλόσοφοι, τότε κανείς από τους μεταγενέστερους δεν είναι επίσης. 

Κατηγορία κατά Μεσαίωνα τρίτη:
Στον Μεσαίωνα υπήρχαν πολλοί αναλφάβητοι.
Τι μας λέτε; Δηλαδή στην αρχαία Αθήνα δεν υπήρχαν; Και η ιστορία με τον πολίτη που ήθελε να εξοστρακίσει τον Αριστείδη αλλά δεν ήξερε να γράψει το όνομά του πού κολλάει; Βρέθηκαν στην Αθήνα όστρακα με ονόματα που είχαν εμφανώς χαραχτεί από το ίδιο χέρι -είπαν γραφολόγοι- και αυτά προορίζονταν για τους αναλφάβητους πολίτες. Και μιλάμε για Ελεύθερους. Οι Δούλοι που ήταν υπερπολλαπλάσιοι των Ελεύθερων  γνώριζαν Γραφή και Ανάγνωση όλοι; Μάλλον όμως, για τους Διαφωτιστές, τους πιστούς της Ελευθερίας, της Ισότητας, Αδελφότητας κλπ,  οι Δούλοι δεν μετράνε.
Στον Μεσαίωνα, την θέση του Δούλου είχε πάρει ο Δουλοπάροικος, οι “Ψυχές” όπως έλεγαν που ήταν μόνιμα ενταγμένες στα κτήματα. Δουλεία υπήρχε ακόμη, αλλά ήταν πολύ περιορισμένη. Η θέση του Δουλοπάροικου όμως ήταν απείρως καλύτερη από αυτή του Δούλου, και αυτό το ξεχνάμε.

Όστρακο με το όνομα του Θεμιστοκλή


Κατηγορία κατά Μεσαίωνα τέταρτη :
Η αγραμματωσύνη ήταν τόση που τον Μεσαίωνα οι δίκες γίνονταν προφορικά.
Γιατί στην αρχαιότητα πως γίνονταν; Αν μας έχουν διασωθεί απολογίες και αγορεύσεις από τα δικαστήρια της αρχαιότητας είναι ή γιατί κάποιος τα κατέγραψε για δικούς του, και όχι για νομικούς λόγους (πχ, η απολογία του Σωκράτη που γράφτηκε μεταγενέστερα από τον Πλάτωνα) ή γιατί διάφοροι αμόρφωτοι απευθύνονταν σε ειδικούς ρήτορες για να τους γράψουν τις απολογίες τους ή τα κατηγορητήρια που απεύθυναν. Μερικοί Ρήτορες έγραφαν τις αγορεύσεις τους σαν προσχέδιο για να θυμόνται τι πρέπει να πουν. Αυτά όλα όμως, λέγονταν προφορικά στο Δικαστήριο, και καμία κατάθεση εγγράφου κατηγορητηρίου ή έγγραφης απολογίας δεν γίνονταν. Η ίδια η λέξη “Ρήτορας” σημαίνει ομιλητής, και όχι συγγραφέας. Τα κατηγορητήρια είναι αλήθεια πως γίνονταν γραπτά, αλλά μόνο περιληπτικά ώστε να αναρτηθούν στο πινάκιο της ημερήσιας διάταξης, όπως γίνεται και σήμερα: “Γραφή ασεβείας” (=κατηγορείται για ασέβεια) πχ, κλπ. 
Και πάλι για όλα αυτά φταίει ο… Μεσαίωνας. Τα κείμενα των Ρητόρων διασώθηκαν από τα προσωπικά τους αρχεία ή τους μαθητές που τα κατέγραφαν και σε καμία περίπτωση δεν αποτελούσαν μέρος της δικογραφίας ούτε είναι πιο έγκυρα και λιγότερο φανταστικά και υποθετικά  από τις “Δημηγορίες” του Θουκυδίδη…
Συνέχεια για τις δίκες:
Τον Μεσαίωνα δεν χρησιμοποιούσαν αποδεικτικά στοιχεία στις δίκες αλλά γίνονταν “Κρίση με δοκιμασία” όπου σε έριχναν πχ στο ποτάμι και αν δεν πνιγόσουν ήσουν αθώος. 
Πρώτον αυτό δεν ίσχυε παντού και πάντοτε, αλλά... Όμως, αυτά, είναι νόμοι της αρχαιότητας. Περιλαμβάνονται στον Κώδικα του Χαμουραμπί (που θεωρείται νομολογική βάση για κάθε Δίκαιο, δες εδώ) όπως και η απαγόρευση της μαγείας, που ίσχυε και στην Κλασική περίοδο και είναι κληρονομιά της πιο γνήσιας αρχαιότητας. Επίκληση τέτοιων νομικών ...συνηθειών "Θεοδικίας"  γίνεται ακόμα και από τους Αθηναίους Ρήτορες, όπου ο Ανδοκίδης προβάλλει σαν νομικό επιχείρημα πως έχει κάνει πολλά ταξίδια στην Κύπρο, και αν ήταν ένοχος οι θεοί θα τον έπνιγαν στην θάλασσα...
Και ο Κώδικας του Ιουστινιανού; Α, αυτό... θα σας πουν, μα δεν είναι παρά ο Ρωμαϊκός Νόμος. Μάλιστα, τις περισσότερες φορές που οι ειδικοί μιλάνε για "Ρωμαϊκό Νόμο" εννοούν τον Ιουστινιάνειο Κώδικα. Και όμως δεν είναι έτσι. Ο πραγματικός Ρωμαϊκός νόμος δεν υπήρξε ούτε δημιουργήθηκε ποτέ σαν συγκροτημένο και οργανωμένο σώμα διατάξεων. Περιείχε αντιφατικούς ή/και απαρχαιωμένους Νόμους καθώς και αποφάσεις της Συγκλήτου και των Αυτοκρατόρων που είχαν παρθεί χωρίς νομική στήριξη. Ήταν μια Νομολογία δύσχρηστη που είχε καταντήσει πια άχρηστη. Έτσι, οι σοφοί του Ιουστινιανού ξεκαθάρισαν όλον αυτόν τον σωρό αντιφάσεων και έφτιαξαν έναν Νόμο συνεπή και συστηματικό, μάλιστα προσθέτοντας διατάξεις όπου χρειάζονταν. ("Νεαρές") . Στην ουσία λοιπόν, ο Ιουστινιάνειος Νόμος ήταν το τελειότερο νομικό σύστημα που υπήρξε μέχρι τότε. Δεν βασίστηκε στον Ρωμαϊκό Νόμο, αλλά στην κριτική του, και ήταν προϊόν Μεσαιωνικό. 
Μη έχοντας καμιά απάντηση σε αυτό, ορισμένοι Ιστορικοί, γλύφοντας όπου φτύνουν, αποκαλούν τον Ιουστινιανό ...Ρωμαίο Αυτοκράτορα.
Από την άλλη, ο Ισλαμικός Νόμος, όσο και αν δεν μας αρέσει,
είναι ένα οργανωμένο νομικό σύστημα, με το οποίο κυβερνήθηκαν επιτυχώς τόσες κοινωνίες για αιώνες. Και αυτός δημιούργημα του Μεσαίωνα είναι. (Αν δεν αρέσει στους Διαφωτιστές ο Ισλαμικός Νόμος τότε γιατί εκθειάζουν τους Μουσουλμάνους του Μεσαίωνα ως φορείς του εκπολιτισμού της Δύσης - μας έδωσαν τα αρχαία βιβλία, έτσι δεν λένε;)

Κατηγορία κατά Μεσαίωνα πέμπτη:
Σε καμία ευρωπαϊκή γλώσσα δεν υπήρχε η λέξη “Πρόοδος” ή “Φιλοδοξία”.
Αυτό το αφήνω αναπάντητο. Πολύ Γέλιο…

Κατηγορία κατά Μεσαίωνα έκτη:
Τον Μεσαίωνα οι άνθρωποι ζούσαν σε απομονωμένες κοινότητες και αν πήγαινες πενήντα μίλια πιο πέρα, μιλούσαν μια διάλεκτο που δεν καταλάβαινες.
Μα τι μας λέει; Στην Αρχαιότητα, την κατ’ εξοχήν εποχή της Πόλης Κράτους, δεν ήταν στα πενήντα αλλά στα δέκα μίλια όπου βρίσκονταν απομονωμένες κοινότητες που μιλούσαν διαφορετικές διαλέκτους. Και όχι μόνο αυτό. Είχαν και η καθεμία άλλους Νόμους, άλλη Κυβέρνηση, άλλο Στρατό, και άλλο Νόμισμα! Η μόνη διαφορά ήταν πως στην Αρχαιότητα αυτές οι κοινότητες είχαν το μεγαλεπήβολο όνομα “Πόλις” ενώ τον Μεσαίωνα είχαν το όνομα που τους άξιζε. Χωριά.
Τον Μεσαίωνα υπήρχε απίστευτη απομόνωση. Κατά μέσον όρον δεν ταξίδευες μακρύτερα από 12-15 μίλια από την περιοχή σου και δεν είχες ιδέα τι γίνεται παραπέρα.
Μάλιστα. Μόνο στη Αρχαιότητα υπήρχαν εκτεταμένα κράτη με κοινή γλώσσα και νόμους, όπου μπορούσες να ταξιδέψεις για μήνες μέσα σε αυτά. Ιδού μερικά από αυτά τα ...αρχαία ένδοξα κράτη που εξαφανίστηκαν τον Μεσαίωνα: (Ή εμφανίστηκαν άραγε;)
Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία -Η μακροβιότερη αυτοκρατορία της Ιστορίας.
Η Μογγολική Αυτοκρατορία, η πιο εκτεταμένη αυτοκρατορία της Ιστορίας, πολύ μεγαλύτερη από αυτήν του Αλεξάνδρου ή της Ρώμης.
Η Παρθική και η Σασσανιδική Αυτοκρατορία. (μεσαιωνική Περσία)
Η Ισλαμική Αυτοκρατορία, από το Γιβραλτάρ ως την Κίνα.
Η Αυτοκρατορία του Καρλομάγνου.
Οι Σταυροφορίες, που αγκάλιασαν μια περιοχή από την Βαλτική ως την Αίγυπτο.
Όλα αυτά είναι σημάδια “απίστευτης απομόνωσης”. 
Είναι αστείο να λέγονται αυτά για μια εποχή σαν τον Μεσαίωνα, που κρατά δύο παγκόσμια ρεκόρ στο θέμα των Αυτοκρατοριών, που πολλές από αυτές ήταν και υπερπόντιες.


Ο Γαληνός και ο Ιπποκράτης σε μεσαιωνική τοιχογραφία.
Πηγή:

Κατηγορία κατά Μεσαίωνα έβδομη (Που ξέχασε ο καθηγητής):
Η Ιατρική είχε παρακμάσει και οι Επιδημίες θέριζαν.
Δεν την ξέχασε. Τέτοια θέματα δεν τα ξεχνά ένας Βιολόγος. Απλά, αφού τον Μεσαίωνα υπήρχαν μεγάλες επιδημίες, αυτό αποδείχνει πως η απομόνωση των πληθυσμών που “απέδειξε” ο καθηγητής προηγουμένως ήταν ανύπαρκτη. Αντίθετα, αυτές οι επιδημίες, που απλώνονταν αστραπιαία σε όλη την Ευρασία, φανερώνουν πόσο λίγο απομονωμένες ήταν οι κοινωνίες του Μεσαίωνα, και πόσο περισσότερο απομονωμένες ήταν οι αρχαίες κοινωνίες. Άλλωστε, αυτές οι επιδημίες εμφανίστηκαν σε εκτεταμένο βαθμό ήδη από την εποχή που επεκτάθηκε η Ρώμη. Είχαμε, τον Δεύτερο αιώνα την επιδημία επί Αυτοκράτορα Αντωνίνου και τον Τρίτο αιώνα, την επιδημία “Του Κυπριανού” που ονομάστηκε έτσι από τον Άγιο Κυπριανό που την περιέγραψε.
Όσο για την Ιατρική, θα παραδεχτώ πως καμία πρόοδος δεν έγινε. Όλοι βασίζονταν στις μελέτες των αρχαίων γιατρών, του Γαληνού, του Ιπποκράτη, του Διοσκουρίδη, του Πλίνιου, και άλλων. Και οι άνθρωποι ψόφαγαν κατά εκατομμύρια, συνεπώς. (Άλλο ένα θέμα που δεν μπορούσε να θίξει ο καθηγητής μια που προηγούμενα υποστήριζε πως η μελέτη των αρχαίων Σοφών είχε εκλείψει...)
Συμπληρώνω πως η άποψη πως τον Μεσαίωνα δεν έκαναν μπάνιο είναι λαθεμένη. Τα Δημόσια Λουτρά της αρχαιότητας συνέχισαν να υπάρχουν, και ήταν οι γιατροί της Αναγέννησης που διαπίστωσαν πως το λουτρό είναι ανθυγιεινό, γιατί, έλεγαν, ανοίγει τους πόρους του δέρματος κάνοντας τον οργανισμό ευπαθή στις μολύνσεις.


Ιουδαιοχριστιανική πλεκτάνη για να διαψευστούν οι σεπτοί επιστήμονες
που δηλώνουν πως η Εκκλησία απαγόρευε το μπάνιο τον Μεσαίωνα.
Η αποτύπωση είναι από την αυθεντία της Βυζαντινής αρχιτεκτονικής
Αναστάσιο Ορλάνδο (1887 - 1979) στο βιβλίο του:
"Μοναστηριακή αρχιτεκτονική",
και δείχνει το λουτρό ενός Βυζαντινού Μοναστηριού. 








Δευτέρα, 31 Δεκεμβρίου 2018

Ο Δελφικός Τρίποδας, σύμβολο του Ναού του Σολομώντα, και το ιερό Χ.



Νόμισμα του Ηρώδη του Μέγα: 

Διάδημα με Χ (=Χριστός, δηλ βασιλιάς εκ Θεού)
 και ο τρίποδας του Ναού του Σολομώντα με κλαδιά δάφνης 


Η Απολλώνια λατρεία σε όλη την Εβραϊκή της διάσταση.

Ο Τριποδας, το “ελληνικό” σύμβολο των Δελφών, ήταν Εβραϊκό ιερό σκεύος παλαιότερο ακόμα και από τον  Ναό του Σολομώντα.
Ο Ιώσηπος αναφέρει έναν τρίποδα ως αρχικό σκεύος της "Σκηνής του Μαρτυρίου" δηλαδή του φορητού Ναού που είχαν οι Εβραίοι στην έρημο, και ξεκαθαρίζει πως έμοιαζε με τους Ελληνικούς. Πάνω του απέθεταν προσφορές. (Άρτους, λιβάνι...) Φυσικά ο Ιώσηπος δεν παραλείπει να υπογραμμίσει την ομοιότητα των ιερών σκευών των δύο λαών, μια που οι Εβραίοι βρίσκονταν υπό Ρωμαϊκή κατοχή και η περιοχή τους ήταν εποικισμένη και από Έλληνες στην εποχή του. 
Ορισμένοι αναλυτές λένε πως αυτή η αναφορά στον τρίποδα είναι ετεροχρονισμένη λόγω ελληνικής επιρροής (!) (δες εδώ: "The coins of Herod") Ναι καλά… δεν παίζουν οι Εβραίοι με αυτά αγαπητοί, και ειδικά ο Ιώσηπος που ήταν ιερέας και δήλωνε και μάντης… 
(Θυμίζω πως ανάλογη "ελληνική επιρροή" διαπίστωναν λανθασμένα οι πρώτοι ερευνητές στις "δωρικές" κολώνες που υπάρχουν στην Αίγυπτο και είναι ...δύο χιλιάδες χρόνια παλιότερες από τις Ελληνικές... Δες εδώ
Άλλωστε, όπως θα δούμε παρακάτω, ο Ηρώδης χρησιμοποίησε τον τρίποδα του Ναού σαν σύμβολο της Εβραϊκής του ευλάβειας, οπότε θα ήταν αστείο να την τονίσει  χρησιμοποιώντας ένα ...ελληνικό σύμβολο.
Κάποτε πρέπει να καταλάβουμε πως ο Πλανήτης δεν περιστρέφεται γύρω από την Ελλάδα, αλλά μόνο γύρω από τον άξονά του, δυστυχώς.


Ο τρίποδας του Ναού του Σολομώντα
 και το στέμμα του Ηρώδη σε άλλο νόμισμα.
Νόμισμα του Ηρώδη του Μέγα.


Τον τρίποδα αυτόν βλέπουμε σε νομίσματα του Ηρώδη κομμένα γύρω στο 40 πΧ.
Ο λόγος είναι πως το ιερό αυτό σκεύος συμβόλιζε τον Ναό του Σολομώντα, και έτσι ο Ηρώδης στα νομίσματά του υπενθύμιζε και υπογράμμιζε στον κόσμο πως ήταν ο κτίστης του νέου ναού στην θέση του παλιού που είχε καταστραφεί. 

Ακόμα, η απεικόνιση του τρίποδα τόνιζε την ταύτιση του Ηρώδη με την αρχαιότερη δυνατή παράδοση της Εβραϊκής λατρείας, όταν ακόμα οι Εβραίοι περιπλανιόταν στην έρημο. Φυσικά, ο Ηρώδης κάθε άλλο παρά φανατικός Εβραίος ήταν, [άλλωστε δεν ήταν καν Εβραίος] πράγμα που κάνει αυτά τα νομίσματα παράγωγα μιας φτηνής προπαγάνδας...


"ΗΡΩΔΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩΣ"
Αριστερά, βλέπουμε τον τρίποδα με τους άρτους.
Νόμισμα του Ηρώδη του Μέγα.

Η πρώτη σκέψη που κάνουμε μελετώντας τους τρίποδες και τον ιερό τους ρόλο ήταν τα ...τρία πόδια. Γιατί μια τόσο απλή κατασκευή για ένα ιερό σκεύος; 
Η αρχική χρήση των τριπόδων ήταν η μαγειρική. Χρησίμευαν για να στηρίζουν μια χύτρα πάνω από την φωτιά. Τέτοιοι απλοί τρίποδες πωλούνται ακόμα και σήμερα στα είδη κιγκαλερίας.  Σε έναν νομαδικό λαό ένας τρίποδας, η απλούστερη δηλαδή κατασκευή τόσο για μαγειρική όσο και για έναν για φορητό ναό όπως η Σκηνή του Μαρτυρίου, είναι φυσιολογική, όχι όμως για μόνιμα εγκατεστημένο λαό σαν τους Έλληνες…


Ο τρίποδας του Ναού του Σολομώντα
με το σκεύος γεμάτο λιβάνι πάνω του,
όπως τον περιγράφει ο Ιώσηπος.
Νόμισμα του Ηρώδη του Μέγα.


Η σχέση του ιερού τρίποδα με την μαγειρική διατηρήθηκε στους Εβραίους μια που ο δικός τους τρίποδας χρησίμευε για να προσφέρονται οι άρτοι, ενώ οι Έλληνες τον μετέτρεψαν σε μαντικό βοήθημα. Μολοντούτο, η μαγειρική του καταγωγή και χρήση παρέμεινε εμφανής όταν τέτοιοι τρίποδες δίνονταν ως βραβεία σε αγώνες. 
Είναι λοιπόν οι Έλληνες που αντέγραψαν τον τρίποδα από τους Εβραίους ως ιερό σκεύος, με την δική τους εκδοχή. Την μαντική. 
Μια απλή και χρηστική κατασκευή σαν αυτή, πιθανότατα εφευρέθηκε ανεξάρτητα από πολλούς λαούς. Η ιερή του χρήση όμως είναι άλλο θέμα.

Νόμισμα του Ηρώδη του Μέγα με το Χ -χριστός 
και τον Τρίποδα του Ναού του Σολομώντα.
Δες την μετάφραση του σχολίου αμέσως παρακάτω

Το ιερό Χ 

Σε πολλά από αυτά τα νομίσματα του Ηρώδη βλέπουμε και ένα Χ...
Μεταφράζω:  Το κείμενο σε αγκύλες ([...]) είναι δικό μου.
”Αυτό το νόμισμα απεικονίζει από στη μία μεριά έναν τρίποδα, που συμβολίζει τον Ναό [του Σολομώντα] που ο Ηρώδης άρχισε να ανακαινίζει σε μεγάλη κλίμακα περίπου το 20-19 π.Χ. και στην άλλη μεριά ένα διάδημα με το ελληνικό γράμμα Χ πάνω του. Αυτό σήμαινε “χριστός” [αλειμμένος, ο όρος απαντά στην Παλαιά Διαθήκη και έχει την έννοια “ηγέτης διαλεγμένος από τον Θεό”] δείχνοντας πως ο Ηρώδης ήταν χρισμένος βασιλιάς των Ιουδαίων με μια τελετή στέψης παρόμοια με αυτή των Ισραηλιτών βασιλέων [Ο Ηρώδης δεν ήταν Εβραίος αλλά Άραβας Ιδουμαίος που είχε ασπαστεί την Εβραϊκή θρησκεία] Και οι δύο πλευρές του νομίσματος, λοιπόν, έφεραν σύμβολα της νομιμοποίησής του ως ηγεμόνα.”
“The army of Herod the great”  Samuel Rocca, OSPREY, Men-at-arms series no 443, σελ 36.


Δελφικός τρίποδας και κεφαλή Απόλλωνα σε νόμισμα του Κρότωνα. 
Εντύπωση προξενεί το Χ = χριστός, επιλεγμένος από τον Θεό, 
όπως και στα νομίσματα του Ηρώδη.  
Επίσης, βλέπουμε και τους; κρίκους που περιγράφει ο Ιώσηπος. 
Αρχικά χρησίμευαν για να περάσουν κοντάρια για την μεταφορά του τρίποδα 
όταν είχε πυρώσει πάνω από την φωτιά και δεν μπορούσες να τον πιάσεις

Ιδού το κείμενο του Ιώσηπου:

Ιουδαϊκή αρχαιολογία 3, 139. 
"Στον Ναό λοιπόν [Εννοεί τον φορητό ναό που είχαν οι Εβραίοι στην έρημο] στήθηκε τραπέζι όμοιο με αυτά των Δελφών [=τρίποδας] μήκους δύο πήχεων, πλάτους ενός πήχυ και ύψους τριών σπιθαμών. Τα πόδια του, από την μέση και κάτω ήταν τελείως κατεργασμένα σαν αυτά που βάζουν οι Δωριείς στα κρεβάτια τους αλλά από την μέση και πάνω ήταν τετράγωνα. Σε κάθε πλευρά έτρεχε μια κοιλότητα ελικοειδής καθ’ όλο το σώμα [του τρίποδα] πάνω και κάτω μέχρι το έδαφος φτάνοντας και στα πόδια. Σε αυτήν υπήρχαν κρίκοι, όχι μακριά από την κορυφή όπου μπορούσαν να περάσουν επίχρυσα ξύλινα κοντάρια, που δεν ήταν μόνιμα. Υπήρχε οπή εκεί που άρμοζαν οι κρίκοι, που δεν ήταν εντελώς κλειστοί, αλλά κατέληγαν σε περόνες, που η μια έβλεπε την κορυφή και η άλλη τα πόδια του τρίποδα. Με αυτόν τον τρόπο ο τρίποδας μεταφέρονταν στην πορεία.
Ο τρίποδας έμπαινε προς τον Βορρά, όχι μακριά από το Ιερό, και εκεί τοποθετούσαν δώδεκα άζυμους άρτους σε σωρούς των έξη,  απ΄το καθαρότερο αλεύρι, δύο ασσάρων, που είναι η Εβραϊκή μονάδα και αντιστοιχεί σε επτά Αττικές κοτύλες. Πάνω στους άρτους έβαζαν δυο χρυσά λιβανιστήρια γεμάτα με λιβάνι. μετά επτά μέρες έφερναν νέους άρτους, την μέρα που εμείς [οι Εβραίοι] αποκαλούμε Σάββατο. Τον λόγο που καθιερώθηκαν όλα αυτά θα τον πούμε αλλού."


Και φυσικά αμέσως θυμήθηκα την “παράλογη” ιστορία του Ιώσηπου, πως κάποιος Ζάβιδος έλεγε πως ο Απόλλωνας θα έρθει στον Ναό του Σολομώντα και έπεισε τους Εβραίους να τον εκκενώσουν και να τον περιμένουν… [Ιώσηπος, Λόγος Β΄, 9] Κοίτα πως ταίριαξε… 

Το πρωτότυπο κείμενο:
 Ιουδαϊκή αρχαιολογία 3, 139. 
Ἐν δὲ τῷ ναῷ τράπεζαν ἱδρύεται Δελφικαῖς παραπλησίαν τὸ μῆκος μὲν δύο πηχῶν, τὸ δὲ πλάτος ἑνὸς πήχεως καὶ σπιθαμῶν τριῶν τὸ ὕψος. ἦσαν δ᾽ αὐτῇ πόδες τὰ μὲν ἐξ ἡμίσους ἕως τῶν κάτω τελέως ἐξηρτισμένοι οἷς Δωριεῖς προστιθέασι ταῖς κλίναις ἐμφερεῖς, τὸ δὲ πρὸς αὐτὴν ἀνατεῖνον τετράγωνοι τῇ ἐργασίᾳ. [140] κοιλαίνεται δὲ καθ᾽ ἕκαστον πλευρὸν κοιλαίνουσά πως κατὰ παλαιστὴν τὸ ἔδαφος ἕλικος περιθεούσης τό τε ἄνω καὶ τὸ κάτω μέρος τοῦ σώματος, καθ᾽ ἕκαστον δὲ τῶν ποδῶν καὶ ταύτῃ ἐλήλατο κρίκος οὐκ ἄπωθεν τοῦ ἐπιθέματος, δι᾽ ὧν ᾔεσαν στελεοὶ χρύσεοι ξύλου τἄνερθεν ὄντες, οὐκ ἐξαίρετοι· [141] κοῖλον γὰρ εἶχεν ἐπ᾽ αὐτοῖς τὸ κατὰ τοὺς κρίκους κοινωθέντας· οὐδὲ γάρ εἰσι διηνεκεῖς, ἀλλὰ πρὶν συνελθεῖν εἰς τὸ ἄπειρον εἰς περονίδας τὴν ἀρχὴν τελευτῶντες, ὧν ἡ μὲν εἰς τὸ προανέχον ἐμβαίνει τῆς τραπέζης, ἡ δὲ εἰς τὸν πόδα· καὶ τούτοις κατὰ τὰς ὁδοὺς ἐκομίζετο. [142] ἐπὶ ταύτης, ἐτίθετο γὰρ ἐν τῷ ναῷ τετραμμένη πρὸς ἄρκτον οὐ πόρρω τοῦ μυχοῦ, διετίθεσαν ἄρτους τε δώδεκα ἀζύμους κατὰ ἓξ ἐπαλλήλους καθαροῦ πάνυ τοῦ ἀλεύρου ἐκ δύο ἀσσάρων, ὃ μέτρον Ἑβραίων ἑπτὰ κοτύλας Ἀττικὰς ἔχει. [143] ὑπὲρ δὲ τῶν ἄρτων ἐτίθεντο φιάλαι δύο χρύσεαι λιβάνου πλήρεις, μετὰ δὲ ἡμέρας ἑπτὰ πάλιν ἄλλοι ἐκομίζοντο ἄρτοι ἐν τῷ καλουμένῳ ὑφ᾽ ἡμῶν Σαββάτῳ· τὴν γὰρ ἑβδόμην ἡμέραν Σάββατα καλοῦμεν· τὴν δ᾽ αἰτίαν ἐξ ἧς ταῦτα ἐπενοήθησαν ἐν ἑτέροις ἐροῦμεν.


Άλλο ένα νόμισμα του Ηρώδη του Μέγα
 με τον τρίποδα του Ναού του Σολομώντα
και το στέμμα με το Χ



Κυριακή, 16 Δεκεμβρίου 2018

"Παρθενώνας της Θεσσαλονίκης" ο Ναός της θεάς Ρώμης!!! Ο Γραικυλισμός στα όριά του...

 

Η επιγραφή της αρμόδιας υπηρεσίας λέει την αλήθεια...


"Μνημείο που αποτελεί Εθνική κληρονομιά και ανήκει σε όλες τις επόμενες γενιές των Ελλήνων" αποκαλείται από το κάτωθι δημοσίευμα ένας ναός που έστησαν οι Ρωμαίοι στην Θεσσαλονίκη, φτιαγμένο από κομμάτια κατεδαφισμένων ελληνικών ναών και μέσα λάτρευαν τον Καίσαρα ως θεό και την θεά Ρώμη!!
Ένα τέτοιο μνημείο, που αποτελεί προσβολή της Ελλάδας, της αποκαλούμενης "Πάτριας θρησκείας"  και της ιστορίας της, το αποκαλούν "Παρθενώνα της Θεσσαλονίκης". !!!
 Το αποκαλούν έτσι για να μαζέψουν τις δεκάρες των Τουριστών, αλλά και να πείσουν τον μέσο Έλληνα για την ύπαρξη σημαντικών μνημείων, που όμως δεν τον τιμούν...

Επίσης, πιθανότατα, όσοι κραυγάζουν γι αυτό το μνημείο, είναι οι ίδιοι που διαμαρτύρονται για την καταστροφή των αρχαίων ναών και την μετατροπή τους σε εκκλησίες. Την καταστροφή, όμως, αρχαίων ναών και την μετατροπή τους σε ναούς της Θεάς Ρώμης, ούτε την καταγγέλουν, ούτε τους ενοχλεί.
Από εδώ και πέρα δεν έχω να πω τίποτα άλλο παρά να αντιγράψω μερικά αποσπάσματα του άρθρου, που άλλωστε παραθέτω αυτούσιο πιο κάτω. Το είδα  εδώ Thessalonikiartsandculture.gr:

"...οδηγούμαστε με βεβαιότητα στο συμπέρασμα ότι ο υστεροαρχαϊκός ναός της Θεσσαλονίκης αποτελεί ανασύνθεση από αρχιτεκτονικά μέλη που προέρχονται από δύο τουλάχιστον αρχαϊκά μνημεία, τα οποία μεταφέρθηκαν από άλλη περιοχή στο χώρο των Ιερών της Θεσσαλονίκης, δίπλα στο Σαραπείο, στον 1ο μ.Χ. αιώνα, για να φιλοξενήσουν λατρεία αυτοκρατόρων, Δία Αιγιόχου και Θεάς Ρώμης, όπως προκύπτει από τα τέσσερα αγάλματα που βρέθηκαν μέσα στο ναό. Σε αρκετά από τα αρχιτεκτονικά μέλη διακρίνονται επεμβάσεις από τους ρωμαίους τεχνίτες για να τα προσαρμόσουν στην ανασύνθεση του ναού, ενώ τα τμήματα τα οποία έλλειπαν ανακατασκευάσθηκαν ως πιστά αντίγραφα των αυθεντικών..." και πιο κάτω:  "γεγονός είναι ότι στη ρωμαϊκή περίοδο ο μεταφερμένος ναός φιλοξένησε λατρεία αυτοκρατόρων, Διός Αιγιόχου και Θεάς Ρώμης." (Πως είναι "μεταφερμένος" ο ναός όταν παραπάνω γράφουν πως αποτελείται από κομμάτια δυο ναών; )


Παρένθεση: Για μια ενδελεχέστερη πληροφόρηση παραπέμπω στο άρθρο "Τα λατρευτικά αγάλματα του ναού του Διός και της Ρώμης στη Θεσσαλονίκη " εδώ.

Ένας ...Σπαρτιάτης υπερασπίζεται έναν Ρωμαϊκό ναό.
Φωτογραφία από τις κινητοποιήσεις για την διάσωση
αυτού του μνημείου της σκλαβιάς μας.
Η γελοιότητα του πατριωτισμού της αμορφωσιάς
ή η ξενοδουλεία δια μέσου των αιώνων;


Δεν έχω αντίρρηση να αναδειχθεί ο ναός. Όχι όμως σαν αρχαϊκός ...Παρθενώνας, αλλά σαν μνημείο της Ρωμαϊκής κατοχής της Ελλάδας και της μεταστροφής που έφερε στον πολιτισμό μας.

Γιατί, ας τελειώσω με τα ίδια τα λόγια του "εθνικόφρονα" συγγραφέα:

"Κατάλαβα γιατί δεν μας υπολογίζουν. Όταν ένα έθνος δεν σέβεται τον εαυτό του και την ιστορία του, να μην περιμένει να το σεβαστούν τα υπόλοιπα έθνη." 



Ναός της Αφροδίτης, ο Παρθενώνας της Θεσσαλονίκης


Ένα παράξενο μυστικό, ένα μοναδικό μνημείο, κρύβεται στην καρδιά της Θεσσαλονίκης, στην πλατεία Αντιγονιδών.
Πίσω από τις λαμαρίνες στην βορειοανατολική πλευρά της πλατείας υπάρχει ένας μοναδικός θησαυρός, που ήταν καλά κρυμμένος για αιώνες. Ο μοναδικής ομορφιάς Ναός της θεάς Αφροδίτης που είχε στηθεί στην πλατεία των Ιερών, δηλαδή στον χώρο που βρίσκεται σήμερα η πλατεία Αντιγονιδών. Ένα σπάνιο εύρημα του 6ου αι. πΧ που μεταφέρθηκε στην πόλη από την Αίνεια, την πόλη που ίδρυσε ο Αινείας έξω από τη Μηχανιώνα.
Designs of Venus Temple 1-766349937f
Σε κάθε άλλη γωνιά του πλανήτη η είδηση και μόνο ενός ενδεχόμενου τέτοιου πλούτου θα είχε κινητοποιήσει φορείς και πολίτες . Δυστυχώς το ασύλληπτης αξίας αυτό εύρημα απειλείται να αποτελέσει θεμέλιο πολυκατοικίας, παρά την κινητοποίηση των πολιτών της συνοικίας πέριξ της πλατείας. Το μνημείο αποτελεί Εθνική κληρονομιά και ανήκει σε όλες τις επόμενες γενιές των Ελλήνων. Επίσης αποτελεί μοναδικό αξιοθέατο για την πόλη της Θεσσαλονίκης, στην οποία δεν αναδείχτηκαν άλλα Ελληνικά μνημεία.
cebf cebdceb1cf8ccf82 cf84ceb7cf82 ceb1cf86cf81cebfceb4ceafcf84ceb7cf821
Σε μία εποχή που το κράτος μας διαδίδει τα περί βαριάς βιομηχανίας του τουρισμού, δεν φροντίζει στην ανάδειξη ενός από τους μεγαλύτερους θησαυρούς της αρχαιότητας, που θα αποτελέσει πόλο έλξης τουριστών. Ένας θησαυρός ο οποίος μάλιστα βρίσκετε στην δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας.
Πότε και πώς ανακαλύφθηκε ο ναός;
Ο υστεροαρχαϊκός ναός, αφιερωμένος στη Θεά Αφροδίτη, ήταν γνωστός από τα διάσπαρτα στην πόλη της Θεσσαλονίκης ιωνικά αρχιτεκτονικά μέλη του, τα περισσότερα από τα οποία προέρχονται από την εκσκαφή των θεμελίων που έγινε το 1936 για την ανέγερση διώροφης οικοδομής στο οικόπεδο που βρίσκεται στη διασταύρωση των οδών Κρυστάλλη και Διοικητηρίου.
Η περιοχή που τώρα πια ονομάζεται Διοικητήριο ήταν γνωστή στους ρωμαϊκούς χρόνους της πόλης ως περιοχή των ιερών, αφού εκεί ήταν συγκεντρωμένοι οι περισσότεροι ναοί και ιερά.
Το 2000 με την ευκαιρία της κατεδάφισης της διώροφης οικοδομής σε οικόπεδο που βρίσκεται στην πλατεία Αντιγονιδών, πραγματοποιήθηκε ανασκαφή από την αρχαιολόγο Α.Τασιά, η οποία ξανάφερε στο φως την κρυμμένη πλούσια ιστορία της πόλης. Αποκαλύφθηκε τότε το ανατολικό τμήμα της κρηπίδας του συγκεκριμένου ναού, αγάλματα των ελληνορωμαϊκών χρόνων και πλήθος θραυσμάτων αρχιτεκτονικών μελών. Οι κίονες του ναού οι οποίοι φθάνουν τα 7 μέτρα σε ύψος, όπως και πολλά από τα ευρήματα, χάρη και στις προσπάθειες των αρχαιολόγων της ΣΤ΄ Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων και των υπευθύνων του Αρχαιολογικού Μουσείου, εκτίθενται σήμερα σε αίθουσα του Αρχαιολογικού Μουσείου της Θεσσαλονίκης.
Ο υπόλοιπος ναός συνεχίζει δυτικά κάτω από την πλατεία Αντιγονιδών και συγκεκριμένα στη θέση που σήμερα παρκάρουν παράνομα αυτοκίνητα.
Η αξία του μνημείου.
Όπως ανέφερε στη δημοσιογράφο Στελίνα Μαργαριτίδου ο αρχιτέκτονας αρχαιολόγος, αναπληρωτής καθηγητής στο ΑΠΘ, κ. Γιώργος Καραδέδος:
«Πρόκειται για ένα εύρημα μοναδικό στο είδος του, μεγάλο μέρος του οποίου εκτίθεται σήμερα στο Αρχαιολογικό Μουσείο. Το ύψος των κιόνων του φθάνει τα επτά μέτρα και όπως είναι φυσικό, δεν μπορούν υπό τις παρούσες συνθήκες μέσα σε μια αίθουσα μουσείου να εκτεθούν έτσι ώστε να αναδεικνύεται το ακριβές μέγεθός του. Γνωρίζουμε ότι ο υπόλοιπος ναός συνεχίζει δυτικά κάτω από το οδόστρωμα της οδού Διοικητηρίου και της πλατείας Αντιγονιδών. Η αρχιτεκτονική και καλλιτεχνική αξία του ναού είναι μεγάλη και η εικόνα του μπορεί να βελτιωθεί, ειδικά εάν σκεφτεί κάποιος ότι τα μέχρι τώρα ευρήματα αποτελούν μόνο το ένα τρίτο αυτών που μπορεί να προκύψουν από την ανασκαφή»
Από τη διεξοδική μελέτη των ανασκαφικών δεδομένων(4), των αρχιτεκτονικών μελών και της κρηπίδας του ναού και με δεδομένο ότι σήμερα ξέρουμε ότι η Θεσσαλονίκη δεν ταυτίζεται με τη Θέρμη, η οποία βρίσκονταν προς το Καραμπουρνάκι, οδηγούμαστε με βεβαιότητα στο συμπέρασμα ότι ο υστεροαρχαϊκός ναός της Θεσσαλονίκης αποτελεί ανασύνθεση από αρχιτεκτονικά μέλη που προέρχονται από δύο τουλάχιστον αρχαϊκά μνημεία, τα οποία μεταφέρθηκαν από άλλη περιοχή στο χώρο των Ιερών της Θεσσαλονίκης, δίπλα στο Σαραπείο, στον 1ο μ.Χ. αιώνα, για να φιλοξενήσουν λατρεία αυτοκρατόρων, Δία Αιγιόχου και Θεάς Ρώμης, όπως προκύπτει από τα τέσσερα αγάλματα που βρέθηκαν μέσα στο ναό. Σε αρκετά από τα αρχιτεκτονικά μέλη διακρίνονται επεμβάσεις από τους ρωμαίους τεχνίτες για να τα προσαρμόσουν στην ανασύνθεση του ναού, ενώ τα τμήματα τα οποία έλλειπαν ανακατασκευάσθηκαν ως πιστά αντίγραφα των αυθεντικών.
Με αυτά τα δεδομένα ο ναός της Θεσσαλονίκης θα πρέπει να συμπεριληφθεί στην κατηγορία των «περιπλανώμενων ναών», η οποία αριθμεί αρκετά παραδείγματα κυρίως από την Αττική, περίπου στην ίδια περίοδο, για πολιτικούς λόγους.
Το σενάριο της Αίνειας
Ο καθηγητής Ε. Βουτυράς υποστήριξε ότι ο ένας από τους ναούς από τους οποίους μεταφέρθηκαν αρχιτεκτονικά μέλη στη Θεσσαλονίκη θα μπορούσε να βρίσκεται στην Αίνεια (δίπλα στη Μηχανιώνα), όπου τεκμηριωμένα από αρχαίες πηγές (Διονύσιος Αλικαρνασσεύς)(6) υπήρχε αρχαϊκός ναός της Αφροδίτης. Είναι πολύ πιθανό οι Θεσσαλονικείς, για να εξευμενίσουν τον Οκταβιανό (θετό γιό του Ιουλίου Καίσαρα), ο οποίος στο Άκτιο νίκησε τον Αντώνιο, με το μέρος του οποίου είχαν ταχθεί, να μετέφεραν το λαμπρό ναό της Αφροδίτης από την Αίνεια στη Θεσσαλονίκη, όπου λατρεύτηκε ο Ιούλιος Καίσαρας στο ναό της μυθικής προγόνου του Αφροδίτης μητέρας του Αινεία, γενάρχη του γένους των Ιούλων.
Άσχετα από την ορθότητα αυτής της άποψης, γεγονός είναι ότι στη ρωμαϊκή περίοδο ο μεταφερμένος ναός φιλοξένησε λατρεία αυτοκρατόρων, Διός Αιγιόχου και Θεάς Ρώμης.
Από τον αρχαϊκό ναό της Θεσσαλονίκης, όπως αυτός ανασυντέθηκε στη ρωμαϊκή εποχή, σώζονται η υψηλή βαθμιδωτή κρηπίδα και πλήθος από αρχιτεκτονικά μέλη (κιονόκρανα, βάσεις κιόνων, θραύσματα κιόνων, τμήματα γείσων με ιωνικά ωά, υδρορροή σε μορφή λεοντοκεφαλής και πολλά θραύσματα από το κατάκοσμο περιθύρωμα της ανατολικής θύρας.
Παρά την αποσπασματική αποκάλυψη της κρηπίδας γνωρίζουμε το πλάτος του ναού, το οποίο είναι 13,35 μέτρα, όχι όμως και το μήκος του, καθώς ο ναός επεκτείνεται κάτω από την πλατεία. Με τα στοιχεία που διαθέτουμε μέχρι σήμερα και τις πληροφορίες που αντλούμε από το ανασκαμμένο τμήμα της κάτοψης του ναού, επιχειρήθηκε η γραφική αναπαράσταση της μορφής του, όπως αυτή ήταν στη ρωμαϊκή εποχή, και φυσικά με αρκετές παραδοχές, καθώς η ανασκαφή του μνημείου δεν έχει ολοκληρωθεί.
Ο ναός
Ο ναός είναι εν παραστάσει, περίπτερος, εξάστυλος. Δεν γνωρίζουμε τον αριθμό των κιόνων στις μακριές όψεις καθώς είναι άγνωστο ακόμη το συνολικό μήκος του. Το καθαρό ύψος των κιόνων ξεπερνά τα 7 μέτρα, ενώ το συνολικό ύψος του ναού έφθανε τα 14 μέτρα. Η ανασύνθεση του ναού, όπως ήδη αναφέρθηκε πραγματοποιήθηκε στον 1ο μ.Χ. αιώνα. Το ένα από τα δύο μνημεία από τα οποία μεταφέρθηκαν αρχιτεκτονικά μέλη στη Θεσσαλονίκη, χρονολογείται με βάση τα στυλιστικά στοιχεία, στο τέλος του 6ου π.Χ. αιώνα. Το δεύτερο μνημείο χρονολογείται στις αρχές του 5ου π.Χ. αιώνα.
Η αποσπασματική αποκάλυψη του αρχαϊκού της Θεσσαλονίκης, η κάλυψη σημαντικού τμήματός του από την πλατεία Αντιγονιδών και η μη απαλλοτρίωση του οικοπέδου, που καθιστούν, προς το παρόν, αδύνατη την αναστήλωσή του “in situ”, οδήγησαν το 1966 στην απόφαση τα ταυτισμένα αρχιτεκτονικά μέλη του να εκτεθούν στο αρχαιολογικό μουσείο της Θεσσαλονίκης, στο πλαίσιο της επανέκθεσής του, με τέτοιο τρόπο ώστε ο επισκέπτης να τα αντιλαμβάνεται με συνθήκες όσο γίνεται πιο κοντινές σε αυτές που τα αντιλαμβανόταν ο αρχαίος επισκέπτης του ναού.
phoca thumb l ekthemata04
Με βάση αυτό το σκεπτικό, επιχειρήθηκε, μέσα στην περιορισμένων διαστάσεων αίθουσα του μουσείου, ένα είδος μερικής αποκατάστασης του ανατολικού τμήματος ναού, το οποίο ταυτίζεται με το ανασκαμμένο τμήμα του, χρησιμοποιώντας τα αυθεντικά αρχιτεκτονικά μέλη και μικρής κλίμακας ανακατασκευές.
Αυτός ο τρόπος έκθεσης, παρόλο που αναδεικνύει ως ένα βαθμό τις αξίες του μνημείου, σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να θεωρηθεί ως αναστήλωσή του, η οποία προϋποθέτει την ανάδειξη του μνημείου μέσα στο ίδιο του το περιβάλλον. Γι’ αυτό και προτάθηκε ως προσωρινή λύση, έως ότου ολοκληρωθεί η ανασκαφή του και πραγματοποιηθεί η ανάδειξη και η αναστήλωσή του “in situ”, όπως επιβάλλουν οι Διεθνείς Χάρτες για την αποκατάσταση των Μνημείων.
430194 337795952933361 1392452550 n
Προτεινόμενη λύση από το ΑΠΘ
Οι σκέψεις αυτές, σε συνδυασμό με τη μοναδικότητα του μνημείου, οδήγησαν στην πρωτοβουλία, από πλευράς Τμήματος Αρχιτεκτόνων του Α.Π.Θ., να γίνει έρευνα εάν υπάρχει η δυνατότητα να ολοκληρωθεί η αποκάλυψη του ναού και να πραγματοποιηθεί η αναστήλωσή του χωρίς να θιγεί καθόλου η λειτουργία της πλατείας Αντιγονιδών.
Αποτέλεσμα αυτής της έρευνας ήταν η σχεδιαστική πρόταση, σύμφωνα με την οποία η πλατεία Αντιγονιδών διαμορφώνεται σε δύο επίπεδα, το σημερινό και το αρχαίο. Μικρό τμήμα της οδού Διοικητηρίου και της πλατείας Αντιγονιδών μπορεί να διαμορφωθεί σε αερογέφυρα για να δοθεί η δυνατότητα να παραμείνει ο ναός ορατός στο σύνολό του και να αναστηλωθεί.
Στα σόκορα των όμορων στο υπό απαλλοτρίωση οικόπεδο πολυκατοικιών μπορούν να τοποθετηθούν γιγαντοαφίσες με πληροφόρηση για το μνημείο, η ολοκλήρωση της μορφής του οποίου, εκτός από την αναστήλωση, μπορεί να επιτυγχάνεται με ολογράμματα.
Η λύση αυτή είναι άκρως ενδιαφέρουσα καθώς δίνεται η δυνατότητα στην καρδιά της ελληνιστικής, ρωμαϊκής και βυζαντινής Θεσσαλονίκης να ξεπροβάλλει αναστηλωμένος ένας αρχαϊκός ναός, του οποίου οι διαστάσεις και οι αξίες μπορούν άνετα να ανταγωνιστούν το μέγεθος και το πλήθος των σύγχρονων πολυκατοικιών.
Πώς προέκυψε το πρόβλημα της κατάχωσης.
Η αρχική απόφαση του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου, λίγο μετά την ανασκαφή του μνημείου, ήταν να απαλλοτριωθεί το οικόπεδο στο οποίο βρίσκεται και να προχωρήσει η ανάδειξη του ναού που χαρακτηρίστηκε σπάνιο μνημείο, με τεράστια ιστορική, αρχαιολογική και καλλιτεχνική αξία. Αργότερα η απόφαση αυτή αναθεωρήθηκε και αποφασίστηκε να διατηρηθεί στο υπόγειο της υπό ανέγερση πολυκατοικίας. Πριν από δύο χρόνια η τύχη του ναού συζητήθηκε και πάλι στο ΚΑΣ και δόθηκε θετική γνωμοδότηση για την απαλλοτρίωση του οικοπέδου, το ζήτημα όμως έκτοτε «πάγωσε».
Το θέμα της απαλλοτρίωσης, μετά από ένσταση των ιδιοκτητών του οικοπέδου, επρόκειτο να συζητηθεί στις 13/4 σε συνεδρίαση της Επιτροπής Απαλλοτριώσεων του Υπουργείου Πολιτισμού, η οποία όμως αναβλήθηκε ελλείψει απαρτίας για μετά τις γιορτές. Αν η απαλλοτρίωση απορριφθεί και η ένσταση γίνει δεκτή, ο ναός θα μπαζωθεί!
Η κατάσταση του Ναού σήμερα
Όταν αντίκρισα αυτήν την εικόνα, μου λύθηκαν πολλές απορίες. Αμέσως κατάλαβα πως ο εχθρός δεν βρίσκεται «εκεί έξω». Ο εχθρός βρίσκεται εντός των πυλών εδώ και πολλά χρόνια. Κατάλαβα τον λόγο γιατί είμαστε ουραγός στην παγκόσμια εξέλιξη. Κατάλαβα γιατί δεν μας υπολογίζουν. Όταν ένα έθνος δεν σέβεται τον εαυτό του και την ιστορία του, να μην περιμένει να το σεβαστούν τα υπόλοιπα έθνη.
Αυτό που βιώνουμε, αυτό μας αξίζει λοιπόν.

Γιάννης Φαναριώτης
305108 2150216563798 619782521 n
431498 3434696312990 11230386 n
431533 173642332751422 340386016 n
Αυτές οι εικόνες ντροπής, για ένα μνημείο που θα μπορούσε να είναι η Πέργαμος της Θεσσαλονίκης.
(φωτογραφία από το Μουσείο Περγάμου στο Βερολίνο), με σπουδαία ασφαλώς οφέλη για την πόλη.
Pergamonmuseum Pergamonaltar

Για συνεχή ενημέρωση στην προσπάθεια για την διάσωση και ανάδειξη του Ναού:
Ενημέρωση 25 Ιουλίου 2013: Το ευχάριστο είναι πως πλέον, τουριστικοί οδηγοί προτείνουν τον Ναό της Αφροδίτης σαν τουριστικό αξιοθέατο που αξίζει κανείς να δει, ακόμα και στην κατάσταση που είναι!
Διαβάστε για το Μακεδονικό Νεκροταφείο του Φοίνικα εδώ
Πηγές:
Γεώργιος Καραδέδος «Ο Υστεροαρχαϊκός Ναός στην πλατεία Αντιγονιδών» (portal.tee.gr)


Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου 2018

Σφαγές Ελλήνων από Χριστιανούς ( ; ) Ναι, πώς.. Διοκλητιανός

Τα άλογα της Κων/λης. Σήμερα, στην Βενετία.



Ο Διοκλητιανός κατακτά την εξεγερμένη Αλεξάνδρεια, της βάζει φωτιά και λέει πως δεν θα σταματήσει την σφαγή των κατοίκων μέχρι το αίμα τους να φτάσει στα γόνατα του αλόγου του. 

Το άλογο όμως σκοντάφτει στα πτώματα και γονατίζει. 
Ο Διοκλητιανός τότε, πιστεύοντας πως το σημάδι είναι θεϊκό,  σταματάει την σφαγή και οι επιζήσαντες Αλεξανδρινοί στήνουν άγαλμα στο άλογο...


Η ΥΠΑΤΙΑ ΣΑΣ ΜΑΡΑΝΕ....


Μαλάλας, "Χρονογραφία"


"Ἐν αὐτῷ δὲ τῷ χρόνῳ ἐτυράννησαν οἱ Αἰγύπτιοι καὶ ἐφόνευσαν τοὺς ἄρχοντας αὑτῶν. καὶ ἐπεστράτευσε κατ' αὐτῶν ὁ αὐ 309 τὸς ∆ιοκλητιανός, καὶ ἐπολέμησεν ἐν Ἀλεξανδρείᾳ τῇ μεγάλῃ, πολιορκήσας αὐτὴν καὶ ποιήσας φοσάτα, κόψας τὸν ἀγωγὸν καὶ στρέψας αὐτὸν ἀπὸ τοῦ λεγομένου Κανώπου καὶ παρέχοντα χρῆσιν τῇ πόλει. παραλαβὼν δὲ Ἀλεξάνδρειαν ἐνέπρησεν αὐτήν· εἰσῆλθε δὲ ἐν αὐτῇ ἔφιππος, τοῦ ἵππου αὐτοῦ περιπατοῦντος ἐπάνω τῶν λειψάνων. ἦν δὲ κελεύσας τῷ ἐξπεδίτῳ μὴ φείσασθαι τοῦ φονεύειν, ἕως οὗ ἀνέλθῃ τὰ αἵματα τῶν σφαζομένων ἕως τὸ γόνυ τοῦ ἵππου οὗ ἐκάθητο. συνέβη δὲ κατὰ κέλευσιν θεοῦ πλησίον τῆς πόρτας εἰσελθόντος αὐτοῦ τὸν ἵππον ἐν ᾧ ἐκάθητο ὁ βασιλεὺς πατῆσαι λείψανον ἀνθρώπου καὶ κονδάψαντα εἰς αὐτὸ γονατίσαι καὶ αἱματωθῆναι τὸ γόνυ τοῦ ἵππου· καὶ προσεσχηκὼς ἔδωκεν ἰνδουλγεντίας, καὶ ἐπαύσαντο οἱ στρατιῶται κόπτοντες τοὺς πολίτας Ἀλεξανδρείας. καὶ ἀνέστησαν οἱ αὐτοὶ Ἀλεξανδρεῖς στήλην χαλκῆν τῷ ἵππῳ ὑπὲρ εὐχαριστίας· ὅστις τόπος οὕτως ὀνομάζεται ἕως τῆς σήμερον ὁ ἵππος ∆ιοκλητιανοῦ."


 Πηγή: Ερευνητικό έργο: ∆ΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ – ΨΗΦΙΑΚΗ ΠΑΤΡΟΛΟΓΙΑ.

Τετάρτη, 12 Σεπτεμβρίου 2018

Ιουλιανός ο Παραβάτης. Πιο βλάκας, πεθαίνεις.


Πόσα πράγματα αποκαλύπτει ένας ...ποιητής αν είναι βλάκας.

Παρασκευή ψωμιού και μπύρας.
Αίγυπτος, Θήβες, 11η Δυναστεία, περ. 2.000 π.Χ.

Ποίημα του Ιουλιανού του Παραβάτη για την μπύρα:

Τίς πόθεν εἶς Διόνυσε; μὰ γὰρ τὸν ἀληθέα Βάκχον,
οὔ σ᾿ ἐπιγιγνώσκω· τὸν Διὸς οἶδα μόνον.
κεῖνος νέκταρ ὄδωδε· σὺ δὲ τράγου. ἦ ῥά σε Κελτοὶ
τῇ πενίῃ βοτρύων τεῦξαν ἀπ᾿ ἀσταχύων.
τῷ σε χρὴ καλέειν Δημήτριον, οὐ Διόνυσον,
πυρογενῆ μᾶλλον καὶ Βρόμον, οὐ Βρόμιον.

Δηλαδή:

“Ποιος είσαι και από πού έρχεσαι, Διόνυσε; Γιατί, για αληθινό Βάκχο, 
δεν σε αναγνωρίζω. Εγώ ξέρω μόνο αυτόν [τον γιο] του Δία.
Αυτός μύριζε νέκταρ. Εσύ, τραγίλα. Μήπως σε έκαναν οι Κέλτες
από στάχυα γιατί δεν είχαν σταφύλια;
Ε, τότε πρέπει να σε λέμε Δημήτριο και όχι Διόνυσο.
Σταρογέννητο μάλλον και Φαγώσιμο, και όχι βροντερό.”



Πρώτον
Ο Ιουλιανός αγνοεί πως η μπύρα δεν γίνονταν μόνο στην Βόρεια Ευρώπη, αλλά γεννήθηκε στην Αίγυπτο και την Μεσοποταμία. Ειρωνεύεται τους Βορειοευρωπαίους, αλλά ταυτόχρονα ειρωνεύεται -χωρίς να το σκεφτεί- δύο από τους μεγαλύτερους πολιτισμούς της Ιστορίας. Δεν σκέφτεται επίσης πως Κέλτες και Αιγύπτιοι ήταν και υπήκοοί του, και θα έπρεπε να προσέχει. Προφανώς, το κράξιμο που του έριξαν οι πολίτες στην Αντιόχεια (και το παραδέχεται ο ίδιος στον “Μισοπώγωνα) δεν ήταν το μοναδικό, μια που ειρωνεύονταν όλους τους πολίτες της Αυτοκρατορίας.

Δεύτερον.
Αλλά και η ασέβεια στους θεούς του, δεν πάει πίσω. Ο Διόνυσος της μπύρας, λέει,  δεν είναι ...αληθινός! Λέει πως η μπύρα μυρίζει ...τραγίλα, και την αποδίδει στην Δήμητρα. (Λες και οι συνοδοί του Διονύσου δεν ήταν τραγόμορφοι. Όσο για τον σεβασμό στον Πάνα… Απέραντος!)  Νέα ειρωνεία και ασέβεια. 
Επειδή οι αρχαίοι πίστευαν πως τα πάντα προέρχονται από τους θεούς, η απέχθειά του σε ένα από τα δημιουργήματα - προσφορές τους στην ανθρωπότητα, την μπύρα,  τον κάνει να ειρωνεύεται τα θεία!
Μάλλον λέει, πρέπει να λέμε τον Διόνυσο της μπύρας “πυρογενῆ” (από τους πυρρούς, στάρια) αλλά η ίδια λέξη σημαίνει: “γεννημένος από την φωτιά”, πράγμα που ταιριάζει με την μητέρα του την Σεμέλη που, έγκυος,  κάηκε βλέποντας τον Δία σε όλη του την μεγαλοπρέπεια. Με άλλα λόγια ο Ιουλιανός κάνει το πιο αποτυχημένο λογοπαίγνιο της ιστορίας... 

Τρίτον.
Άγνοια των Ελληνικών.
 Προσπαθεί να κάνει ένα λογοπαίγνιο ανάμεσα στο “Βρόμιος” (βροντερός, επίθετο του Δία από το “βρέμω” αλλά και επίθετο του Διονύσου) και το “βρόμος” που επίσης σημαίνει κρότος, θόρυβος, αλλά ο Ιουλιανός προφανώς εννοεί “φαγώσιμος”, από το βρῶμα < βιβρώσκω ) αγνοώντας πως η δεύτερη λέξη γράφεται με “ω”.  Είναι τα ...τυπικά Ελληνικά ενός Ρωμαίου.
 Ίσως μάλιστα έχουμε εδώ και το πρώτο δείγμα της μεταβολής της έννοιας των ελληνικών λέξεων κατά τον Μεσαίωνα, μια μεταβολή, που όπως και οι άλλες, προκλήθηκαν από  τα “ελληνολατινικά” ... Δασκάλων του Γένους σαν τον Ιουλιανό.

Αυτός ήταν ο άνθρωπος που ήθελε να επαναφέρει την “πάτρια” θρησκεία.