Συνολικές προβολές σελίδας

Τετάρτη, 18 Ιουλίου 2018

Η σημασία της άλωσης της Αθήνας από τον Σύλλα.

Η άλωση της Αθήνας από τον Σύλλα.
86 π.Χ.
Έργο Δημητρίου Σκουρτέλη

Ο Σύλλας, ο πρώτος αυτός θηριώδης Αττίλας της Ελλάδος, καταπίπτει με όλην την ορμήν του εφαμίλλου του, την βίαν του κατακτητού και την ωμότητα του αμαθούς. Ο τόπος παραδίδεται ανηλεώς εν πυρί και στόματι μαχαίρας, τα ύστερα της ανεξαρτησίας λείψανα διασκορπίζονται. Ανατρέπονται πόλεις και κώμαι, επαρχίαι κατερημώνται, πυρπολούνται ναοί, και ιερά άλση, λεηλατούνται μαντεία, βιβλιοθήκαι νεοσύστατοι γίνονται φλογών παρανάλωμα, σφάζονται κάτοικοι αμαχητί. Ότε δε τα πάντα υπέκυψαν εις την δίψαν της καταστροφής, ανασκάπτονται ακόμη και οι τάφοι των νεκρών προς εξόρυξιν των τυμβίων σκευών.
Δεν υπήρξεν ο οίκτος συνήθης των Ρωμαίων αρετή. Προορισμένοι εις την καταστροφήν του αρχαίου κόσμου, οφείλουσι να κάμωσι την Ελλάδα θέατρον ελεεινόν αφανισμού.
Οι κάτοικοι γονυπετείς ικετεύουσιν ευσπλαχνίαν, επικαλούνται τα κλέη των πατέρων, των προς την σοφίαν έρωτα, τας υπηρεσίας αυτών προς τον πολιτισμόν.
“Σιγήσατε” λέγει μανιωδώς ο Σύλλας προς τους Αθηναίους, “Είναι καιρός να παύσωσιν αι αλλαζονίαι περί τα πατρώα σας αριστουργήματα, δόξα του παρελθόντος χρόνου δεν ισχύει να με εξιλεώσει! Άθλιοι, δεν βλέπετε τι σας περιμένει, αλλ’ ολοφύρεσθε περί της κατεδαφίσεως των ημετέρων Ιερών Τειχών και της πυρκαϊάς των βιβλίων!” Αύτη η φωνή του Ρωμαίου αντιβοά εξ Αθηνών εφ’ όλης Ελλάδος, καθάπερ ήχος υστέρας σάλπιγγος Αποκαλύψεως.
Τα Ιερά εκείνα Τείχη ήσαν το έσχατον της ελληνικής αυτονομίας προπύργιον,  ο τελευταίος προμαχών των κοσμικών ελπίδων. Πεσόντων τούτων, έμελλον σωρηδόν να πέσωσιν, εν προς εν, όλα της αρχαιότητος τα οχυρώματα. Αι Αθήναι ήσαν ακρόπολις πολυθεΐας, της δε πολυθεΐας ο προορισμός ετελείωσε. 
Περί τα μέσα νυκτός, προηγούμενος υπό λαμπάδων επικηδείων, και επί κεφαλής πολυαρίθμου στρατού, ο Σύλλας ποιεί την είσοδον εις Αθήνας. Το αίμα ερυθραίνει τας οδούς από Κεραμικού μέχρι Διπλού [Δίπυλο] και, εκρέον εκτός των Πυλών, φθάνει, κατά την μαρτυρίαν των ιστορικών, μέχρι προαστείων.
Η Αρχαιότης υποχωρεί υπό τα κρούσματα των εμπροσθοφυλάκων του νέου κόσμου, της πολυθεΐας η ακρόπολις παραδίδεται, η Ειδωλολατρεία δεν δύναται να επιζήσει. Ο Σύλλας και ο Μωάμεθ ο Β’, σημειούσι δύο κρισίμους εποχάς εις την  ιστορίαν του Ελληνικού λαού, και εις την παγκόσμιον ωσαύτως. Μεταξύ Αθηνών και Κωνσταντινουπόλεως υπάρχουσιν αναντίρρητοι σχέσεις και αναλογίαι. Αμφότεροι οι κατακτηταί επιπίπτουσιν καθ’ ορισμένας στιγμάς, πρόδρομοι νέας μοίρας, όργανα καθαρισμού και μετασχηματίσεως, όθεν, καίτοι δαίμονες καταστροφικοί, κατά θείαν επιταγή, τραυματίζουσι μεν το σώμα της Ελλάδος, αφήνουν μεν αμφότεροι την ψυχήν αυτής αλώβητη. 

Σπυρίδωνος Ζαμπέλιου 
“Άσματα Δημοτικά της Ελλάδος εκδοθέντα μετά Μελέτης Ιστορικής περί Μεσαιωνικού Ελληνισμού”,
1852, κεφ. Ι΄, σελ. 54-55.
Ελαφρά διασκευασμένο λεκτικά για καλύτερη κατανόηση.


Σάββατο, 30 Ιουνίου 2018

Η προέλευση του Αλφάβητου.


Πλίνιος ο πρεσβύτερος, 7.57 

“Οι εφευρέτες διαφόρων πραγμάτων” 
(Απόσπασμα που αφορά τα γράμματα)
Μετάφραση Δ. Σκουρτέλη.

(Τα δικά μου σχόλια σημειώνονται σε παρένθεση με πλάγια γράμματα χρώματος κόκκινου)

Πάντα ήμουν της γνώμης πως τα γράμματα είναι Ασσυριακής προέλευσης, αλλά άλλοι συγγραφείς όπως ο Γέλιος (Aulus Gellius) επί παραδείγματι, υποθέτουν πως εφευρέθηκαν στην Αίγυπτο από τον Ερμή. 
(Ο Ερμής ταυτίζονταν με τον Αιγυπτιακό θεό Θώθ - Θευθ. Την άποψη πως αυτός ανακάλυψε την γραφή έχουν επίσης οι Πλάτων και Σωκράτης, όπως θα δείτε εδώ: “Πλάτων και Σωκράτης: Οι Αιγύπτιοι ανακάλυψαν την γραφή”.

Άλλοι πάλι λένε πως τα γράμματα ανακαλύφθηκαν από τους Σύριους και πως ο Κάδμος έφερε από την Φοινίκη δεκάξι γράμματα στην Ελλάδα. 
Σε αυτά, λέγεται πως ο Παλαμήδης (ο εξυπνότερος από τους ήρωες του Τρωικού πολέμου, ενώ ο Οδυσσέας ήταν ο πιο πονηρός. Πασίγνωστος στους αρχαίους Έλληνες παρά το ότι ο Όμηρος δεν τον αναφέρει πουθενά) την εποχή του Τρωικού πολέμου πρόσθεσε ετούτα τα τέσσερα: θ, ξ, φ, χ. 
Ο Σιμωνίδης, ο λυρικός ποιητής, κατόπιν πρόσθεσε άλλα τόσα: ζ, η, ψ, ω. Τους ήχους που συμβολίζουν όλα αυτά τα γράμματα τους δεχτήκαμε τώρα στο δικό μας Αλφάβητο. (το Λατινικό) 

( 1ον. Βεβαίως ο ισχυρισμός των Υπατιών πως “μόνο” ο Ηρόδοτος αναφέρεται στο Φοινικικό Αλφάβητο καταρρέει μια που εδώ ο Πλίνιος αναφέρει μια σειρά συγγραφείς των οποίων τα κείμενα έχουν χαθεί. Φυσικά έχουμε και κείμενα αυθεντικά, του Διόδωρου Σικελιώτη και του Διονύσιου Αλικαρνασσέα, που μιλάνε για το αλφάβητο εκ Φοινίκης.
2ον. Τα οχτώ γράμματα που προστέθηκαν, κατά τον Πλίνιο, αντιστοιχούν σχεδόν αριθμητικά με τους ήχους που έχουν εκ των πραγμάτων προστεθεί στο φοινικικό Αλφάβητο για να συμβολίσουν τα Φωνήεντα που απουσιάζουν από αυτό. Προφανώς εδώ υπάρχει σύγχιση ανάμεσα στα γράμματα που απλά άλλαξε ο ήχος τους [πχ το Άλφα] και στα γράμματα που προστέθηκαν)

Ο Αριστοτέλης, από την άλλη, μάλλον έχει την γνώμη πως αρχικά υπήρχαν 18 γράμματα: α β γ δ ε ζ ι κ λ μ ν ο π ρ ς τ υ φ, και πως δύο, το θ και το χ, προστέθηκαν από τον Επίχαρμο, όχι τον Παλαμήδη.

Ο Αριστείδης λέει πως κάποιος ονόματι Μήνης (Είναι ο πρώτος Μυθικός Φαραώ) στην Αίγυπτο, ανακάλυψε τα γράμματα δεκαπέντε χρόνια πριν να βασιλεύσει ο Φορωνεύς, ο αρχαιότερος όλων των βασιλέων της Ελλάδος, και αυτό επιχειρεί να το αποδείξει από τα μνημεία εκεί.

Από την άλλη, ο Επιγένης, συγγραφέας με μεγάλο κύρος, μας πληροφορεί πως οι Βαβυλώνιοι έχουν μια σειρά παρατηρήσεων των άστρων, για μια περίοδο επτακοσίων και είκοσι χιλιάδων χρόνων (20.700 χρόνια) γραμμένες πάνω σε ψημένο πηλό.

Ο Βηρωσός και ο Κριτόδημος, που κονταίνουν αυτήν την περίοδο, μας δίνουν τετρακόσια και δεκαεννιά χιλιάδες χρόνια. (19.400 χρόνια)
Από αυτήν την διαπίστωση φαίνεται πως τα γράμματα ήταν σε χρήση από την αρχή των αιώνων. 
Είναι οι Πελασγοί που τα εισήγαγαν για πρώτη φορά στο Λάτιο.

(Ενώ οι αρχαίοι συγγραφείς ξεκαθαρίζουν πως τα “πελασγικά” γράμματα ήταν η πρώτη μορφή των Φοινικικών που εισήχθησαν στην Ελλάδα, οι Υπατίες προσπαθούν να μας πείσουν πως τα “Πελασγικά γράμματα’ είναι η ...Γραμμική β.) 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:
Για την προέλευση του αλφαβήτου από την Αίγυπτο, με συμμετοχή επιπλέον της θεάς Ίσιδας μαζί με τον Θώθ-Θεύθ "Ερμή" δες τον αρχαίο ύμνο σε επιγραφή της Μαρώνειας, εδώ. "Ελληνικότατος ύμνος προς την Αιγυπτιακή Ίσιδα."



Πέμπτη, 21 Ιουνίου 2018

“Δηλητηριώδης αρρώστια” τα έμμηνα των γυναικών για τους αρχαίους



Κατηγορείται συχνά ο Χριστιανισμός και ο Ιουδαϊσμός για τους περιορισμούς που υποβάλλουν στις γυναίκες με έμμηνο ρύση. Όπως και σε όλες τις περιπτώσεις, αυτές οι θρησκείες κατηγορούνται, στην πραγματικότητα,  γιατί κληρονόμησαν αντιλήψεις της παγανιστικής αρχαιότητας, που ήταν πολύ πιο σκληρές, όπως θα δούμε.
Επιπλέον, θα θαυμάσουμε και το ...επιστημονικό πνεύμα της αρχαιότητας που δήθεν κατεπόντισε ο Μεσαίωνας.

Ακολουθεί το σχετικό κείμενο του Πλίνιου του Πρεσβύτερου από την “Φυσική Ιστορία” βιβλίο VII κεφ. XV

“Περί της μηνιαίας αρρώστιας των γυναικών”

“Για να επιστρέψουμε στις γυναίκες πάλι, δύσκολα μπορεί να βρεθεί κάτι πιο τερατώδες από αυτό που είναι η ιδιαίτερη εναλλαγή στην ροή τους.

Γιατί, αν κατά την διάρκεια αυτής της αρρώστιας τους συμβεί να πλησιάσουν ή να περάσουν πάνω από ένα δοχείο με κρασί αμέσως ξινίζει.

Αν αγγίξουν κάποιο στάχυ σταριού στο χωράφι αυτό θα μαραθεί και θα είναι άχρηστο.

Αν ακουμπήσουν γρασίδι στον αγρό, αυτό θα πεθάνει. Τα χόρτα και τα μπουμπούκια στον κήπο, αν περάσει δίπλα τους (μια γυναίκα με έμμηνα) θα αρπάξουν και θα καούν μέχρις αφανισμού.

Αν ανέβουν ή καθίσουν κάτω από δέντρο, τα φρούτα θα σαπίσουν και θα πέσουν.

Να κοιταχτούν σε καθρέφτη, η καθαρή λάμψη του αμέσως γυρνά σε θαμπάδα, με την εμφάνισή τους.

Αν κοιτάξουν σπαθί, μαχαίρι ή οποιοδήποτε εργαλείο με κόψη, αυτό δεν θα ξαναγίνει ποτέ τόσο λαμπρό όσο ήταν, θα πάρει μουντή εμφάνιση, και το ίδιο θα πάθει και η ζωντανή λάμψη του ελεφαντόδοντου.

Ακόμα και οι μέλισσες θα ψοφήσουν μέσα στην κυψέλη.

Το σίδερο και το ατσάλι θα σκουριάσουν αμέσως, καθώς και ο χαλκός, με μια βρωμερή δυνατή και δηλητηριώδη οσμή, αν τα ακουμπήσουν.

Αν τύχει να δοκιμάσουν τα έμμηνα των γυναικών τα σκυλιά, τρέχουν σαν τρελά μετά. Και αν δαγκώσουν οτιδήποτε στην συνέχεια, η δαγκωματιά αφήνει τέτοιο δηλητήριο, που οι πληγές είναι αθεράπευτες.

 Ακόμη και η πηχτή πίσσα που ορισμένες εποχές του χρόνου βγαίνει και επιπλέει στην λίμνη των Σοδόμων (“Νεκρή Θάλασσα” την λέμε σήμερα) που την λένε και Ασφαλτίτιδα, που είναι κατά τα άλλα από την φύση της (η πίσσα) μαλακή, απαλή και εύκαμπτη και ακολουθεί κάθε τρόπο που ο άνθρωπος θέλει να την σχηματίσει, δεν μπορεί   να χωριστεί και να κοπεί (εξ αιτίας της πυκνότητάς της, και κολλάει σαν κόλλα και παραμένει ολόκληρη όσο και να την τραβάει ο άνθρωπος) παρά μόνο με ένα νήμα βουτηγμένο σε αυτό το δηλητηριασμένο αίμα [Των εμμήνων] 

Ακόμα και τα ασήμαντα μερμήγκια λένε πως έχουν αντίληψη και αίσθηση αυτού του δηλητήριου, γιατί απορρίπτουν και δεν πλησιάζουν πια τον καρπό που ανακάλυψαν δοκιμάζοντας πως έχει μολυνθεί με αυτό το δηλητήριο.

Αυτή η αρρώστια, όσο δηλητηριώδης και βλαβερή και να είναι, ακολουθεί συνεχώς μια γυναίκα κάθε τριάντα μέρες” 

Το κείμενο, στα Λατινικά και σε Αγγλική μετάφραση, θα το βρείτε εδώ  και εδώ

Η φωτογραφία είναι από τοιχογραφία της Πομπηίας.

Πέμπτη, 31 Μαΐου 2018

Ποιόν τιμάνε οι Έλληνες Παγανιστές και η “Μυθωδία” στους “στύλους του Ολυμπίου Διός”;



Διαβάζουμε: “Την 28η Ιουνίου 2001 ο Βαγγέλης Παπαθανασίου οργάνωσε τη χορωδιακή συμφωνία Μυθωδία στο ναό του Ολυμπίου Διός στο πλαίσιο της αποστολής της ΝΑΣΑ στον Άρη.”
Επίσης:  
“Την 21η Ιανουαρίου 2007, μία ομάδα Ελλήνων πολυθεϊστών πραγματοποίησαν τελετή για να τιμήσουν τον Δία στο χώρο του ναού. Η εκδήλωση οργανώθηκε από τον Σύλλογο Ελληναΐς.”


Ποιος όμως αποπεράτωσε τον Ναό του Ολυμπίου Διός στην Αθήνα για τον οποίο είμαστε όλοι περήφανοι -εκτός από εμένα- και σε ΤΙ ήταν πραγματικά αφιερωμένος;

Ο ναός αυτός είχε ξεκινήσει να χτίζεται στα πρώτα ιστορικά χρόνια και όπως φαίνεται μάλλον δεν αποπερατώθηκε…
Το σίγουρο είναι πως τον κατάστρεψε, ημιτελή ή μη, ο Ρωμαίος στρατηγός Σύλλας το 86 π.Χ., παίρνοντας τις κολώνες του στη Ρώμη.
Ο Παυσανίας λέει πως αυτόν τον ναό, πολύ αργότερα, “ανέθηκε” ο Αυτοκράτορας Αδριανός. (Ελλάδος Περιήγησις Α' 18, 6) Λέξη που μπορεί να σημαίνει “έχτισε” αλλά κυρίως σημαίνει ταυτόχρονα: “αφιέρωσε”. (Άρα ο ναός είχε ήδη ξαναχτιστεί, πότε και από ποιόν θα δούμε στην συνέχεια.)
Σε ποιόν αφιέρωσε λοιπόν το ναό ο Αδριανός; Ωραία, υπήρχε ένα σχετικά μικρό -λέει ο Παυσανίας- άγαλμα του Δία στο  άδυτο, αλλά κυρίως υπήρχε ένα... χωράφι αγάλματα του Αδριανού που είχαν στηθεί στο ναό και τον περίβολό του, μια που κάθε πόλη της Αυτοκρατορίας είχε στείλει και από ένα!!! Κυριαρχούσε βέβαια το κολοσσιαίο άγαλμα του Αυτοκράτορα που αφιέρωσαν οι Αθηναίοι, ξεπερνώντας τους πάντες, “ὄπισθε τοῦ ναοῦ”
“ἐνταῦθα εἰκόνες Ἀδριανοῦ δύο μέν εἰσι Θασίου λίθου, δύο δὲ Αἰγυπτίου· χαλκαῖ δὲ ἑστᾶσι πρὸ τῶν κιόνων ἃς Ἀθηναῖοι καλοῦσιν ἀποίκους πόλεις. ὁ μὲν δὴ πᾶς περίβολος σταδίων μάλιστα τεσσάρων ἐστίν, ἀνδριάντων δὲ πλήρης· ἀπὸ γὰρ πόλεως ἑκάστης εἰκὼν Ἀδριανοῦ βασιλέως ἀνάκειται, καὶ σφᾶς ὑπερεβάλοντο Ἀθηναῖοι τὸν κολοσσὸν ἀναθέντες ὄπισθε τοῦ ναοῦ θέας ἄξιον.”
Όπως είπαμε, το “ανέθηκε” δεν σημαίνει απαραίτητα “έχτισε” ή “αποπεράτωσε” όπως το ερμηνεύουν οι Ιστορικοί. Αντίθετα, μάλλον ανανεώθηκε σε αυτόν το ναό η λατρεία του “πνεύματος του Αυτοκράτορα” στο οποίο ήταν αφιερωμένος πραγματικά.

Ποιος τα λέει αυτά;

Ο Ρωμαίος Ιστορικός Gaius Suetonius Tranquillus (69 -122+ μ.Χ.) που ήταν σύγχρονος του Αδριανού   (76-138 μ.Χ.)
Κατ΄αυτόν, ο ναός αποπερατώθηκε από τους ΞΕΝΟΥΣ ηγεμόνες που ήταν υποτελείς του Αυτοκράτορα Αυγούστου, (63 π.Χ. - 14 μ.Χ.) και αφιερώθηκε στον δαίμονα - προστάτη του, το Genius, που πίστευαν πως τον καθοδηγούσε.

Σουετώνιος:
“Όσοι [ξένοι] βασιλιάδες ήταν φίλοι και σύμμαχοι [του Αυγούστου] θεμελίωσαν, ο καθένας στην επικράτειά του από μια πόλη που την έλεγαν Καισάρεια, και όλοι μαζί πήραν μέρος στο σχέδιο να διαθέσουν κεφάλαια για να αποπερατωθεί ο ναός του Ολυμπίου Διός, που είχε ξεκινήσει να χτίζεται τους αρχαίους καιρούς στην Αθήνα, και να τον αφιερώσουν στο δικό του Προστατευτικό του Πνεύμα. (Τζίνι, Genius, ο Προστάτης Άγγελος κάθε ανθρώπου, θα λέγαμε σήμερα.)
Σουετώνιος οι Βίοι των Δώδεκα Καισάρων, Αύγουστος, 60.

Προφανώς λοιπόν ο Αδριανός “ανάθεσε” (ανέθηκε)  το ναό που αποκαλούμε “του Ολυμπίου Διός” από το “Πνεύμα” του Αυγούστου, στο δικό του “Πνεύμα”.

Αυτό λατρεύουν στην πραγματικότητα οι πολυθεϊστές και ο Van-gelis στους Στύλους του Ολυμπίου Διός. Το πνεύμα ενός Ρωμαίου Αυτοκράτορα.
Και αποκαλούν την θρησκεία τους ... “Εθνική” και “Πάτρια”...


Το κείμενο στα Αγγλικά και στα  Λατινικά:
60  1 His friends and allies among the kings each in his own realm founded a city called Caesarea, and all joined in a plan to contribute the funds for finishing the temple of Jupiter Olympius, which was begun at Athens in ancient days, and to dedicate it to his Genius;
60  1 Reges amici atque socii et singuli in suo quisque regno Caesareas urbes condiderunt et cuncti simul aedem Iovis Olympii Athenis antiquitus incohatam perficere communi sumptu destinaverunt Genioque eius dedicare;

Πηγή:

The Lives of the Twelve Caesars by  C. Suetonius Tranquillus published in the Loeb Classical Library, 1913.

Τρίτη, 29 Μαΐου 2018

Η Σφαγή των Νηπίων από τον Ηρώδη: Ένα ρωμαϊκό νομικό προηγούμενο.




Ο Ηρώδης ο Μέγας, θανατώνοντας τα νήπια, ανάμεσα στα οποία υπήρχε ένας μελλοντικός Βασιλιάς,  βασίστηκε σε απόφαση της Ρωμαϊκής Συγκλήτου.

Σουετώνιος, “Οι Βίοι των δώδεκα Καισάρων”, “Αύγουστος”. 

“Κατά τον [ιστορικό] Iulius Marathus λίγους μήνες πριν γεννηθεί ο Αύγουστος, παρατηρήθηκε από όλους στη Ρώμη ένας οιωνός, που έδινε την προειδοποίηση πως η Φύση εγκυμονούσε έναν βασιλιά για τον λαό της Ρώμης. Επί τούτου, η Σύγκλητος, ανησυχώντας, διέταξε πως κανένα αρσενικό παιδί γεννημένο εκείνη την χρονιά δεν έπρεπε να ανατραφεί. (*)  Αλλά όσοι είχαν έγκυες γυναίκες (**) φρόντισαν να μην καταχωρηθεί το διάταγμα στα αρχεία του κράτους, γιατί ο καθένας ήθελε η πρόβλεψη να αφορά την οικογένειά του…”

 (*) Υπήρχε νόμος που απαγόρευε τον θεσμό της βασιλείας στη Ρώμη, και μάλιστα έδινε το δικαίωμα να εκτελεστεί χωρίς δίκη όποιος προσπαθούσε να γίνει βασιλιάς. Γι αυτό και οι Αυτοκράτορες βρήκαν το νομικό παραθυράκι του Imperator. 

(**) Προσοχή στην διατύπωση: Δεν λέει “όσοι είχαν παιδιά που γεννήθηκαν εκείνο τον χρόνο” αλλά,  “όσοι είχαν έγκυες γυναίκες”. Προφανώς τα ήδη γεννημένα παιδιά της χρονιάς εξοντώθηκαν αμέσως μόλις εκδόθηκε η απόφαση, ενώ αυτοί που περίμεναν παιδί ενέργησαν ώστε η διάταξη να έχει ξεχαστεί μέχρι να γεννηθεί.

Το κείμενο στα Λατινικά:
94,3 Auctor est Iulius Marathus, ante paucos quam nasceretur menses prodigium Romae factum publice, quo denuntiabatur, regem populo Romano naturam parturire; senatum exterritum censuisse, ne quis illo anno genitus educaretur; eos qui gravidas uxores haberent, quod ad se quisque spem traheret, curasse ne senatus consultum ad aerarium deferretur.

Και στα Αγγλικά:
94,3 According to Julius Marathus, a few months before Augustus was born a portent was generally observed at Rome, which gave warning that nature was pregnant with a king for the Roman people; thereupon the senate in consternation decreed that no male child born that year should be reared; but those whose wives were with child saw to it that the decree was not filed in the treasury,   since each one appropriated the prediction to his own family.
Πηγή:

Δευτέρα, 28 Μαΐου 2018

Η "Διάρρηξις των ιματίων": Κοινό Ρωμαϊκό και Εβραϊκό έθιμο, ανάμεσα σε πολλά άλλα...



Όταν, στην Δίκη Του, αποκαλύπτεται στους Εβραίους αρχιερείς πως ο Ιησούς δηλώνει πως είναι Γιος του Θεού, ο "αρχιερεύς του ενιαυτού" Καϊάφας, σκίζει τα ρούχα του. 
Με βάση το Ευαγγελικό κείμενο, δεν το κάνει μόνο από αγανάκτηση, αλλά σαν ικεσία για συμπαράσταση μπροστά σε μια κατάφωρη  "βλασφημία", μια που σκίζοντας τα ρούχα του ζητάει ταυτόχρονα την βοήθεια και την συναίνεση των μελών του Συμβουλίου στην καταδίκη αυτής της "ύβρεως":

Ματθαίος, 26, 65: τότε ὁ ἀρχιερεὺς διέρρηξεν τὰ ἱμάτια αὐτοῦ λέγων: ἐβλασφήμησεν: τί ἔτι χρείαν ἔχομεν μαρτύρων; ἴδε νῦν ἠκούσατε τὴν βλασφημίαν.66 τί ὑμῖν δοκεῖ; οἱ δὲ ἀποκριθέντες εἶπαν: ἔνοχος θανάτου ἐστίν. 

και:

Μάρκος 14, 63: ὁ δὲ ἀρχιερεὺς διαρρήξας τοὺς χιτῶνας αὐτοῦ λέγει: τί ἔτι χρείαν ἔχομεν μαρτύρων; 64 ἠκούσατε τῆς βλασφημίας: τί ὑμῖν φαίνεται; οἱ δὲ πάντες κατέκριναν αὐτὸν ἔνοχον εἶναι θανάτου.

Θα δούμε πως αυτό το σκίσιμο των ρούχων ήταν ένα "δικανικό" έθιμο κοινό ανάμεσα σε Ρωμαίους και Εβραίους που γίνονταν σε δημόσιες συνελεύσεις.
Την ίδια βοήθεια, λοιπόν, ζητά δημόσια και ο Ιούλιος Καίσαρας διαβαίνοντας τον Ρουβίκωνα: Έτοιμος να διακινδυνεύσει τα πάντα στην απόπειρά του να καταλάβει πραξικοπηματικά την εξουσία, και αφού είπε το περίφημο: "Ο κύβος ερρίφθη", να πως ζητά την συναίνεση και την βοήθεια των στρατιωτών του, ενώπιον των εκπροσώπων του λαού, διαμαρτυρόμενος, ταυτόχρονα εννοείται, για την "αδικία" που του έγινε από το Κράτος.

Σουετώνιος, "Οι βίοι των δώδεκα Καισάρων", "Ιούλιος Καίσαρας", κεφ. 33: "Συνεπώς,  περνώντας [τον ποταμό] με τον στρατό του, και καλωσορίζοντας τους Τριβούνους των Πληβείων που ήρθαν να τον βρουν αφού είχαν εκδιωχθεί από την Ρώμη, με πάθος ικέτευσε τους στρατιώτες του με δάκρυα, και σκίζοντας τον χιτώνα από το στήθος του, ζήτησε την πιστή τους υπηρεσία..." 


(Atque ita traiecto exercitu, adhibitis tribunis plebis, qui pulsi supervenerant, pro contione  p46 fidem militum flens ac veste a pectore discissa invocavit.)

Παρασκευή, 11 Μαΐου 2018

Βυζάντιο: Μισητό τότε, και τώρα.

Νόμισμα της πόλης του Βυζαντίου.
Παρόμοια σύμβολα υπήρχαν στην Ασία από πολύ παλιά.
Το σύμβολο υιοθετήθηκε από τους Τούρκους


Το μίσος των αρχαιόπληκτων για το Βυζάντιο, φαίνεται πως είναι κληρονομιά από τους αρχαίους Έλληνες και Ρωμαίους που έχουν ως πρότυπο. Η ταλαίπωρη αυτή πόλη, η μετέπειτα Κωνσταντινούπολη που ήταν αποικία των Μεγαρέων και ονομάστηκε από τον ιδρυτή της, τον Βύζαντα, γνώρισε πολλές καταστροφές, ερημώσεις και εκτοπίσεις των κατοίκων της.
Δυό φορές οι κάτοικοί της εξορίστηκαν, και άλλη φορά, καταστράφηκε και ανοικοδομήθηκε ως Ρωμαϊκή πόλη από τον Αυτοκράτορα Σεβήρο, μετονομαζόμενη σε Augusta Antonina.
Το παρακάτω κείμενο είναι αντιγραφή από την Βικιπαίδεια. Τις καταστροφές και αλώσεις τις σημειώνουμε με αύξοντα αριθμό… O τύραννος της πόλης, Αρίστων, υποστήριξε μαζί με άλλους Έλληνες στρατηγούς τον Πέρση βασιλιά Δαρείο στην εκστρατεία του εναντίον των Σκυθών. Στη διάρκεια της Ιωνικής επανάστασης καταλήφθηκε από τις ελληνικές δυνάμεις (1) και μετά το τέλος της, οι κάτοικοί της μετοίκησαν, ιδρύοντας τη Μεσηβρία στις δυτικές ακτές του Εύξεινου Πόντου. Μετά τη νικηφόρο για τους Έλληνες έκβαση των Μηδικών Πολέμων, το Βυζάντιο καταλήφθηκε από τον Παυσανία νικητή των Πλαταιών, (2) o οποίος μετά από συμφωνία με τον Ξέρξη παρέμεινε διοικητής της πόλης πριν εκδιωχθεί από τους Αθηναίους. To Βυζάντιο υπήρξε μέλος της Συμμαχίας της Δήλου, ενώ κατά την διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου (431-405 π.Χ.) τάχθηκε αρχικά στο πλευρό των Αθηναίων. Το 411 π.Χ. αποστάτησε από τον αθηναϊκό συνασπισμό και τον επόμενο χρόνο καταλήφθηκε από τον Σπαρτιάτη στρατηγό Κλέαρχο, (3) προφασιζόμενος ο τελευταίος την ανάγκη να εμποδιστεί η αποστολή σιτηρών προς την Αθήνα από τον Εύξεινο πόντο. Πολιορκήθηκε εκ νέου το 409 π.Χ από τους Αθηναίους, με επικεφαλής τον Αλκιβιάδη και όταν ο Κλέαρχος εγκατέλειψε την πόλη, ορισμένοι Βυζαντινοί άνοιξαν τις πύλες στους Αθηναίους, οι οποίοι, τελικά, μετά από μάχη εντός των τειχών κατέλαβαν την πόλη. (4) Μετά την ήττα των Αθηναίων υπο τον Κόνωνα στους Αιγός Ποταμούς, οι Αθηναίοι υπέγραψαν συνθήκη ειρήνης που τους υποχρέωνε, μεταξύ άλλων, να εγκαταλείψουν το Βυζάντιο. Παράλληλα, οι πολίτες του Βυζαντίου που είχαν προδώσει την πόλη, παραδίδοντάς τη στα χέρια του Αλκιβιάδη, εξορίστηκαν, λαμβάνοντας αργότερα τιμητικά την αθηναϊκή πολιτεία (5) . H σπαρτιατική παρουσία στην πόλη έληξε περίπου το 390 π.Χ, όταν ο αθηναίος στρατηγός Θρασύβουλος επανέφερε το Βυζάντιο στην αθηναϊκή σφαίρα επιρροής, ωστόσο δεν έλειψαν κρίσεις στις σχέσεις των δύο πόλεων, όπως το 357 π.Χ, όταν το Βυζάντιο συντάχθηκε με τις δυνάμεις του Μαυσώλου. Κατά την περίοδο της εξάπλωσης του Φιλίππου Β', το Βυζάντιο υπέγραψε συνθήκη ειρήνης με το μακεδόνα βασιλιά, ωστόσο εκείνος πολιόρκησε την πόλη, το 341 π.Χ, μετά από άρνηση των Βυζαντινών να στραφούν εναντίον της Αθήνας. (6) Tο 279 π.Χ., η πόλη αναγκάστηκε να πληρώνει βαρύ φόρο στους Γαλάτες. (7) Στα χρόνια που ακολούθησαν, οι Βυζαντινοί επιδίωξαν την επέκταση της κυριαρχίας τους, κυρίως μέσω του ελέγχου του εμπορίου. Κατά την περίοδο της ρωμαϊκής κυριαρχίας, το Βυζάντιο απολάμβανε αρχικά προνόμια ελεύθερης πόλης, καθώς διαδραμάτιζε σημαντικό ρόλο στους αγώνες εναντίον των Θρακών.
Ωστόσο, τα προνόμια αυτά καταργήθηκαν επί αυτοκρατορίας του Βεσπασιανού, ο οποίος υποβίβασε το Βυζάντιο στο επίπεδο μιας κοινής ρωμαϊκής επαρχίας.
Στα τέλη του 2ου αιώνα, κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου μεταξύ του αυτοκράτορα Σεπτίμιου Σεβήρου (β. 193-211) και του διεκδικητή του θρόνου Πεσκένιου Νίγηρα, το Βυζάντιο τάχθηκε στο πλευρό του τελευταίου. Ο Σεβήρος προέβη σε συστηματική πολιορκία της πόλης, την οποία τελικά κατέλαβε το 196. Χρειάστηκε τριετής μάχη που συνοδεύτηκε από ολοσχερή καταστροφή, σκληρή τιμωρία των κατοίκων, αλλά και διοικητική υποβάθμιση του Βυζαντίου, αφού παραχωρήθηκε στην Πέρινθο. (8) Καθώς η θέση του Βυζαντίου ήταν εμφανώς στρατηγικής σημασίας, ο Σεβήρος προέβη αργότερα σε εκτεταμένη ανοικοδόμηση της πόλης, η οποία ολοκληρώθηκε από το γιο του Αντωνίνο, υψώνοντας νέα τείχη που διπλασίασαν την έκτασή της, ενώ εκχώρησε επίσης προνόμια που ο ίδιος είχε παλαιότερα αφαιρέσει.
Την ίδια περίοδο, η πόλη έλαβε προσωρινά την ονομασία Augusta Antonina (Αυγούστα Αντονίνα), προς τιμή του γιου τού Σεβήρου. (Με άλλα λόγια η συνήθεια ήταν να ονομάζεται κάθε φορά η πόλη από κάθε Αυτοκράτορα, ούτε εκεί πρωτοτύπησαν οι Χριστιανοί…)
Το Βυζάντιο έζησε μια νέα καταστροφή, όταν ο Γαλλιηνός (β. 254-268) κατέστρεψε τις οχυρώσεις της, (9) οι οποίες αργότερα κτίστηκαν εκ νέου από τον Διοκλητιανό. Την εποχή αυτή, οι συχνές επιδρομές φυλών, κυρίων των Γότθων, έφεραν το Βυζάντιο αρκετές φορές σε θέση άμυνας, χωρίς ωστόσο να υποστεί σημαντικό πλήγμα.
Εκεί κατέφυγε ο Λικίνιος μετά την ήττα του από τον Κωνσταντίνο Α' στη Χρυσούπολη. Ο τελευταίος τον καταδίωξε αναγκάζοντάς τον τελικά να παραδοθεί. Προέβη σε πολιορκία της πόλης, την οποία κατέλαβε το Σεπτέμβριο του 324. (10)