Συνολικές προβολές σελίδας

Δευτέρα, 15 Ιανουαρίου 2018

Ο μαίανδρος είναι αιγυπτιακό ιερογλυφικό.



Προσπαθήσαμε, σε παλιότερη ανάρτηση, να αναλύσουμε τον συμβολισμό του μαίανδρου όχι πρωτογενώς, αλλά στην ουσία απαντώντας στις εξωφρενικές και παράλογες αναλύσεις των αρχαιόπληκτων: Είπαν πως ο μαίανδρος συμβολίζει την πάλη των Ελλήνων εναντίον των θεών τους, ενώ βάσει του Μύθου που επικαλούνται (του Πηλέα και της Θέτιδας) δεν μπορεί να συμβολίζει παρά το αντίθετο.



Το να απαντά κανείς στις υστερίες των φανατικών, όμως, δεν είναι και τόσο δύσκολο, ούτε έχει και καμιά γοητεία. Κάνοντας λοιπόν, επιτέλους,  πρωτογενή έρευνα βρήκαμε πραγματική σύνδεση του μικρασιατικού ποταμού Μαιάνδρου, το θεωρούμενο πρότυπο του διακοσμητικού μαίανδρου, με την λατρεία της Ρέας- Κυβέλης, της Μητέρας των θεών, πράγμα που θα αρκούσε για να κατοχυρώσει την ιερή του έννοια. Επιπλέον ανακαλύψαμε πως η ποτάμια θεότητα του Μαίανδρου θεωρείται γενάρχης ελληνικών πόλεων(εδώ, μαζί με την απάντηση στις αρχαιόπληκτες θεωρίες) 
Βέβαια, η λατρεία της Κυβέλης καθιερώθηκε πολύ αργά στην κυρίως Ελλάδα, κυρίως από τους Μικρασιάτες αποίκους. Αλλά ακόμα και μετά από τον αποικισμό, οι Ίωνες Αθηναίοι ούτε που νοιάστηκαν που έκαψαν το ιερό της θεάς στις Σάρδεις κατά την Ιωνική Επανάσταση, αλλά και έριξαν και τον ιερέα της θεάς που έκανε προσηλυτισμό, στο ίδιο “Βάραθρον” που έριξαν και τους Πέρσες πρέσβεις κατά τους Περσικούς Πολέμους. (*) Οπότε, μια τόσο πλατιά διάδοση του διακοσμητικού αυτού, δεν μπορεί παρά να συνδέθηκε δευτερογενώς με την Μητέρα των θεών. Το σχήμα αυτό είναι καθαρά παλιότερο από την εποχή των Περσικών.


Ο λαβύρινθος σε Κρητικό νόμισμα.
Παρακάτω θα δούμε την σύνδεση με τον μαίανδρο.



Ξέρουμε πως τα πιο πολλά θρησκευτικά πρότυπα των αρχαίων, και τα πλέον καθιερωμένα και ιερά προέρχονταν από την Αίγυπτο. Θα μπορούσε να είναι αλλιώς για τον Μαίανδρο; 



Έτσι, βρήκαμε σε βιβλία και εξειδικευμένους ιστότοπους (πχ, εδώ) το μητρικό σχήμα του Μαιάνδρου στα ιερογλυφικά το οποίο έχει τον ήχο H (Ache, δηλ. Χ) αλλά και το νόημα της “καλαμοκαλύβας”.



Σε άλλη ερμηνεία, παλιότερη, το ίδιο σύμβολο εξηγείται πως: “αναπαριστά την κάτοψη μιας οικίας” και πως με μια επιπλέον γραμμή, συναντιέται “ως επιπρόσθετο καθοριστικό της λέξης “Μεγάλη αίθουσα”, “Κατοικία” μια που προστίθεται στον προσδιορισμό αυτής της λέξης”. (ολόκληρο το κείμενο εδώ  (**)  σε δικιά μου μετάφραση) Έτσι κι αλλιώς η καλύβα από καλάμια δεν μπορεί παρά να ήταν και η πρώτη μορφή "οίκου" στις συνθήκες της κοιλάδας του Νείλου. Πραγματική αντίφαση δεν υπάρχει στις ερμηνείες.




Σε νεότερη ερμηνεία η λέξη “οίκος” αναπαριστάται με ένα παραλληλόγραμμο με την μια του πλευρά μερικώς ανοιχτή, σχήμα που και αυτό μπορεί να θεωρηθεί μητρικό μιας απλοϊκής μορφής του μαιάνδρου.
Είτε λοιπόν “καλαμοκαλύβα” είτε “οίκος” είτε “μέγαρον” ο μαίανδρος θεωρήθηκε ιερός από τους Έλληνες. Μην ξεχνάμε πως ο πρώτος ναός του Απόλλωνα στους Δελφούς ήταν από κλαριά. Επιπλέον, ένα μεγάλο μέρος της λατρείας ήταν “οικιακό” ειδικά μάλιστα όταν αρχικά αρχιερείς ήταν οι ίδιοι οι βασιλείς, που φυσικά λάτρευαν τους θεούς μέσα στον “οίκο” τους κύρια.




“Ιερός οίκος”, λοιπόν ο μαίανδρος, κάτι που μπορούμε να στηρίξουμε και σε ένα μαιανδρικό διακοσμητικό που βλέπουμε σε έναν αναθηματικό ναΐσκο που βρέθηκε στο ιερό της Ήρας στην Σάμο, αλλά και σε άλλους μαιάνδρους που βρέθηκαν σε ναούς της Μικράς Ασίας.

Αναθηματικός ναΐσκος με μαιανδρικό  σχέδιο
στον ναό της Ακρίας Ήρας στη Σάμο.
Διπλός μαίανδρος (Σβάστικα)
στο θέατρο της Εφέσου


Μαίανδροι βασισμένοι σε απλά τετράγωνα
όπως το ιερογλυφικό "οίκος".

Καρνάκ


Ίσως μπορούμε να δώσουμε και μια εναλλακτική ή και συμπληρωματική ερμηνεία: Ο μαίανδρος απαντάται σαν ιερογλυφικό σύμβολο σε αναπαραστάσεις αιχμαλώτων (Εβραίων, “Κεφτιού” και άλλων λαών) Οπότε οι Έλληνες το θεώρησαν ως “δικό” τους σύμβολο, αν και είναι μέρος της συμβολικής τους αιχμαλωσίας, ή ακόμα και σαν σύμβολο υποταγής -στους θεούς πια και όχι στους Αιγύπτιους.

Επάνω:
Επιγραφή του Φαραώ Σέσωστρη
με έναν αιχμάλωτο Εβραίο.

Επιγραφή στο ναό της Αβύδου
με έναν αιχμάλωτο "Κεφτιού"
που ίσως είναι Μινωίτης.


Αλλά όλα αυτά θα προϋπόθεταν καλή γνώση των ιερογλυφικών από τους Έλληνες, πράγμα απίθανο. Το αιγυπτιακό μαιανδρικό ιερογλυφικό ήταν απλά εύληπτο, απλό, και εύκολα μετατράπηκε σε διακόσμηση.

Και επειδή ήταν Αιγυπτιακό, ήταν οπωσδήποτε και ιερό, όπως κάθε τι από την Αίγυπτο, για τους αρχαίους.



Σημειώσεις:
 (*) Ρισπέν, Ελληνική Μυθολογία τομ. β σελ. 17. Και Λεξικό Σούδας, λήμματα «Βάραθρον» και “Μητραγύρτης”.

(**) Πλήρης μετάφραση του Γαλλικού κειμένου: “Παρατηρούμε ακόμη πως το σημάδι που αποτελείται από μια γραμμή που στρέφεται στο εσωτερικό της διακοπτόμενη πάντα από ορθές γωνίες, είναι πασίγνωστο στα Ιερογλυφικά, όπου αναπαριστά την κάτοψη μιας οικίας και ορίζει και το γράμμα H (Ache, δηλ. Χ). Σε αυτήν την περίπτωση αποτελείται από πέντε γραμμές, ενώ υπάρχει και σε μια άλλη μορφή, με μια επιπλέον γραμμή που βρίσκεται, μεταξύ άλλων ως επιπρόσθετο καθοριστικό της λέξης (δημοτικό αλφάβητο) “Μεγάλη αίθουσα”, “Κατοικία” (Σημ. Μτφρ: Θα λέγαμε “Μέγαρον”) που προστίθεται στον προσδιορισμό αυτής της λέξης. Προφανώς αναπαριστούσε αρχικά τους διαδρόμους και τις στοές των υπογείων, που συχνά, αφού έχουν κάνει έναν μεγάλο γύρο μέσα στα βράχια (Σημ. Μτφρ. που είναι σκαμμένοι) φέρνουν τον επισκέπτη, προς μεγάλη του έκπληξη, πολύ κοντά στην είσοδο. Δεν χρειάζεται εδώ να υπενθυμίσω την αναπαράσταση του Λαβυρίνθου στα Κρητικά νομίσματα….”



Από το βιβλίο του Richard Lepsius, “SYR L’ ORDRE DES COLONNES - PILIERS EN EGYPTE ET SES RAPPORTS AVEC LE SECOND ORDRE EGYPTIEN ET LA COLONNE GRECQUE”    σελ. 24. υποσημ. 2.








Παρασκευή, 12 Ιανουαρίου 2018

Περί του ήδη λυμένου Μακεδονικού





Η Δυτική Ευρώπη είχε αναγνωρίσει την Μακεδονική Εθνότητα πολύ πριν την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας ακόμα και πριν την πτώση του Κομουνισμού. Αλλά το ίδιο κάναμε κι εμείς, αναγνωρίζοντας και συνάπτοντας διπλωματικές σχέσεις με το κράτος του Τίτο, που περιλάμβανε την Μακεδονία  ως αυτόνομη Λ. Δ.
Γιατί το κάναμε; Γιατί είχαμε ανάγκη τον Τίτο, που έκλεισε τα σύνορα στους αντάρτες, εξασφαλίζοντας την νίκη του Εθνικού Στρατού. Γενικά, ο Τίτο, έχοντας τσακωθεί με την ΕΣΣΔ ήταν το αγαπημένο παιδί της Δύσης, και φυσικά και δικό μας, μια που ανήκαμε σε αυτήν.
Και οι κομουνιστές από την άλλη, μια που είχαν περιοριστεί στην περιοχή των Σλαβόφωνων, είχαν επίσης παραδώσει τα εθνικά μας δικαιώματα σε αυτούς για να εξασφαλίσουν την υποστήριξή τους.
Μικρές γλυκές προδοσίες.
Στην συνέχεια, ενώ ξέραμε πως το Μακεδονικό ήταν ήδη “λυμένο” στην Δύση, μπήκαμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση χωρίς κανέναν όρο επ’ αυτού. Άλλη προδοσία.
Αφού λοιπόν είδαμε Εθνικιστές και Κομουνιστές να σέρνονται μπρος στο... Μακεδονικό Μεγαλείο, περνάμε στην περίοδο της πτώσης του κομουνισμού.
Ήταν μια μεγάλη ευκαιρία να ενωθούν τα Βαλκάνια. Και ας μην αρχίσουν οι Εθνικιστές το “ποτέ!” και “δεν γίνεται αυτό!” γιατί ενωθήκαμε. Ενωθήκαμε στην πράξη με τους Αλβανούς οι οποίοι είναι οι πρώτοι και πολυπληθέστεροι μετανάστες και πλέον έχουν εγγόνια γεννημένα εδώ, και ενωθήκαμε και με τους προαιώνιους εχθρούς, τους Βούλγαρους, μέσω της ΕΕ. Δεν άκουσα κανένα “Μακεδονομάχο” να διαμαρτύρεται για την Βουλγαρία όμως.
Οι Δυτικοί όμως δεν θέλουν ενωμένα Βαλκάνια παρά μόνο με τον τρόπο που επιλέγουν αυτοί. Έτσι το Μακεδονικό στάθηκε το εργαλείο τους και η πέτρα του σκανδάλου, που συσπείρωσε τους Σλάβους εναντίον μας, χάρη στους ηλίθιους εθνικισμούς και των δυο πλευρών, ενώ, επαναλαμβάνω, το θέμα ήταν τελειωμένο, και μάλιστα με τις ευλογίες των Εθνικιστών που τώρα διαμαρτύρονται για το όνομα του κρατιδίου που οι πολιτικοί τους πρόγονοι είχαν έμπρακτα αναγνωρίσει σε πακέτο.

Έτσι μόνο ένα λογικό συμπέρασμα μπορεί να βγει. Βγάλτε τον σκασμό ψευτοπατριωτάκια και κοιμηθείτε στο κρεβάτι που στρώσατε, και κοιτάξτε πως θα τα βρούμε με τους βόρειους, γιατί ο πραγματικός κίνδυνος ήταν και είναι η Τουρκία.
Λίγοι νοήμονες θα πουν πως όλα αυτά δεν είναι αυτονόητα.
Η ηλίθια πολιτική της Ελλάδας στο ζήτημα, και η εθνικιστική προπαγάνδα που την υποστηρίζει, όμως, μπορεί να εξηγηθεί από τον ...Μαυροκορδάτο, που ήδη από το 1824 είχε δηλώσει πως η Ελλάδα σε συμμαχία με την Τουρκία θα αποτελεί το εμπόδιο στην Ρωσική εξάπλωση. Αυτή η δέσμευση της Ελλάδας εξακολουθεί να ισχύει, εφαρμόστηκε και εφαρμόζεται και σήμερα, έχοντας σαν κύρια αιχμή το λυμένο “Μακεδονικό”.

Δημήτρης Σκουρτέλης

Πέμπτη, 28 Δεκεμβρίου 2017

Ελληνοκεντρικές απάτες: "Ηλιούγεννα" - Το αρχαίο Ελληνικό έθιμο των Χριστουγέννων.







Η λέξη "Ηλιούγεννα", που δήθεν ορίζει τα γενέθλια του Ήλιου στις 25 Δεκεμβρίου, δεν υπάρχει σε κανένα λεξικό και σε κανέναν αρχαίο συγγραφέα. Όπως και με την γιορτή του Ήλιου, έτσι και με την λέξη, οι παγανιστές αντέγραψαν τους Χριστιανούς, και δημιούργησαν την γιορτή το 274 μ.Χ, όπως θα δούμε, και την λέξη, λίγο... αργότερα, τον 21ο αιώνα μ. Χ…

Γράφουν, λοιπόν:
“Τι εόρταζαν οι Αρχαίοι Έλληνες την περίοδο των Χριστουγέννων;  Οι αρχαίοι Έλληνες κατά την χειμερινή τροπή του ήλιου γιόρταζαν την γέννηση του Διονύσου.” ... “Τον χειμώνα θρηνούσαν το σκοτωμό του Διονύσου από τους Τιτάνες, αλλά στις 30 Δεκεμβρίου εόρταζαν την αναγέννησή του” “Αυτή η αρχαία Ελληνική γιορτή, είχε επίσης ταυτιστεί και με την γιορτή του Ηλίου, τον οποίο οι αρχαίοι λαοί είχαν θεοποιήσει. Συγκεκριμένα στους Έλληνες, είχε ταυτιστεί με τον Φωτοφόρο Απόλλωνα του Ηλίου, ο οποίος απεικονιζόταν πάνω στο ιπτάμενο άρμα του να μοιράζει το φως του Ηλίου.”

Αναρωτιόμαστε πως ο Απόλλωνας είχε ταυτιστεί με τον Διόνυσο… Υπήρχε κοινή λατρεία τους στους Δελφούς, αλλά σε καμία περίπτωση ταύτιση. Αλλά αφού οι “ερευνητές” επιμένουν πως ταυτίζονταν, τότε ας μας εξηγήσουν γιατί η γιορτή του Απόλλωνα - Ήλιου γιορτάζονταν στην αρχή της Άνοιξης, στα Θαργήλια ενώ τα Πύθια στους Δελφούς γιορτάζονταν το καλοκαίρι... 
Φυσικά θέλουν να αγνοούν πως ο Ήλιος ήταν μια ξεχωριστή θεότητα που μόνο υστερότερα και συμβολικά είχε ταυτιστεί με τον Απόλλωνα, που άλλαζε και όνομα και γίνονταν “Φοίβος”. Τέλος πάντων, για να τα μπαλώσουν, κάνουν και την “απαραίτητη” γενίκευση, μια που από το “τι εόρταζαν οι αρχαίοι Έλληνες” περνάνε απότομα στο “οι αρχαίοι λαοί”. Μάλιστα.
Έτσι κι αλλιώς, με όλα αυτά τα τραβήγματα, τα ραψίματα και τα κοψίματα, φτάνουμε μόλις στις 30 Δεκεμβρίου (και όχι στις 25 των Χριστουγέννων) μια ημερομηνία ανυπόστατη για τους Έλληνες μια που δεν είχαν κανένα μήνα ...Δεκέμβριο. Αυτό ήταν το λατινικό Ημερολόγιο.
Συνεχίζει το όργιο του τραβήγματος από τα μαλιά:
“Η εορτή αυτή πέρασε και στην αρχαία Ρώμη με τις δημοφιλείς γιορτές των Σατουρνάλιων, προς τιμήν του Κρόνου τον Δεκέμβριο αλλά και της θεάς Δήμητρας, γι΄ αυτό και έκαναν θυσίες χοίρων για την ευφορία της γης . Τα Σατουρνάλια ήταν από τις σημαντικότερες και ονομάζονταν: «DIES INVICTI SOLIS », δηλαδή «Ημέρα του αήττητου ήλιου». Μια γιορτή που φυσικά την είχαν πάρει από την γιορτή του Φωτοφόρου Απόλλωνα - Ηλίου!”

  


Ίσα πατριώτες!!! Πως η γιορτή του Κρόνου (Αυτό σημαίνει “Σατουρνάλια”) ενός παλιού, χθόνιου και αιχμάλωτου θεού γίνεται γιορτή του Ήλιου; Επιπλέον. τα Σατουρνάλια κρατούσαν μία βδομάδα (17-23 Δεκεμβρίου)    οπότε ήταν αδύνατο να ονομάζονταν «DIES INVICTI SOLIS» μια που το dies είναι ονομαστική Ενικού =ημέρα και όχι “ημέρες”.



Τί ήταν, όμως, το «DIES INVICTI SOLIS»;
Ήταν ο Αυτοκράτορας Αυρηλιανός (Lucius Domitius Aurelianus Augustus) που καθιέρωσε την λατρεία του “Ανίκητου Ήλιου” το 274 μ.Χ., (Ναι, τόσο αργά) εγκαινιάζοντας και τον ανάλογο ναό στις 25 Δεκεμβρίου στην Ρώμη, και θεωρώντας την μέρα αυτή γενέθλια μέρα του Ήλιου. (δείτε εδώ)  Ήθελε η λατρεία του “Ανίκητου Ήλιου” να είναι η κοινή λατρεία όλων των λαών της Αυτοκρατορίας χωρίς να απαγορεύει τις άλλες λατρείες, εκτός βέβαια από αυτή του Χριστού!




Γιατί, ήδη ο Χριστιανός ιστορικός Sextus Julius Africanus κατόπιν έρευνας, είχε πει πως ο Ευαγγελισμός έγινε στις 25 Μαρτίου, οπότε η γέννηση του Χριστού πρέπει να έγινε στις 25 Δεκεμβρίου. (δείτε εδώ) Βέβαια είχαν προταθεί από τους Χριστιανούς Πατέρες και άλλες ημερομηνίες. Ο Σέξτος πέθανε το 240 μ.Χ., ενώ η Παγανιστική γιορτή του Ήλιου καθιερώθηκε για πρώτη φορά στη Ρώμη, όπως είπαμε  από τον Αυτοκράτορα Αυρηλιανό το 274 μ. Χ. τριαντατέσσερα χρόνια μετά τον θάνατο του Ιστορικού. 
Πέρασε βέβαια μεγάλο διάστημα μέχρι να καθιερωθεί οικουμενικά ο εορτασμός των Χριστουγέννων σε αυτήν την ημερομηνία, αλλά είναι πάνω από σίγουρο πως μερικές τουλάχιστον Χριστιανικές “φωνές” την είχαν αναγνωρίσει πολύ πριν τους όποιους Αυρηλιανούς.
Οπότε, θέτω στην κρίση σας τη αληθοφάνεια αυτής της διαπίστωσης των νεοπαγανιστών:
“Η καθιέρωση της 25ης Δεκεμβρίου ως ημέρα των Χριστουγέννων έγινε στη Ρώμη από τον Πάπα Ιούλιο τον Α, τον 4ο μ.χ. αιώνα, μετά από έρευνα που έγινε στα αρχεία της Ρώμης για την χρονιά επί Αυγούστου απογραφής, και κατόπιν υπολογισμών βάση των Ευαγγελίων.” ….”Στην πραγματικότητα όμως αυτό συνέβη διότι η συγκεκριμένη ημερομηνία συνέπεφτε με τις ειδωλολατρικές εορτές του Χειμερινού Ηλιοστασίου και την «Επιστροφή» του Ηλίου.”
Και όπως ήδη αποδείξαμε, ούτε ημερομηνιακά συνέπιπτε η 25 Δεκεμβρίου με κάποια παγανιστική γιορτή, αλλά και όταν ...επιτέλους συνέπεσε, ήταν η παγανιστική γιορτή του Ήλιου που προσπάθησε να υποκαταστήσει την Χριστιανική.

Να οι παγανοπηγές:
Εδώ και εδώ

Δευτέρα, 18 Δεκεμβρίου 2017

Ελληνοκεντρικές απάτες: Αποκαλούσε ο Άγιος Αθανάσιος τους Έλληνες αποτρόπαιους δαίμονες;




Γράφουν:

"Ο “Μέγας” και “Άγιος” Αθανάσιος αποκαλούσε τους Έλληνες, αποτρόπαιους δαίμονες"
Και βάζουν, οι ηλίθιοι, και το εδάφιο:
«…εξιλεούσθαι ους έλληνες καλούσιν αποτροπαίους δαίμονας»
"(Σωζομενός, «Εκκλησιαστική Ιστορία», βιβλίο 5, κεφ. 5, παρ. 1)."
Το "εξιλεούσθαι ους Έλληνες καλούσιν αποτρόπαιους δαίμονας" το μεταφράζουν: "αποκαλούσε τους Έλληνες, αποτρόπαιους δαίμονες". Ας μάθουμε στους πράκτορες αυτούς λίγα ελληνικά, γιατί όπως φαίνεται στρατολογήθηκαν χωρίς επαρκή προσόντα.

"εξιλεούσθαι = Εξιλεώνουν
ους = αυτούς που
Έλληνες  = οι Έλληνες
καλούσιν = αποκαλούν
αποτρόπαιους
δαίμονας

Η μετάφραση είναι λοιπόν: “εξιλεώνουν αυτούς που οι Έλληνες αποκαλούν αποτρόπαιους δαίμονες”.

Οι δαίμονες λοιπόν, και όχι οι Έλληνες αποκαλούνται αποτρόπαιοι.

Αλλά υπάρχει κι άλλο!!
Η λέξη “αποτρόπαιος”, στα αρχαία Ελληνικά δεν έχει μόνο την έννοια απεχθής. Κατά λέξη, σημαίνει “αυτός που αποτρέπει”, και εδώ, το "αποτρόπαιος δαίμων" είναι αρχαία ελληνική ορολογία για τα προστατευτικά πνεύματα. 

Α δεν πιστεύετε, ιδού το λεξικό: (εδώ)

Αποτρόπαιος = Averting evil = αποτρέπει το κακό
Αλλά, και η λέξη δαίμων είχε την έννοια του υπερφυσικού όντος, ή του κατώτερου θεού, χωρίς αρνητική σημασία. Ο Όμηρος, ας πούμε, αποκαλεί τους Ολύμπιους θεούς “δαίμονες”

Ιδού, και πάλι το λεξικό: (εδώ)





Έτσι, ούτε η λέξη δαίμων ούτε και η λέξη αποτρόπαιος (αυτός που προστατεύει, αποτρέπει το κακό) είχαν, όπως βλέπετε, αρνητική έννοια.

Αλλά και η ίδια η φράση δεν έχει αντικείμενο τους Έλληνες, αλλά τα προστατευτικά πνεύματα που επικαλούντο (τους αποτρόπαιους δαίμονες) 
Αν δείτε ολόκληρο το κείμενο, που έχω βάλει στο τέλος, θα καταλάβετε πως το θέμα είναι η απαλλαγή, μετά τον Μεγάλο Κωνσταντίνο, των Χριστιανών από τους υποχρεωτικούς "εξιλασμούς" (με θυσίες προφανώς) των "πνευμάτων" και τους καθαρμούς στους οποίους τους υποχρέωναν μέχρι τότε οι Παγανιστές.

Πρόκειται λοιπόν για κριτική ηλίθιων, φανατικών και αμόρφωτων ανθρώπων, ή πονηρών που απευθύνονται σε αμόρφωτους, που θέλουν να κάνουν και κριτική σε ένα τέρας μόρφωσης, μια κορυφή του πνεύματος, σαν τον Αθανάσιο, ενώ δεν έχουν ιδέα από την αρχαία Ελλάδα που δήθεν θαυμάζουν. Ενδεικτικό δε είναι πως επειδή δεν έχουν κανένα πραγματικό στοιχείο, καταφεύγουν στην διαστρέβλωση.

Κατά τα άλλα οι υπόλοιπες διαφωνίες του Αθανάσιου με τους Έλληνες αφορούν την φιλοσοφία και την θρησκεία και όχι τον ελληνικό λαό.

Ελπίζω να επιτρέπεται σε ένα ανθρώπινο ον, ακόμα και σε έναν ...παπά, να μην συμφωνεί με μια φιλοσοφική ή θεολογική δοξασία. 
Αν και αυτό είναι αδύνατο για τους αυτοαποκαλούμενους γνήσιους Έλληνες ("ΕΛΛΑΣ-ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ-ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ") που θαυμάζουν μια κοινωνία που εκτέλεσε τον Σωκράτη.

Την κοτσάνα αυτή θα την βρείτε, ενδεικτικά εδώ και εδώ Και εδώ, θα βρείτε όλο το κείμενο του Αθανασίου:
"Ταύτα δε, σπουδάζων, πάσι μεν τοίς επί Κωνσταντίου φυγαδευθείσι διά θρησκείαν, ανήκε την φυγήν, και τοίς δημευθείσι νόμω τα σφέτερα απέδωκε τοις δε δήμοις προηγόρευε, μηδένα αδικείν των Χριστιανών, μηδε υβρίζειν, μηδε άκοντας προς θυσίαν έλκειν τους δε εκοντι τοίς βωμούς προσιόντας, πρότερον εξιλεούσθαι ους Έλληνες καλούσιν Αποτροπαίους δαίμονας, και καθαίρεσθαι καθαρσίοις, οίς έθος αυτοίς. Κληρικούς μέντοι, πάσαν ατέλειαν και τιμήν και τα σιτηρέσια αφειλετο"




Κυριακή, 17 Δεκεμβρίου 2017

Μαίανδρος, ή Χειρώνιος Λαβή: "Το μεγάλο ψέμα" του Καλόπουλου

Ο ποταμός Μαίανδρος, ένας γενάρχης των Ελλήνων
και η θεωρία της "Μαιάνδριου" ή "Χειρώνιου" λαβής.
Γι αυτήν την θεωρία δεν υπάρχει καμία τεκμηρίωση από αρχαίες πηγές.
Την ανέπτυξε ο Μ. Καλόπουλος το 1995 στο βιβλίο του "ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΨΕΜΑ" όπως ο ίδιος ισχυρίζεται, αυτοχριόμενος ως "Ο ερμηνευτής του Μαιάνδρου". (πως λέγαμε στην εποχή μου: "Ατρόμητος: Ο Φονέας των Γιγάντων")
Μόνος του το λέει - όλοι τον πίστεψαν!!!

Πριν καν εξετάσουμε την επιχειρηματολογία του "ερευνητή", όταν αυτός ισχυρίζεται πως: "ο μαίανδρος είναι σύμβολο της απελευθέρωσης από την δουλεία των θεών" (έχω συμπτύξει το τελικό του συμπέρασμα) και αφού γνωρίζουμε πως το αδίκημα της "Ασέβειας" στην αρχαία Ελλάδα ήταν κολάσιμο μέχρι και με θάνατο, πόσο πιθανή μπορεί να είναι μια τέτοια ερμηνεία;

Από την εμφανή σχηματοποίηση του πλέγματος των χεριών, λοιπόν, σε μερικές αρχαίες ελληνικές αγγειογραφίες, ο Καλόπουλος καταλήγει στο συμπέρασμά του, χωρίς, επαναλαμβάνω, καμία αναφορά σε αρχαία πηγή: " Απ’ το πλήθος των αρχαιοελληνικών αγγειογραφιακών αναπαραστάσεων σαφώς διαφαίνεται ότι η λαβή αυτή, η χειρώνιος λαβή ή χειρώνιο πλέγμα ή όπως αλλιώς κι αν αποκαλούσαν την συγκεκριμένη αυτή λαβή στο παρελθόν, αποτελούσε το ιδιαίτερο ίσως και ιεροπρεπές έμβλημα των θεομάχων Ελλήνων ηρώων! Το μεγαλειώδες σχηματικό σύνθημα ότι και οι θεοί ηττώνται! Ο Μαίανδρος λοιπόν ήταν πιθανότατα η γραφική παράσταση της θεϊκής ήττας, από ψυχωμένους θεομάχους ήρωες! .... Την ολοφάνερη σχέση διακοσμητικού μαιάνδρου και μαιάνδριας λαβής μπορεί κανείς εύκολα επίσης να διαπιστώσει στο σύμπλεγμα Πηλέα και Θέτιδας όπου η αξία της εν λόγω λαβής στο κέντρο της παράστασης υπερτονίζεται"
"Όπως αλλιώς κι αν την αποκαλούσαν"... "ίσως", "πιθανότατα"...
Έτσι, για να βγάλει αυτό το συμπέρασμα, ο Καλόπουλος προσπαθεί να εκμηδενίσει την κρατούσα θεωρία περί καταγωγής του Μαιάνδρου με ειρωνείες και ύβρεις, μια που μόνο "πιθανότητες" και "αν" έχει να αντιτάξει:
"Τα λεξικά πράγματι επιμένουν στην ανόητη στερεότυπη άποψη, πως Μαίανδρος είναι: «το διακοσμητικό αρχαιοελληνικό σχήμα που υπενθυμίζει τους ελιγμούς του ποταμού της Καρίας Μαίανδρου, όπου πρωτοευρέθη και εκ του οποίου έλαβε το όνομα». Μπορεί πράγματι να πήρε το όνομα απ’ τον ποταμό πλησίον του οποίου πρωτοευρέθη, αλλά είναι ολότελα ανόητο να πιστεύουμε ότι τα απανταχού της γης ελληνοπρεπή αυτά ευρήματα, απεικονίζουν με πάθος τις χάρες και τους "ελιγμούς" ενός άγνωστου εν πολλοίς ποταμού της Ασιατικής Καρίας."

(Θα δείτε όλη την θεωρία αυτούσια στο τέλος, όπως αναδημοσιεύεται από ιστότοπο θαυμαστή του)

Δεν έχω κανένα πρόβλημα με όποια προσπάθεια ερμηνείας, αλλά, Πρώτον: Για να στηρίξεις μια θεωρία, πρέπει να αναφέρεις όλα τα σχετικά στοιχεία και να ανατρέψεις όσα αντιφάσκουν με αυτήν.
Εδώ, ο Καλόπουλος ή κρύβει, ή αγνοεί τα στοιχεία που ανάγουν τον Μαίανδρο σε ιερό ποτάμι της Μητέρας των θεών, αλλά και σε Γενάρχη Ελληνικών Πόλεων! Και τον αποκαλεί, αντίθετα, "άγνωστο εν πολλοίς" !!!
Πάντα θαύμαζα την ...αρχαιογνωσία των αρχαιόπληκτων άθεων πιστών του ...Δωδεκάθεου.
Και Δεύτερον: Δυστυχώς, χάριν πολλαπλής στήριξης, η θεωρία του εμφανίζεται στην κοινή γνώμη, ακόμα και στην Βικιπαίδεια ως αρχαίος Μύθος!!! Μάλιστα, στην Βικιπαίδεια διαγράφονται ακόμα και τα "ίσως" του Καλόπουλου, ενώ απλά σημειώνεται πως "εκκρεμεί παραπομπή"!!! Αυτό είναι απαράδεκτο, ειδικά για δημοσιεύματα του επιπέδου της Βικιπαίδειας.
Και άλλες αναρτήσεις έχουν πάρει το κείμενο του Καλόπουλου χωρίς να αναφέρουν πως πρόκειται απλά για μια ερμηνεία.

Δεν βλέπω λοιπόν τον λόγο να γεννηθεί αυτή η θεωρία, εκτός από μια κυριολεκτικά εκτυφλωτική άγνοια του "ερευνητή" που όπως θα δούμε δεν καταδέχτηκε να διαβάσει ούτε καν τον Παυσανία, που είναι το αλφαβητάρι οποιουδήποτε θέλει να ασχοληθεί με την αρχαία Ελλάδα.

Ο ποταμός Μαίανδρος, λοιπόν, ήταν ένας από τους γενάρχες της Ελληνικής φυλής.
Διότι, κατά τον Παυσανία, έφτανε με υπερφυσικό τρόπο υποθαλάσσια μέχρι την Ελλάδα και δημιουργούσε τον Ασωπό.
Και κόρες του Ασωπού/Μαίανδρου ήταν η Κέρκυρα, η Αίγινα και η Θήβα!

ΙΙ, (Κορινθιακά) [5.2] ὁ δὲ Ἀσωπὸς οὗτος ἄρχεται μὲν ἐκ τῆς Φλιασίας, ῥεῖ δὲ διὰ τῆς Σικυωνίας ἐκδίδωσιν ἐς τὴν ταύτῃ θάλασσαν. θυγατέρας δὲ αὐτοῦ γενέσθαι Φλιάσιοί φασι Κόρκυραν καὶ Αἴγιναν καὶ Θήβην ....

5, 3 Μαίανδρον γὰρ κατιόντα ἐκ Κελαινῶν διὰ Φρυγίας καὶ Καρίας καὶ ἐκδιδόντα ἐς τὴν πρὸς Μιλήτῳ θάλασσαν ἐς Πελοπόννησον ἔρχεσθαι καὶ ποιεῖν τὸν Ἀσωπόν.

Είναι όμως άγνοια ή είναι άρνηση και απόκρυψη από τον Καλόπουλο της φανερής απόδειξης από όλα αυτά, της ιερότητας των ασιατικών θεοτήτων εν γένει (όλοι οι ποταμοί ήταν θεοί) στην Ελλάδα; Είναι "πιθανόν", "ίσως", άρνηση και απόκρυψη από τον Καλόπουλο άλλης μιας ατράνταχτης απόδειξης της ασιατικής καταγωγής πολλών θεών των αρχαίων Ελλήνων, και ειδικά της ...Μητέρας τους.
Μέχρι και το κυρίαρχό τους σύμβολο πήραν από έναν ασιατικό ποτάμιο θεό, που επιπλέον, τον είχαν και για γενάρχη. Απαράδεκτα πράγματα για έναν Έλλην Καλοπουλικού επιπέδου.
Και έχει, επιπλέον, το θράσος να μας λέει πως “σαν λαός /.../ πάσχουμε (επειδή κάποιοι έτσι το θέλουν) από βαριά ιστορική αμνησία”. Δεν μας λέει όμως ότι αυτός ο ίδιος είναι ένας από τους υπεύθυνους!
Καταλαβαίνετε βέβαια πως αν τα ανέφερε όλα αυτά, η θεωρία του δεν θα βασίζονταν πια ούτε καν στην αμηχανία μερικών αρχαίων αγγειογράφων στο να σχεδιάζουν σωστά ένα περίεργο σύμπλεγμα χεριών, πράγμα που "σαφώς διαφαίνεται".
Και αν ήξερε κάτι από Τέχνη, θα γνώριζε πως η απεικόνιση χεριών είναι από τα πιο δύσκολα εγχειρήματα, αλλά επιπλέον είναι και ένα αδύνατο σημείο αρκετών αρχαίων Ελλήνων αγγειογράφων όπως "σαφώς διαφαίνεται".

Αλλά, ας πάρουμε για λίγο στα σοβαρά την εκδοχή του Καλόπουλου.Μας λέει λοιπόν, πως η  Μαιάνδριος λαβή εμφανίζεται στην πάλη του Πηλέα και της (θεάς) Θέτιδας και μάλιστα όπως λέει "υπερτονίζεται".
Ποιος ήταν ο Μύθος;

Υπήρχε προφητεία πως η Θέτις θα γεννούσε γιο μεγαλύτερο από τον πατέρα του. Συνεπώς κανένας Ολύμπιος δεν θέλησε να την παντρευτεί φοβούμενος την ανατροπή του από τον καλύτερο γιο του. Έτσι, οι θεοί αποφάσισαν να την παντρέψουν με έναν θνητό. Η Θέτιδα, φυσικά, αντέδρασε σε αυτό και έτσι προέκυψε η πάλη και στο κέντρο της αναπαράστασής της η περίφημη λαβή....
Συνεπώς η πάλη Πηλέα - Θέτιδας όχι μόνο δεν ήταν ενάντια στους θεούς, αλλά ήταν σύμφωνα με το θέλημά τους.
Ακόμα παραπέρα, αυτή η πάλη διασφάλιζε, μέσω του επακόλουθου γάμου της Θέτιδας με έναν θνητό, πως κανένας γιος Ολύμπιου θεού δεν θα τον ανέτρεπε. Ήταν μια πάλη ΥΠΕΡ και όχι ΕΝΑΝΤΙΟΝ των θεών.
Συνεπώς αν υπάρχει μαίανδρος στην παράσταση, αυτό είναι σημάδι υπεράσπισης των Ολυμπίων και όχι πάλης εναντίον τους...
Παράλογος λοιπόν πέρα για πέρα ο "ερευνητής"...



Τμήμα τοιχογραφίας από το Μπενι-Χασάν, Αίγυπτος, Δωδέκατη Δυναστεία περ. 20ος-19ος αι.  π. Χ. Τάφος του αξιωματούχου Κνουμ Χοτέπ ΙΙΙ. Απεικονίζεται ένα καραβάνι "από την Ασία" σύμφωνα με την επιγραφή, που φέρνει βαφή ματιών. Πρόκειται για Μεσανατολίτες, ίσως ακόμη και Εβραίους. Η δεύτερη κυρία από τα αριστερά, φορά ένα ρούχο διακοσμημένο με πρωτομαιανδρικό σχήμα, από αυτό το ..."εν πολλοίς άγνωστο ποταμό της Μ. Ασίας" κατά τον "ερευνητή" Καλόπουλο. Η Ασιατική προέλευση του Μαιάνδρου είναι προφανής.
Σα να μην έφταναν ετούτα, ένα άλλο μέλος της συνοδείας που απεικονίζεται στον τάφο του Κνουμ Χοτέπ κρατά μια “ελληνική” λύρα...



Σας δίνω όμως και τα υπόλοιπα μυθολογικά στοιχεία για το θέμα:

Θα δούμε πως ο ποταμός Μαίανδρος συνδέεται με την θεά Ρέα, την "Μητέρα των θεών", και τα θαύματά της εκεί, και αυτό είναι υπεραρκετό για θεωρήσουμε τον γεωμετρικό Μαίανδρο, ταυτισμένο με το ιερό ποτάμι της θεάς, σαν θρησκευτικό σύμβολο για τους Έλληνες.
Ο ποταμός Μαίανδρος.
Έργο Δημήτρη Σκουρτέλη.
 ΤΙ ΗΤΑΝ Ο ΜΑΙΑΝΔΡΟΣ; Ο Μαίανδρος, ποτάμι της Μ. Ασίας, ονομάζονταν "Αναβαίνων" γιατί φαινόταν πως επέστρεφε, στις πηγές του. Άλλαξε όνομα εξ αιτίας κάποιου Μαιάνδρου. Αυτός πολεμώντας τους Πεσσινούντιους, έταξε στη Ρέα να θυσιάσει όποιον τον προϋπαντούσε γυρίζοντας. Τον υποδέχτηκαν η γυναίκα, η κόρη και ο γιος του. Αφού τους θυσιασε, πνίγηκε στο ποτάμι.
Κατά άλλη παραλλαγή, στον ίδιο πόλεμο σύλησε ένα ιερό της Ρέας και η θεά τον τρέλανε, και αυτός σκότωσε την οικογένειά του, και μετά πνίγηκε στο ποτάμι.
Εκεί υπήρχε και μια πέτρα που αν την έπαιρνες πάθαινες παρόμοια τρέλα και σκότωνες τους δικούς σου. Για να μην το κάνεις, έπρεπε να προσευχηθείς στη Ρέα.
Αθανασίου Σταγειρίτου "Ωγυγία ή αρχαιολογία" τομ δ, σελ 207-8 και Πλούταρχος, "Περί ποταμών" -------------- Η Ρέα, Κυβέλη ή Μεγάλη Μητέρα ήταν μια Ασιατική θεότητα. Οι πιστοί της πάθαιναν πράγματι "μανία" και αυτοτραυματίζονταν.
Αυτά λοιπόν συμβολίζει, επιπλέον, ο Μαίανδρος, εκτός από το ότι είναι ένας από τους Γενάρχες μας. Και δεν είναι πια θέμα "ερμηνείας", αλλά στοιχείων ατράνταχτων.
α) Τυφλή πίστη στη Ρέα β) Ανθρωποθυσίες γ) Τρόμο για την θεϊκή τιμωρία
Σημ. Η ιστορία του Μαιάνδρου που θυσίασε τα παιδιά του είναι παραλλαγή της Εβραϊκής ιστορίας του Ιεφθάε. Άλλη μια φορά που το Δωδεκάθεο συναντά τον Ιουδαϊσμό.

Δημήτρης Σκουρτέλης

--------------------

Η θεωρία Καλόπουλου (από εδώ)

Τρίτη, 17 Δεκεμβρίου 2013



ΜΑΙΑΝΔΡΟΣ - Η ΧΕΙΡΩΝΙΟΣ ΛΑΒΗ - Η ΛΑΒΗ ΤΩΝ ΘΕΟΜΑΧΩΝ!

ου Μ. Καλόπουλου απο το βιβλίο του ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΨΕΜΑ του 1995
Κάποτε στο φως του φεγγαριού ο βασιλιάς της Φθίας ο Πηλέας, είδε μια πανώρια θεά να χορεύει μαζί με τις κόρες των νερών. Ήταν η θεά Θέτιδα, που η προφητεία του Προμηθέα την ανάγκαζε να παντρευτεί θνητό, ώστε να μη γεννηθεί αυτός, που θα ανέτρεπε τον παντοδύναμο Δία!
Ο Πηλέας τυραννιόταν απ’ τη θεϊκή ομορφιά, αλλά πώς μπορούσε αυτός θνητός, ν’ αποκτήσει τη Θέτιδα που ήταν μια θεά; Ρώτησε όμως γι’ αυτό τον σοφότατο Χείρωνα που κατοικούσε ψηλά στο πολυβότανο Πήλιο. «Εκείνος τον ορμήνεψε, στο ίδιο μέρος σαν τη δει, τη νύχτα να χορεύει, να την αρπάξει όσο γίνεται σφιχτά στην αγκαλιά του. Να μην αφήσει τη λαβή όσο εκείνη κι αν άλλαζε μορφή, κι ας γίνει φίδι, λιοντάρι ή φωτιά, νερό για να ξεφύγει». Ο Πηλέας στο πάθος του για τη θεά ξεπέρασε και νίκησε καρτερικά όλες τις θυμωμένες μεταμορφώσεις της, κρατώντας την με μια λαβή σφιχτά στην αγκαλιά του. Η θεά υπέκυψε και παραδόθηκε στον έρωτά του!
Το υπέροχο αυτό θέμα απεικονίζεται έξοχα στο εσωτερικό ερυθρόμορφης κύλικας του -500 που τώρα βρίσκεται στο μουσείο του Δυτικού Βερολίνου. Η έξοχη αυτή απεικόνιση παρουσιάζει τον Πηλέα, να αψηφά τα φίδια της θεϊκής μεταμόρφωσης που τον δαγκώνουν παντού, καθώς και το λιοντάρι που ωρύεται γαντζωμένο στην πλάτη του. Ο Πηλέας νικά τις μεταμορφώσεις της πεντάμορφης θεάς, χρησιμοποιώντας την ιερή"χειρώνιο λαβή", ή «Μαίανδρο» όπως έγινε αργότερα γνωστό, το διάσημο αρχαιοελληνικό σύμβολο της ήττας των θεών!

Τα λεξικά πράγματι επιμένουν στην ανόητη στερεότυπη άποψη, πως Μαίανδρος είναι: «το διακοσμητικό αρχαιοελληνικό σχήμα που υπενθυμίζει τους ελιγμούς του ποταμού της Καρίας Μαίανδρου, όπου πρωτοευρέθη και εκ του οποίου έλαβε το όνομα». Μπορεί πράγματι να πήρε το όνομα απ’ τον ποταμό πλησίον του οποίου πρωτοευρέθηαλλά είναι ολότελα ανόητο να πιστεύουμε ότι τα απανταχού της γης ελληνοπρεπή αυτά ευρήματα, απεικονίζουν με πάθος τις χάρες και τους "ελιγμούς" ενός άγνωστου εν πολλοίς ποταμού της Ασιατικής Καρίας.

Ο Πηλέας καταβάλλει τη Θέτιδα με τη "μαιάνδριο ζεύξη χειρών 
ή χειρώνιο λαβή"! Εσωτερικό ερυθρόμορφου κύλικα που
χρονολογείται γύρω στο -500 Δ. Μουσείο Βερολίνου.
Σημειώνουμε εδώ, ότι ο συσχετισμός της λαβής αυτής, ή μια χούφτα γαντζωμένη μεσ’ στην άλλη, που σαφώς σχηματίζει το διάσημο ελληνοπρεπές γραμμικό σύμβολο του μαίανδρου, είναι εδώ ολοφάνερος. Δε βλέπω όμως πουθενά να σχολιάζεται έτσι, αυτός ο ολοφάνερος παραλληλισμός, που τόσο τιμά τον «παγκόσμια γνωστό ελληνικό Μαίανδρο», που απλά είναι γνωστός μόνο, ως ένα πανέμορφο διακοσμητικό γραμμικό εφεύρημα και όχι ως πιθανό ιερό σύμβολο ανύψωσης του ανθρώπου στο βάθρο του ισάξιου αντιπάλου των "θεών". Η μαιάνδριος ζεύξη των χειρών, είναι εξαίρετος συμβολισμός κάθε ηρωισμού και αξιοσύνης.
Απ’ το πλήθος των αρχαιοελληνικών αγγειογραφιακών αναπαραστάσεων σαφώς διαφαίνεται ότι η λαβή αυτή, η χειρώνιος λαβή ή χειρώνιο πλέγμα ή όπως αλλιώς κι αν αποκαλούσαν την συγκεκριμένη αυτή λαβή στο παρελθόν, αποτελούσε το ιδιαίτερο ίσως και ιεροπρεπές έμβλημα των θεομάχων Ελλήνων ηρώων! Το μεγαλειώδες σχηματικό σύνθημα ότι και οι θεοί ηττώνται!
Ο Μαίανδρος λοιπόν ήταν πιθανότατα η γραφική παράσταση της θεϊκής ήττας, από ψυχωμένους θεομάχους ήρωες!
Την "μαιάνδριο λαβή", όπως δικαίως πλέον θα πρέπει να την αποκαλούμε, τη χρησιμοποιεί κατ’ επανάληψη ο κατ’ εξοχήν θεομάχος Ηρακλής, όπως φαίνεται τονισμένη ξεκάθαρα στην αριστουργηματική αυτή απεικόνιση της πάλης του Ηρακλή με τον Τρίτωνα, σε αγγειογραφία του -550 όπου βλέπουμε τον Τρίτωνα να πασχίζει μάταια ν’ ανοίξει μπροστά από το στήθος του, τα κλειδωμένα με την μαιάνδριο λαβή ατσαλένια δάχτυλα του ανίκητου ήρωα!
Την ολοφάνερη σχέση διακοσμητικού μαιάνδρου και μαιάνδριας λαβής μπορεί κανείς εύκολα επίσης να διαπιστώσει στο σύμπλεγμα Πηλέα και Θέτιδας όπου η αξία της εν λόγω λαβής στο κέντρο της παράστασης υπερτονίζεται στεφανωμένη ολόγυρα απ’ τον σχηματοποιημένο πλέον μαιάνδριο συμβολισμό. Δεν πρέπει επίσης να είναι τυχαίο, ότι πλήθος αγγειογραφιών που υπαινίσσονται θεϊκή ήττα, ή υπέρμετρο ηρωισμό, συχνά στεφανώνονται από μαίανδρο!
Συμπεραίνουμε λοιπόν ότι δεν είναι καθόλου τυχαία η ευρύτατη διάδοση κατά την αρχαιότητα του παραπάνω μαιανδρικού συμβολισμού. Αποτελούσε ένα διαχρονικό δώρο των μυθολογικών χρόνων, στους κλασικούς και νεότερους χρόνους των μεσογειακών απογόνων του Έλληνα. Ένα υπέροχο σχηματικό σύνθημα, της υποχρέωσης σε υποχώρηση των εξουσιαστικών "θεών", ιερατείων και θρησκειών.

Ο Ηρακλής καταβάλλει τον Τρίτωνα με την "μαιάνδριο λαβή". 
Αγγειογραφία του -550 Αρχαιολογικό Μουσείο Ταρκυνία.
Αν μάλιστα σωστά υποθέτουμε ότι οι ερωτήσεις και οι ερμηνείες, είναι τα δυο χέρια των σοφών. Τότε η μαιάνδριος πεμπτουσία, δεν είναι άλλη απ' την αδιάσπαστη αλυσίδα ερωτήσεων και ερμηνειών, που αχρηστεύουν τους θεοποιημένους αινιγματοποιούς, μαζί με τα αινίγματά τους!
Μπορεί σαν λαός (αυτό αφορά μόνο τους σημερινούς έλληνες) να πάσχουμε (επειδή κάποιοι έτσι το θέλουν) από βαριά ιστορική αμνησία, δεν υπάρχει όμως κανένας λόγος να αφαιρούμε επίμονα αξία απ’ τους συμβολισμούς των προγόνων μας, επιμένοντας με πάθος σε τυχάρπαστες ερμηνείες που κάποιοι εντελώς αβασάνιστα πρότειναν υποτιμώντας βάναυσα τον εξαίσιο αυτόν ιερό συμβολισμό.
Ο μαίανδρος είναι ένα γραμμικό παράγγελμα των προγόνων μας, για μάχη ενάντια στο αδύνατο! Μια υπέροχη σχηματική υπενθύμιση ότι στα δύο σου "χέρια" κρατάς το μυστικό της ήττας των καταδυναστευτών σου. Και αν μόνο τα δικά σου "χέρια" δεν επαρκούν, τότε ένωσέ τα με άλλους σ’ ένα αδιάσπαστο αρμονικό σύνολο, ελληνοπρεπούς, μαχητικής, μαιανδρικής αλυσίδας, επιθετικών ερωτήσεων και απομοιθοποιητικών ερμηνειών! Αυτή είναι και η αποτελεσματικότερη μάχη ενάντια σε κάθε αυθαίρετης εξουσίας!
Ο ιερός μαίανδρος είναι ένα αιώνιο σύμβολο νίκης, που το χαρίζει η Ελληνική Αρχαιότητα στην πανανθρώπινη ελπίδα της τελικής απελευθέρωσης απ’ τη δουλεία όλων ανεξαιρέτως των αρχαίων και νεότερων "θεών".

 Μ. Καλόπουλος Απ' το βιβλίο του "ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΨΕΜΑ" του 1995 http://www.greatlie.com/


 Πηγή